Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 30 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
Οι αποστολές γίνονται μία φορά την εβδομάδα. Σας ενημερώνω όταν δίνετε την παραγγελία.
Τιμολόγιο ΕΛΤΑ για δέματα εσωτερικού: €3 το 1 κιλό. Ανώ του ενός κιλού +€0,5 ανά κιλό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Χέρι με χέρι
Μεσημεριανές ώρες σε κεντρικό σταθμό μετρό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Box Now
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 19 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Ελάχιστη παραγγελία €3.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Μια εξαιρετική ποιητική συλλογή γραμμένη με ευαισθησία από έναν άνθρωπο που αφουγκράζεται την εποχή του. Όπως λέει κι ο υπότιτλος η ποίησή του έχει πράγματι μια φιλοσοφική χροιά. Μιλά για τη ζωή, για τον έρωτα κι αφορμάται συχνά από γεγονότα της επικαιρότητας όπως οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής κι η γενοκτονία στη Γάζα.
Ας δούμε μερικά ποιήματα.
.
.
.
κοιτάζοντας το ματαιόδοξο
θα αρκούσε ένα μονάχα βλέμμα σου
βαθύ στο ματαιόδοξο,
που ντύνεται τόσους ξένους εαυτούς
και τίποτε δικό του δε φλογίζει
το σώμα και το πνεύμα του,
για να γιατρέψεις
τη μελαγχολία της αντίστασής σου,
καθώς θα λούζεσαι
με το συναίσθημα και τη σοφία
εκείνων των ανθρώπων
που ακούνε τη φωνή της γης
μειλίχια να τους λέγει
πώς όσο πιο βαθιά
θα δύουνε στον ήλιο της
τόσο πιότερο
θα εγγίζουνε τ' άστρα τ' ουρανού
και την άμωμη ψυχή τους
.
.
.
η τέχνη είναι στην υπέρβαση
πυρρόξανθη χαίτη
ανεμίζει στην ορμή του λιονταριού,
που σπαράζει
το λυκαυγές του κόσμου,
για να πλάθει το καινούργιο
στην έρημο της ψυχής
ψηλά πετάει
και σαν φλόγα ξεπηδάει
η φαντασία του μικρού παιδιού,
που με όλο τον πλούτο του φωνάζει
πώς θέλει ελεύθερα
τον τρόπο του είναι του να ζει
και τίποτε σε κανέναν
δεν οφείλει!
Μια πολύ αξιόλογη νέα φωνή που αξίζει την προσοχή σας. Αν και είναι πολύ νέος, γράφει με μεγάλη ωριμότητα κι εμπειρία και μάλιστα για ένα θέμα όχι και τόσο νεανικό, τον χρόνο. Τα ποιήματά του μιλούν επίσης για τον έρωτα, την απώλεια, την πολιτική.
Ας δούμε μερικά.
.
.
Τις νύχτες
ο ήχος
του απορριμματοφόρου,
που άσημα
υπηρετεί το καθήκον,
είναι η πιο σοβαρή ένδειξη
ότι ακόμη υπάρχουμε.
.
.
.
Όλο με παίρνουν τηλέφωνο
για ασφαλιστικά πακέτα
χρήσιμα και απαραίτητα για το σπίτι σας,
καταπώς λένε.
Ασφάλεια για τη φωτιά,
ασφάλεια για τον σεισμό,
ασφάλεια για την πλυμμήρα.
Και τώρα πού 'φυγες
τι να τις κάνω τις άλλες ασφάλειες
αφού μια ασφάλεια για τον έρωτα
δεν σκέφτηκαν να φτιάξουν.
Εμένα ο έρωτάς σου μ' έκαψε
και μου 'κανε το σπίτι ρημαδιό.
Φούσκωσαν τα δάκρυά μου
τους αρμούς και το διαβρώσανε.
Τρία ζευγάρια που περιπλέκονται με πολλούς και διάφορους τρόπους. Η Μάρω είναι παντρεμένη με τον Σταύρο, αλλά γλυκοκοιτάει τον φίλο του εικοσάχρονου #lgbtq/queer γιου της, Ορέστη, τον Φάνη. Ο Φάνης τα έχει με την Αλεξία κι ο Ορέστης με τη Νάντια. Η Μάρω, life coach στο επάγγελμα, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της προτείνει στα άλλα δύο ζευγάρια μια ημερήσια κρουαζιέρα στην Ιθάκη με απώτερο σκοπό το swinging (ανταλλαγή συντρόφων). Εν τω μεταξύ ο Ορέστης ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του και δηλώνει ότι θέλει να αναφέρονται σ' αυτόν στον πληθυντικό βαθμό - σόρι, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω σωστά. Η εκδρομή γίνεται με αποτελέσματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων.
Το μυθιστόρημα είναι πολύ πρωτότυπο. Χωρίς να έχει κάποια τρομερή πλοκή, εξερευνά τις οικογενειακές -κι όχι μόνο- σχέσεις με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ο Βαγγέλης Μανουβέλος στη συνέντευξη του στο σάιτ www.gingerpens.gr δήλωσε ότι ήθελε να προκαλέσει το στερεότυπο της οικογένειας και των προσδοκιών μας απ' αυτήν και τα κατάφερε.
Κάθε κεφάλαιο έχει διαφορετικό αφηγητή. Οι έξι ήρωες εναλλάσσονται στην αφήγηση, αλλά έχει και διαφορετικό ύφος γραφής. Ο συγγραφέας δοκιμάζει διαφορετικά στιλ αφήγησης κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστ@, κανονικό, θεατρικό, κοφτό, ονειρικό, κ.α. Έχει, άλλωστε, γράψει και βιβλία διαφόρων ειδών, οπότε ξέρει τι κάνει.
Συνολικά μια πολύ ενδιαφέρουσα νέα φωνή που αξίζει την προσοχή σας.
Ένα κόμιξ για τον Μεγάλο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο) τον μεγαλύτερο μέχρι τότε, που εύχονταν να είναι κι ο τελευταίος - εδώ γελάμε ή κλαίμε, όπως το πάρει κανείς. Παρακολουθούμε έναν Γάλλο στρατιώτη και το τάγμα του να περιδιαβαίνουν στο μέτωπο, να πεθαίνουν και να τραυματίζονται. Δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτόν παρά μόνο τις σκέψεις του κι αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μας βάλει στην ιστορία ο συγγραφέας. Θα μπορούσε να είναι το καθένα μας. Ο ανώνυμος οπλίτης μας μιλά για τον πόλεμο των πλουσίων, που γίνονταν πλουσιότεροι, που θεωρούσαν τους απλούς στρατιώτες αναλώσιμους. Πολεμά στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στον Σομ, στην Ιταλία. Μιλά για άντρες απ' όλον τον κόσμο που ήρθαν να πεθάνουν στην Ευρώπη με πιο τραγικές φιγούρες τους ιθαγενείς των αποικιών, που δεν είχαν ίσα δικαιώματα στις πατρίδες τους, αλλά το αίμα τους άξιζε να χυθεί, όπως και των λευκών. Μιλά για τους άντρες που επιβίωναν αλλά έχαναν άκρα ή τμήματα του προσώπου τους, για την κοροϊδία των αξιωματικών και της θρησκείας, για τα τραύματα τα σωματικά, αλλά κυρίως τα ψυχικά.
Πολύ καλή η εισαγωγή του Άρη Χατζηστεφάνου κι η συνέντευξη του σκιτσογράφου στο τέλος. Συνολικά ένα τρομερό αντιπολεμικό έργο, που αξίζει να διαβαστεί.
Μια πολύ τρυφερή ποιητική συλλογή για την παιδική ηλικία, την ενηλικίωση, την ξενιτιά, την Ελλάδα, τον έρωτα. Μου άρεσε πολύ.
.
.
.
Σπάω και σκορπίζομαι
Δεν θυμάμαι τη μετάβαση. Ξέρω μόνο ότι περπάτησα προς το νερό, αφήνοντας τον Μπαμπά πίσω. Τον παρατηρούσα να μεγαλώνει για καιρό. Ήθελα να του το κάνω πιο εύκολο, αλλά δεν ήξερα πώς. Θυμήθηκα τότε που ήμουν τεσσάρων ή πέντε, κι ο Μπαμπάς ήθελε να κολυμπήσει στα βαθιά. Δεν ήξερα να κολυμπώ, αλλά ήξερα ότι ήθελα να είμαι μαζί του. Η Μαμά δεν είχε τα αντανακλαστικά για να με σταματήσει, οπότε τον ακολούθησα, και μέσα σε δευτερόλεπτα το νερό είχε καλύψει το κεφάλι μου και γέμιζε τα πνευμόνια μου. Ένιωθα ηρεμία, πέθαινα. Και μετά, την τελευταία στιγμή, με τράβηξαν στην επιφάνεια. Έκλαιγα και αγκομαχούσα καθώς με αναγεννούσαν βίαια, με τραβούσαν στο εκτυφλωτικό φως. Η Μαμά ούρλιαζε. Δεν μπορούσε να κολυμπήσει για να σώσει τη ζωή της , και δεν μπορούσε για να σώσει τη δική μου. Θα αγαπιόμαστε για πάντα, χωρίς πάντα να καταλαβαίνουμε.
Θαύμα, η μπλόφα της επιβίωσης.
.
.
.
2021
δίκη/οικολογική καταστροφή/πρόσληψη 4000 παπάδων/πληθωρισμός/μένουμε σπίτι/sms για σωματική άσκηση/ο πρωθυπουργός πήγε τριήμερο/βασανισμοί/συναθροίσεις άνω των τριών ατόμων απαγορεύονται την ημέρα του Πολυτεχνείου/επιτρέπεται όμως να κοινωνούμε με το ίδιο κουτάλι/ανελευθερία του τύπου/μωρά που θα κοιμούνται για πάντα στο Αιγαίο/εργατικό ατύχημα/Δικεοσήνι/ψυχικά ασθενής τρανς γυναίκα εξαφανίστηκε/εθεάθη/βρέθηκε νεκρή/100 θάνατοι τη μέρα/θέλει η ελληνική κυβέρνηση μια αστυνομία αμερικανικού τύπου;/συμμορίες φασιστών επιτίθενται σε σχολεία/βιασμός/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία/γυναικοκτονία
.
.
.
Περνώ τις μέρες πριν τη μετανάστευση στο νησί με τη μαμά και τα αδέρφια της. Κοιμάμαι στο κρεβάτι όπου κοιμόταν κάποτε η γιαγιά κάτω από το εικονοστάσι με τα κιτρινισμένα στεφάνια του γάμου της.
Η μαμά έχει αποφασίσει να με στηρίξει σε ό,τι κάνω, αν πάω στον Βορρά, σε ένα χωριό με αγελάδες, ή στον Άρη. Κάθε φορά που μου θυμίζει ότι πιστεύει σ' εμένα η ντισκομπάλα στο στομάχι μου εκρήγνυται.
Όταν επισκεφτήκαμε το χωριό της γιαγιάς συναντήσαμε έναν αγαπημένο ξάδερφό της, ο οποίος πάντα θεωρούσε ότι έχω μυαλό.
"Η γιαγιά σου μου είχε πει για σένα
Είμαι περίεργη να δω τι θα κάνει αυτό το παιδί".
Κι εγώ, γιαγιά, έχω μεγάλη περιέργεια γι' αυτό το παιδί, να δω αν θ' αντέξει, να δω πού θα το βγάλει ο δρόμος του, να δω αν κάπου ο κόσμος του επιφυλάσσει μια άνοιξη.
Όταν ο μπαμπάς βάζει τη Δανάη για ύπνο εκείνη τον ρωτά τι είναι οι αξίες κι όλο ανυπομονησία περιμένει να της πει μια ιστορία όπως κάθε βράδυ. Ο μπαμπάς, λοιπόν, λέει διάφορες ιστορίες. Αξίες όπως η νίκη, η ήττα, η ειρήνη κι ο πόλεμος, η ευγνωμοσύνη κι η αγνωμοσύνη, το ψέμα κι η αλήθεια, η γενναιοδωρία κι η απληστία παίρνουν σάρκα κι οστά για να δώσουν στη Δανάη να καταλάβει τι είναι μια ζωή με νόημα. Αξίες που εμείς οι μεγάλοι γνωρίζουμε καλά, αλλά συχνά επιλέγουμε να αγνοούμε.
Παρακολουθούμε τις αισθηματικές περιπέτειες της Λουκρητίας, η οποία νίκησε τον έρωτα τον ανίκητο στη μάχη. Οι αντρες με τους οποίους βγαίνει κατά καιρούς ή συγκατοικεί δεν είναι καλύτεροί της. Απ' όλους ο πιο φυσιολογικός είναι ο Λάκης, αλλά δεν είχε ιδιαίτερη τύχη. Μέχρι και τον πρίγκηπα του παραμυθιού πετυχαίνει η ηρωίδα, αλλά του δίνει χυλόπιτα. Γιατί όχι άλλωστε, αφού για να βρεις την ευτυχία, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα λεξικό. 😉😉😉 Συνολικά ένα πολύ αστείο γκράφικ νόβελ, παρηγοριά στον λαβύρινθο των σχέσεων.
Η συγγραφέας θέλει να γράψει μια εργασία για το χωριό της και σ' αυτό το κείμενο προγραμματίζει τι θα γράψει, την πρώτη μέρα θα γράψω αυτό, τη δεύτερη το άλλο κι είναι σαν να τη γράφει εκείνη τη στιγμή. Περιγράφει το χωριό της καταγωγής της κάπου στη Γερμανία και την ιστορία του μαζί μ' αυτήν της οικογένειάς της, χωρίς να μας λέει ότι πρόκειται για δικούς της ανθρώπους. Αυτό το κάνει ο μεταφραστής στο πολύ ενδιαφέρον επίμετρο και τις σημειώσεις του.
Ένα θεατρικό έργο που έχει ανέβει δύο φορές στο θέατρο, σύμφωνα με το βιβλίο, το 1944 και το 1955.
Στην κωμωδία αυτή ο συγγραφέας, ο Ονειροπόλος Κύριος του έργου κι άλλος ένας χαρακτήρας αποφασίζουν να κάνουν ένα πείραμα για να μας αποδείξουν ότι η ανθρώπινη ηλιθιότητα, που είναι μεγαλύτερη απ' το σύμπαν --όπως λέει κι ο Αϊνστάιν-- λειτουργεί με βάση το συμφέρον.
Δύο εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, ένας Γάλλος, ο Αντρέας Ντενιέ, και μια Ισπανίδα, η Αλίντα Πασκουάλε ενημερώνονται ότι κληρονομούν δύο εκατομμύρια λίρες από έναν θείο που δεν ήξεραν ότι είχαν, τον Ιωσία Τέρινγκτων. Ο ένας δε γνωρίζει για την ύπαρξη του άλλου. Νομίζουν ότι θα πάρουν όλη την περιουσία. Στο υπερπόντιο ταξίδι που πρέπει να κάνουν με το πλοίο για να παραλάβουν την κληρονομιά, γνωρίζονται κι ερωτεύονται, αλλά όταν μαθαίνουν ποιός είναι ποιά, όλα αλλάζουν.
Θα επιβεβαιωθεί το πείραμα όπως το θέλουν οι εμπνευστές του; Τι θα σκεφτούν οι δύο ήρωες για να μη χάσουν τα πολλά λεφτά, Άρη; Στο τέλος νικάει ο έρωτας ή το χρήμα;
Το έργο έχει πλάκα κι αυτοσαρκασμό. Ευχαρίστως θα το έβλεπα στο θέατρο.
Όπως λέει κι ο υπότιτλος, το βιβλίο είναι μια μαύρη κωμωδία σε νουβέλα. Ο Σύλλογος Ελλήνων Συγγραφέων Αθηνών μαζεύεται να κόψει την πίτα του σ' ένα μεγάλο αμφιθέατρο στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου κι εκεί συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα -- ή όχι και τόσο. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τους βασικότερους πρωταγωνιστές-συγγραφείς του Συλλόγου και με την εξαιρετική εικονογράφηση του Άκη Ουλκέρογλου -- ο οποίος απ' ο,τι κατάλαβα "παίζει" και στο βιβλίο. Ο Πρόεδρος, ο Κοσμήτορας που παραχωρεί το αμφιθέατρο, ο χίπστερ, η φίρμα, ο κλασικός, ο σκιτσογράφος κι άλλοι. Αφού μαζευτούν όλοι και πάρουν θέσεις, αρχίζουν οι λόγοι των επισήμων. Ο Πρόεδρος ολοκληρώνοντας, δίνει τον λόγο στη φίρμα, που τυγχάνει και βουλευτής, τον οποίο λόγο του στερεί ο κυνικός σκιτσογράφος. Μετά σειρά έχει ο "κλασικός" συγγραφέας Τσέκος να μιλήσει και να κουράσει την ομήγυρη επί 45λεπτο, ώσπου τον διακόπτει ένας ανερχόμενος συνάδερφος, τα αίματα ανάβουν και τοκοπητηπίτα παίρνει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή.
Ένα σατιρικό βιβλίο για να περάσετε χαλαρά την ώρα σας.
Πρώτη φορά ένιωσες το συναίσθημα αυτό
και το είπες έρωτα αληθινό
ήταν όμως ενθουσιασμός της στιγμής
τώρα έγιναν αναμνήσεις μιας ψεύτικης ζωής
ο έρωτας και το πάθος σου λιώσαν σαν κερί
και χάσανε τη λάμψη τους τη μαγική
στα λιωμένα αποκαΐδια της καρδιάς
νέα σελίδα θες να γράψεις μονομιάς.
Είδα έναν άνθρωπο να πέφτει
απ' τη σελήνη
Με τα κλαδιά του λεπίδες απλωμένες να
διαρρηγνύουν το στερέωμα και τα
ουράνια
σώματα
άναρχα
Διαμελίστηκε η όψη του από την πρόσκρουση
Οι γαλαξίες του
--σχαστήριο συμπαντικό--
σώπασαν σαν σωριάστηκαν στο χώμα
Κι ένα χρώμα
πράσινο πηχτό κι αδιαπέραστο
σκέπασε το κουφάρι του
βαθιά
Όμως δεν βρέθηκε κανείς να τον θρηνήσει
Ακόμα και τ' αγρίμια του κορμιού του
αποδημητικά
ήταν
.
.
.
Μωσαϊκό
Αντίκρυ στο παράθυρό μου έχει
ένα δέντρο. Δεν γνωρίζω αν
είναι μουριά, σαν εκείνες που
σκαρφάλωνα μικρή τρώγοντας στα
κλεφτά τους χυμώδεις καρπούς τους. Δεν
έχει σημασία
Κάθε τόσο το καλημερίζω. Πίνουμε
νωχελικά τον καφέ μας, λέμε τα νέα μας,
είναι η πρωινή συντροφιά μου. Παρηγοριά
μεγάλη
Τα απογεύματα σαν χαμηλώνω τις περσίδες
μοιάζει το πάτωμα θρύψαλα φωτεινά
Τα κλαριά του γίνονται μαυροντυμένες
κόρες. Απλώνουν τους ευλύγιστους βραχίονες
προς το μέρος μου και
η σκιά τους τραγουδά σπαρακτικά
μοιρολόγια για την κοίμηση
του ήλιου
Ένα βιβλίο φιλοσοφίας. Ο συγγραφέας παρατηρεί ένα κοχύλι και καταγράφει τις σκέψεις που του έρχονται στο μυαλό. Η απορία του ανθρώπου μπροστά στη φύση, ό,τι μπορούμε να εξηγήσουμε απ' αυτήν κι ό,τι δεν μπορούμε. Πώς θα έφτιαχνε ένας άνθρωπος ένα κοχύλι; Πώς το φτιάχνει το... μαλάκιο; Σκέψεις για την τύχη και την... α-τυχία, δηλαδή ό,τι δεν εξαρτάται από την τύχη, σκέψεις για ό,τι μπορεί να δημιουργήσει και να ελέγξει ο άνθρωπος και για ό,τι δεν μπορεί. Ο Βαλερί δεν καταλήγει σε οριστικές απαντήσεις κι, απ' ό,τι διάβασα στον πρόλογο του Δημήτρη Αρμάου, αυτό είναι κάτι που συνήθιζε. Δεν πειράζει. Ο προβληματισμός αρκεί. Μερικές φορές αρκεί και μόνο να κοιτάς ένα κοχύλι και να το θαυμάζεις.
Ο γάμος της Εργίνας Γαλανού έληξε με πολύ τραυματικό τρόπο. Από τότε κλείστηκε στον εαυτό της, αλλά έκανε και μια φίλη. Η Μαρίνα είναι μικρότερή της και της Εργίνας της αρέσει να τη συμβουλεύει σα μεγάλη αδερφή. Όταν η "μικρή" της την καλεί να την ακολουθήσει στο χωριό της, αφού δεν έχει τίποτα να τη δεσμεύει στην Αθήνα, εκείνη δέχεται. Στην αρχή όλα πάνε καλά. Η Εργίνα προσφέρει εθελοντικά στο κοινωνικό φροντιστήριο και τηρεί τους αυστηρούς κανόνες του χωριού. Κάποτε, όμως, γνωρίζει τον Νίκο, πατέρα της αγαπημένης της μαθήτριας, κι ανακαλύπτει εκ νέου συναισθήματα που είχε βάλει στην άκρη. Και κάπως έτσι η ζωή στην ελληνική επαρχία αρχίζει να γίνεται πολύ ασφυκτική. Η Εργίνα γίνεται μέρος ενός τριγώνου κι η σχέση της με τη Μαρίνα αλλάζει. Αργά ή γρήγορα παίρνει την απόφαση να φύγει απ' το χωριό, αλλά το ταξίδι της δεν τελειώνει εκεί.
Το βιβλίο είναι ένα κοινωνικό-αισθηματικό μυθιστόρημα που μου άρεσε πολύ, παρόλο που δεν επιλέγω συχνά αυτό το είδος. Μικρά κεφάλαια, πολύ ωραία γραφή και μια υπέροχη προσωπική πορεία στις εποχές της ζωής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Το μυθιστόρημα είναι η αφήγηση ενός Σουδανού που δεν κατονομάζεται και σπούδασε στην Αγγλία. Όταν γυρίζει στην πατρίδα συναντά έναν περίεργο, μυστηριώδη τύπο, τον Μουσταφά Σαΐντ. Με τον καιρό τον γνωρίζει καλύτερα και μαθαίνει για την πολυτάραχη ζωή του. Είχε σπουδάσει κι εκείνος στην Αγγλία όπου διέπρεψε, οδήγησε πολλές γυναίκες στο κρεβάτι του και στον θάνατο (όχι όλες από το χέρι του) και γύρισε κι εκείνος στην πατρίδα, στο χωριό του αφηγητή, για να περάσει ήσυχα τα τελευταία του χρόνια. Όταν πεθαίνει με μυστήριο τρόπο, αφήνει τον αφηγητή προστάτη της οικογένειάς του.
Το βιβλίο δε μιλά τόσο για την ιστορία της χώρας που διανύει σήμερα τον τρίτο της εμφύλιο, όσο για την αποικιοκρατία. Μια από τις πολλές αποικίες του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν και το Σουδάν. Όσοι Σουδανοί μπορούσαν κι είχαν έφεση στα γράμματα πήγαν να σπουδάσουν στην Αγγλία. Ένας απ' αυτούς είναι κι ο Μουσταφά Σαΐντ, που θα έλεγε κανείς ότι προσπάθησε με τη δράση του να εκδικηθεί τους αποικιοκράτες στην έδρα τους και μάλλον τα κατάφερε, τουλάχιστον τις γυναίκες που πάντα την πληρώνουν, όπως και στην πατρίδα του.
Ένα περίεργο και δύσκολο βιβλίο που πολύ εύκολα σε πετάει έξω. Ο αφηγητής, ένας άντρας σε τερματικό στάδιο ασθένειας που περιμένει το τέλος, αφηγείται πράγματα και διαλεκτικά κυρίως πάθη της ζωής του που δε θέλει να χαθούν. Μιλά για τη μελέτη που ήθελε να γράψει και δεν πρόλαβε με θέμα τα μηχανικά πιάνα, γνωστά κι ως πιανόλες, που έκαναν την εμφάνισή τους τέλη 19ου-αρχές 20ού και τα θεωρεί πρόδρομο των υπολογιστών και, γιατί όχι, της Άλφα Ιώτα (τεχνητής νοημοσύνης που λέμε και στο χωριό). Απλά ο συγγραφέας πέθανε το 1998 και δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει.
Μιλά για το πώς μ' αυτά ο καθένας μπορούσε να παίξει πιάνο και ν' αντιπαρατεθεί με κορυφαίους πιανίστες χωρίς να έχει κάνει μαθήματα. Μιλά για τη μαζική παραγωγή κι εκβιομηχάνιση του έργου τέχνης και πώς αυτή αφαιρεί από την αξία του. Αναφέρεται σε φιλοσόφους όπως ο Πλάτων, ο Μπένγιαμιν κι άλλους λιγότερο γνωστούς στην Ελλάδα, στον Τολστόι, τον Τόμας Μπέρνχαρτ και τον πιανίστα Γκλεν Γκουλντ. Κι όλο αυτό το κάνει μ' έναν τελείως προφορικό τρόπο, σαν να μιλάει σε κάποιον ή ακόμα και στ@ αναγνώστ@. Βάζει λίγες τελείες, αλλά ευτυχώς περισσότερες απ' τον περσινό νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι. Αυτό που δεν έχει καθόλου το βιβλίο είναι διαστήματα παραγράφου ούτε καν στην αρχή. Όλες οι 102 σελίδες του κειμένου είναι μία παράγραφος! Μοιάζει με δοκίμιο, αλλά δεν είναι καθαρά και πρέπει να είναι αυτοβιογραφικό σ' ένα βαθμό. Πολύ κατατοπιστικά η εισαγωγή κι ο επίλογος. Κάποια βιβλία δεν μπορούν να εκδοθούν και να γίνουν κατανοητά χωρίς ανάλυση.
Ο Μάρτιν είναι ένα ορφανό αγόρι 11 χρονών που έχει επιβιώσει από απίστευτη βία. Έχει βρει παρηγοριά σ' έναν μαύρο κόκορα κι αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο το μοχθηρό χωριό στο οποίο κατοικεί τον θεωρεί γρουσούζη και διαβολικό. Παίζει ρόλο που όλα αυτά γίνονται τον Μεσαίωνα. Ένας ζωγράφος έρχεται στο χωριό να ζωγραφίσει μια εικόνα για την εκκλησία, κι όταν φεύγει ο Μάρτιν πηγαίνει μαζί του. Οι καιροί, όμως, είναι δύσκολοι --λιμός, πόλεμος-- κι οι δρόμοι τους κάποια στιγμή χωρίζουν.
Όταν το αγόρι γίνεται μάρτυρας της απαγωγής ενός κοριτσιού και μαθαίνει ότι το φαινόμενο συμβαίνει συχνά, αποφασίζει να διαλευκάνει το μυστήριο και να σώσει τα παιδιά. Η αναζήτησή του θα τον φέρει σ' ένα άλλο περίεργο χωριό έξω από ένα κάστρο με μια αυταρχική ηγεμόνισσα - και χαίρομαι που ο μεταφραστής χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο.
Το βιβλίο είναι ένα πολύ όμορφο μεσαιωνικό παραμύθι με όλη τη βία που έχουν τα παραμύθια κι ο Μεσαίωνας.
Ένα χρόνο μετά το Τσερνόμπιλ η Χάισμιθ φαντάζεται τον πρόεδρο Μπακ Τζόουνς την κυβέρνηση του οποίου ταλανίζει ένα σκάνδαλο εξοπλισμού δύο αντιμαχόμενων πλευρών στη Μέση Ανατολή -- δεν προσδιορίζονται και δεν χρειάζεται, βεβαίως-βεβαίως. Την ημέρα που πρόκειται να καταθέσει για την υπόθεση ο βασικός ύποπτος και μέλος της κυβέρνησης του, βρίσκεται νεκρός. Ίσως να πρόκειται γι' ατύχημα, αλλά ο Πρόεδρος και οι συνεργάτες του θέλουν να παρουσιαστεί ως αυτοκτονία. Η χήρα του έχει αντιρρήσεις. Κανείς, όμως, δεν λογαριάζει την Πρώτη Κυρία, η οποία υπό την επήρεια του αγαπημένου της αλκοόλ αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της κι αρχίζει πυρηνικό πόλεμο με τους Ρώσους, αφού αυτοί φταίνε για όλα (το διήγημα γράφεται πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου).
Η Χάισμιθ πέφτει μέσα σε πολλά. Αυτό που δεν μπορούσε να φανταστεί είναι το πόσο ανεκδιήγητο Πρόεδρο μπορούσε να έχει η πρώην υπερδύναμη (για τις ΗΠΑ λέω) και το είδος του σκανδάλου (Επστίν) που θα... οδηγούσε στον πόλεμο. Το διήγημα είναι μια εξαιρετική σάτιρα, που θα μπορούσε να είναι ξεκαρδιστική, αν δεν ήταν τόσο τρομακτική, καθώς εύκολα μπορούν να συμβούν όσα περιγράφει.
Ο Νουρ είναι ένας Παλαιστίνιος πρόσφυγας μέσα στη χώρα του, στη Ραμάλα. Μια φορά τον μήνα βοηθά τη μητέρα ενός φίλου του να τον επισκεφθεί στη φυλακή.
Είναι αρχαιολόγος και διαβάζοντας τα βιβλία του Νταν Μπράουν αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για τη Μαρία τη Μαγδαληνή και τα παραλειπόμενα της ιστορίας και της θρησκείας. Μια μέρα σ' ένα μαγαζί μεταχειρισμένων αγοράζει ένα παλτό στο οποίο αργότερα βρίσκει την ταυτότητα ενός Ισραηλινού. Τη χρησιμοποιεί για να δουλέψει ως ξεναγός στην Ιερουσαλήμ, την οποία ξέρει κι αγαπά πολύ. Σιγά σιγά φοράει αυτήν την ταυτότητα ως μάσκα η οποία συγκρούεται με την αληθινή του φύση. Προκειμένου να κάνει έρευνα για το μυθιστόρημα θα προκαλέσει την τύχη του, φτάνοντας στα όρια της αποκάλυψης και του κινδύνου. Ποια είναι η πραγματική του ταυτότητα;
Ένας άνδρας σε τερματικό στάδιο μιας ασθένειας, που δεν κατονομάζεται, αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του, το Μαυροβούνιο, για να πεθάνει. Μπαίνει, λοιπόν, στο τρένο, αλλά προτού φτάσει στον προορισμό του και γι’ ασήμαντη αφορμή, κατεβαίνει και συνεχίζει με τα πόδια. Περιπλανώμενος στο δάσος πέφτει το πρωί πάνω σε δυο κατασκηνωτές κι εκεί χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα μεταξύ τους, εντελώς σπασμωδικά, αρχίζει να τρέχει. Και κάπως έτσι ξεκινά ένα ενστικτώδες, υπαρξιακό κυνηγητό που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει. Οι διώκτες του σύντομα πληθαίνουν κάνοντας δυσανάλογη την απειλή.
Η αφήγηση χωρίζεται σε δύο παράλληλα μέρη, αυτή του ταξιδιώτη σε τρίτο πρόσωπο, κι αυτή του ενός απ’ τους δυο κατασκηνωτές που μιλά όμως εκ μέρους όλων σε πρώτο πρόσωπο. Παρακολουθούμε τις παράλληλες πορείες των δύο μερών και τα συναισθήματα που εναλλάσσονται.
Πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό κι εντελώς διαφορετικό βιβλίο. Η απουσία μιας τυπικής υπόθεσης μπορεί να ξενίσει τον αναγνώστη, αλλά είναι ένα πνευματικό ταξίδι που αξίζει τον κόπο, κατά τη γνώμη μου.
H ιστορία της μικρής Αγγελίνας στην Αθήνα του μεσοπολέμου. Η μητέρα της καθαρίζει το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Το κορίτσι την ακολουθεί στη δουλειά και, μην έχοντας τι να κάνει, μιλάει με τ' αγάλματα. Αυτά δεν την κοροϊδεύουν για τη δυσμορφία που έχει στο χέρι, όπως κάνουν τ' άλλα παιδιά. Ίσα-ίσα της μοιάζουν. Σύντομα έρχεται ο Β' Παγκόσμιος να σκοτεινιάσει τον κόσμο κι η μητέρα της δεν την παίρνει πια στο μουσείο, ενώ εξακολουθεί να πηγαίνει. Οι μεγάλοι γενικά κάτι της κρύβουν μαζί κι ο καλός της φίλος ο Τίκος.
Το βιβλίο μιλά για την πραγματική ιστορία απόκρυψης των αρχαίων θησαυρών του μουσείου πριν και κατά τη διάρκεια της κατοχής, κάτι που έκαναν αρχαιολόγοι, προσωπικό κι απλοί εθελοντές, για να προφυλάξουν το παρελθόν και την ιστορία μας απ' τον κατακτητή, μια διαφορετική, αλλά εξίσου σημαντική πράξη αντίστασης.
Ο Τσεχούδος, που του αρέσουν οι πορτοκαλάδες, λαμβάνει ένα γράμμα, το οποίο δεν μπορεί να ανοίξει επειδή είναι μαγικό. Μαζί με την Πέννυ, τον Νούλη και τον Πούκο ψάχνουν τρόπο να το διαβάσουν, γιατί υποψιάζονται ότι θα τους οδηγήσει στον μεγάλο μάγο Τούκο τον Συρταρωτό, που αγνοείται εδώ και μήνες. Οι έρευνες τους θα τους οδηγήσουν στη μάντισσα Στριφέ, που θα τους βοηθήσει να ανοίξουν το γράμμα κι έτσι θα ξεκινήσουν οι περιπέτειες τους. Θα σαλπάρουν με το καράβι Τσεχολλανδός που κυβερνά η καπετάνισσα Μάργον και θα περιπλανηθούν σε άλλους πλανήτες πολεμώντας την σκοτεινή μαγεία που εξαπλώνεται στον κόσμο.
Ένα βιβλίο για τη δύναμη της φιλίας και τη μουσική που είναι ο φορέας της μαγείας στο βιβλίο, κάτι που θεώρησα αρκετά πρωτότυπο, αν και δεν έχω διαβάσει πολλή φαντασία. Κάθε μέλος της παρέας παίζει ένα μουσικό όργανο και μ' αυτό μάχεται όσους θέλουν το κακό του.
Μια συλλογή πολιτικής ποίησης γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι η ποίηση;
Κοράλλια
Στον βυθό του κόσμου, κείτεται άλλος κόσμος,
δίκαιος, σιωπηλός.
Πόλεμοι δεν ανασαίνουν,
μόνο βλέμματα στοργικά,
που σαν φυγάδες έμπλεξαν πύρινα παλάτια.
Κάποτε, λένε,
από αίμα παιδιών στο πέλαγος σπαρμένων
κοράλλια αμέτρητα ανθίσαν.
Ήμασταν όλοι αμίλητοι,
βροχή σαν έπεφταν οι ψυχές
σε άλλη γη για να ξυπνήσουν.
Μα έγινε η γη αγκαλιά
άλλο να μην υποφέρουν.
Γέλιο παιδιών, όταν ακούς στον πάτο της ελπίδας,
κοράλλια είναι που τραγουδούν
μες στου βυθού τη μνήμη.
- Ιωάννα Θεοχάρη
Ταξίδι
Της προσφυγιάς τ' αγέρι, πικρόγελο λαών.
Δακρύζει περιστέρι ματόβρεχτων θεών.
Θάνατος κι αγωνία, θυμάρι από το χτες.
Στου χρόνου τα σημεία απλώνουνε χοές.
Τη λύτρωση γυρεύουν απ' τ' άπληστο κακό.
Σφαίρες τους σημαδεύουν, κλάμα θρηνητικό.
Η προσφυγιά είν' χειμώνας, μα η ελπίδα επιζεί.
Κι ο πόλεμος θαμώνας, περπατησιά η πεζή.
Λύπης τ' αλισβερίσι, φτώχεια με ρατσισμό.
Θυμίζουν κυπαρίσσι που αναζητάει σασμό.
Η Ειρήνη είν' ελπίδα κι η αλληλεγγύη φως.
Θυμίαμα η αψίδα και τ' άστρο αδερφός.
Τρομακτικές οι εικόνες στης θάλασσας τη γη.
Στα χρόνια, στους αιώνες μια αθάνατη πληγή.
Της Στύγας καλοκαίρι μ' Αιγαίου τα σπαρτά.
Συγκίνησαν ξεφτέρι και μια άπληστη μυρτιά.
Κόσμος των αφεντάδων, του πολέμου οι πνοές.
Πρόσωπα τα μυριάδων μ' άστρων αναπνοές.
Η Ειρήνη μας, πατρίδα, Χώρα σε κάθε γη.
Εφόρεσε χλαμύδα που αγίασε η οργή.
Λαοί μη λησμονάτε της βίας τα κακά.
Όχι, μην πολεμάτε ξανά για αφεντικά.
Αναπνοές γιγάντων οι όψεις των λαών.
Χαμόγελο των κβάντων στο φως των ποιητών.
Μία εκκλησία η πλάση, μια χώρα, μια ψυχή.
Διεκδικεί με βιάση μια νέα εποχή.
Ελπίζουμε σ' ελπίδα, μύρο της θημωνιάς.
Μία ανθρώπινη πυξίδα στιγμών ανασαιμιάς.
Ανασαιμιάς τ' ονείρου για κόσμο ειρηνικό.
Στα πέρατα τ' απείρου ταξίδι μαγικό.
Mια ανθολογία διηγημάτων και ποιημάτων διάφορων λογοτεχνών για το έγκλημα που σημάδεψε τη χώρα από τις Εκδόσεις Εύμαρος.
.
.
.
Οι αθώοι των συρμών
Εμείς που μεγαλώναμε καταμεσής του κάμπου
δεν βλέπαμε στη θάλασσα καράβια να σαλπάρουν
οπότε περιμέναμε ποιο τρένο θα σφυρίξει
κι όταν οι ράγες έτρεμαν, απ' το παγκάκι του σταθμού
αρπάζαμε το πρώτο εξπρές που πέρναγε μπροστά μας
χωρίς το εισιτήριο να γράφει πού πηγαίναμε
το μόνο που μας ένοιαζε, ν' αλλάζουν τα τοπία
μέσα από τούνελ, γέφυρες, σκοτάδι-φως σε τζάμι
το άγνωστο τρυπούσαμε στην άκρη των γκρεμών
όταν σε λίγο νύχτωνε, πιάναμε την ευθεία
το απαλό της λίκνισμα στα σκοτεινά παράθυρα
μαντεύοντας απ' τις σκιές με φωτισμένα μάτια
τη στάση την επόμενη στου γυρισμού το σπίτι
ποτέ δεν φανταστήκαμε σπασμένα τα βαγόνια
εμείς, που ταξιδεύαμε αθώοι των συρμών.
.
.
Γιώργος Δελιόπουλος
.
.
.
Τριγμοί
Κάθε που αναστενάζει η γη
και οι αρμοί της τρίζουν
κάθε που σειέται και σαν ετοιμόγεννη
βογκάει
σεισμός φωνάζουν όλοι
ξεγελιούνται
Αίμα που ρέει είναι πηχτό
φυλακισμένο
στις φλέβες στο κορμί της
κυλάει ποτάμι
την καίει
έχει το χρώμα μιας ανατολής
που δεν ξημέρωσε
μίας του Μάη παπαρούνας
που δεν ήρθε
σπρώχνει το χώμα με βία στο φως
να βγει φωνάζει
Αυτό το αίμα το βαθιά θαμμένο
της θυσίας
δεν λησμονιέται
Στης μνήμης μέσα τους νευρώνες
στου στήθους το ηφαίστειο
κοχλάζει.
.
.
Νίκος Προσκεφαλάς
Ο 18χρονος ντετέκτιβ Χανς είναι αυτιστικός, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να λύνει μυστήρια με τη βοήθεια του πατέρα του, συνταξιούχου αστυνομικού και την παρέα του σκύλου του, Τσοπ στο Ναύπλιο, όπου μένουν. Όταν η υπεύθυνη του τσίρκου "Ο μπλε παπαγάλος" ζητάει τη βοήθειά του για τη διαλεύκανση του θανάτου ενός ακροβάτη, κι αφού η αστυνομία δεν πρόκειται ν' ασχοληθεί σοβαρά, δεν μπορεί παρά να το δεχτεί. Εκεί, λοιπόν, θα γνωρίσει τον ιδιαίτερο κόσμο των τσιρκολάνων και τα πάθη που τον κυβερνούν.
Το βιβλίο θέλει να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη για τη διαφορετικότητα και τον αυτισμό. Η Μαρίτα έχει εμπειρία στο θέμα και ξέρει τι γράφει. Με κούρασαν λίγο τα συνεχή πήγαιν'-έλα σπίτι-τσίρκο, αλλά το τέλος είναι πολύ γλυκό και σ' ανταμείβει. Ο Χανς καταφέρνει να λύσει τρία μυστήρια αντί για ένα και να ξεπεράσει πολλούς αυτοματισμούς (δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη λέξη) στους οποίους τον σπρώχνει ο αυτισμός.
Ο 18χρονος ντετέκτιβ Χανς είναι αυτιστικός, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να λύνει μυστήρια με τη βοήθεια του πατέρα του, συνταξιούχου αστυνομικού και την παρέα του σκύλου του, Τσοπ στο Ναύπλιο, όπου μένουν. Όταν η υπεύθυνη του τσίρκου "Ο μπλε παπαγάλος" ζητάει τη βοήθειά του για τη διαλεύκανση του θανάτου ενός ακροβάτη, κι αφού η αστυνομία δεν πρόκειται ν' ασχοληθεί σοβαρά, δεν μπορεί παρά να το δεχτεί. Εκεί, λοιπόν, θα γνωρίσει τον ιδιαίτερο κόσμο των τσιρκολάνων και τα πάθη που τον κυβερνούν.
Το βιβλίο θέλει να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη για τη διαφορετικότητα και τον αυτισμό. Η Μαρίτα έχει εμπειρία στο θέμα και ξέρει τι γράφει. Με κούρασαν λίγο τα συνεχή πήγαιν'-έλα σπίτι-τσίρκο, αλλά το τέλος είναι πολύ γλυκό και σ' ανταμείβει. Ο Χανς καταφέρνει να λύσει τρία μυστήρια αντί για ένα και να ξεπεράσει πολλούς αυτοματισμούς (δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη λέξη) στους οποίους τον σπρώχνει ο αυτισμός.
Η μυρωδιά ενός άδειου πρωινού
φιλοξενεί μια καταιγίδα λέξεων που έχω στο νου.
Θρηνώ, κι ας μην έχεις πάει αλλού,
θρηνώ για τα καμώματα ενός άτακτου θεού.
Θεέ του Έρωτα, τι έχεις κάνει;
Διασκέδασες, αλλά η καρδιά μου χάνει.
Η γοητεία σου έχει ρημάξει καρδιές
--και η δική μου είναι σίγουρα μία--,
αλλά διαλύεις κόσμους, όνειρα, ευχές,
ο κόσμος ζει μια ατέλειωτη Τροία•
δίχως ρεπό.
Θεέ του Έρωτα, πότε θα είναι για σένα, αρκετό;
Θεέ της Αγάπης,
τολμώ να ρωτώ,
μπορείς ήσυχη να με αφήσεις;
Αναγνωρίζω τα τόξα σου,
τα βλέμματα,
τις τυχαίες συναντήσεις•
βασανισμένη η ψυχή, γι' αυτό άλλο μην την τυραννήσεις.
Θεέ του Έρωτα,
την ελπίδα μου, πόσες φορές ακόμα, θα τραυματίσεις;
Αρκετά έχω βιώσει,
από τα χτυπήματά σου δεν έχω γλιτώσει,
Θεέ της Αγάπης, Θεέ του Έρωτα, Θεέ της Λαγνείας, σου ζητώ,
Θεέ της Αγάπης, σε ικετεύω, σε εκλιπαρώ,
τα βέλη σου κράτα για κάποιον πιο δυνατό.
Θεέ του Έρωτα, τι έχεις κάνει;
Διασκέδασες, αλλά η καρδιά μου χάνει.
Ένα πολύ τρυφερό βίβλίο για ένα πολύ σκληρό θέμα.
Παρακολουθούμε μια κοπέλα που πάει για θεραπεία σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο και περιμένει στην αίθουσα αναμονής τη σειρά της. Εκεί νιώθει άσχημα, αλλά σύντομα αρχίζει να μιλάει με τις συμπασχουσες κι αυτό τις κάνει όλες να νιώσουν καλύτερα. Την παρακολουθούμε, επίσης, στο χειρουργείο και τον επανέλεγχο. Το έργο, όμως, δεν επικεντρώνεται σε μία γυναίκα, αλλά σε όλες τις διαφορετικές εμπειρίες της ίδιας καταραμένης ασθένειας, πώς την αντιμετωπίζει η καθεμιά καθώς κι η οικογένειά της. Συχνά αυτές οι συμπάσχουσες γίνονται η οικογένειά της.
Μας μιλάει μια οικιακή βοηθός κι από την αρχή του βιβλίου μαθαίνουμε ότι η μικρή κόρη της οικογένειας πέθανε. Θα μας πει τι έγινε, αλλά όχι αμέσως. Θα μας το δώσει στον δικό της ρυθμό, παραθέτοντας κι άλλες πληροφορίες για τη ζωή της και τα επτά χρόνια που πέρασε δουλεύοντας στο συγκεκριμένο σπίτι, γιατί, όπως λέει κι η ίδια "Χωρίς τις παρακάμψεις είναι αδύνατον να αναγνωρίσεις τον κεντρικό δρόμο".
Η πάλη των τάξεων δοσμένη σ' ένα παραγνωρισμένο πεδίο μάχης, το σπίτι. Η σχέση της βοηθού με τη μητέρα, τον πατέρα και τη μικρή, ένας αδέσποτος σκύλος που βάζει στη ζωή της, η μητέρα της.
Η μετάφραση είναι αρκετά καλή, αλλά θα προτιμούσα ο τίτλος να είναι πιο κοντά στον πρωτότυπο, που αναφέρεται σε μια τελετή κάθαρσης της Χιλής.
Ο πρωταγωνιστής μας, ο Οδυσσέας, ζει και σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη. Μισεί τον θείο του, Μέντορα, καθηγητή πανεπιστημίου και δουλεύει στην καντίνα του Τειρεσία μαζί με τον φίλο και συγκάτοικό του, Πολίτη. Μια μέρα μαθαίνει ότι η πρώην του, η Πηνελόπη, έχει επιστρέψει από το Λονδίνο κι αναρωτιέται αν θα την ξαναδεί. Υπάρχει, όμως, κι ο αντίζηλός του, Αντίνοος, που θα κάνει τα πάντα για να το αποτρέψει. Όταν, επιτέλους, εξασφαλίζει την πολυπόθητη πρόσκληση για το μεγάλο πάρτι, ο θείος του τον μπλέκει σε αναπάντεχους κι επικίνδυνους μπελάδες. Τελικά, ανακαλύπτει ότι δεν είναι η Πηνελόπη αυτή που τον περιμένει για χρόνια, αλλά μια άλλη μυθολογική ηρωΐδα με... παραισθησιογόνες ικανότητες.
Η ιστορία ξεκινά το 1937 με τον Γιώργη Αμπατζή στη Θεσσαλονίκη εν μέσω του καθεστώτος Μεταξά, προστάτη της οικογένειας του συστρατιώτη του, Οικονόμου, ο οποίος πήγε φυλακή ως πολιτικός κρατούμενος. Αφού εκείνος υπογράψει δήλωση πολιτικών φρονημάτων κι επιστρέψει, ο Γιώργης βρίσκει μέσω ενός γνωστού δουλειά σε καρεκλάδικο. Έτσι, νοικιάζει ένα δικό του δωμάτιο κι εκεί, σε μια κοινή αυλή, ερωτεύεται και παντρεύεται μια χήρα με δύο παιδιά. Και κάπως έτσι τον βρίσκει ο πόλεμος.
Ο θετός του γιος φεύγει φαντάρος κι οι αρχικές επιτυχίες του στρατού ενθουσιάζουν τον κόσμο, αλλά τους Ιταλούς ακολουθούν οι Γερμανοί και τα πράγματα αλλάζουν. Μαζί τους έρχονται οι απαγορεύσεις κι η ταπείνωση του νικημένου, η τριπλή κατοχή της Βόρειας Ελλάδας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους, η πείνα, κι ο διωγμός των Εβραίων που αποτελούσαν το ένα τρίτο της πόλης. Αλλά το πιο δραματικό στοιχείο του βιβλίου είναι η μεταμόρφωση του Κώστα από ενθουσιώδη στρατιώτη ενάντια στους Ιταλούς σε μαυραγορίτη και γερμανοτσολιά αργότερα, ενώ η αδερφή του η Ελένη εντάσσεται στο ΕΑΜ. Κι όταν ο πόλεμος τελειώνει και νομίζεις ότι θα πάρεις μια ανάσα, αρχίζει ο Εμφύλιος σπαραγμός, που υποθέτω ότι θα είναι το θέμα του επόμενου μέρους της σειράς.
Μια ποιητική συλλογή που εκτός από τα συμπαθή τετράποδα και τη Ριζοσπαστική Φράξια Όνων μιλά για το πένθος, τη μητρότητα και το Ιράν, χώρα καταγωγής της συγγραφέα.
Σ' αυτό το... επεισόδιο ακολουθούμε τον Γιώργη Αμπατζή, Σμυρνιό στρατιώτη στη μικρασιατική εκστρατεία, που, αφού γύρισε στον Πειραιά και σκότωσε τον μαστρωπό της αδερφής του στο προηγούμενο μέρος, καταδικάζεται σε δώδεκα χρόνια κάθειρξης, γιατί ο υπάνθρωπος ήταν συνεργάτης της αστυνομίας. Τον στέλνουν, λοιπόν, στις φυλακές Τρικάλων, εκεί όπου "σκότωσαν τον Σακαφλιά", οπότε ο δημιουργός μας παρουσιάζει και τη δική του ιστορία (του Σακαφλιά), εκτός από τη ζωή στη φυλακή.
Κι αφού ο Γιώργης εκτίει τη μεγάλη ποινή του, αποφυλακίζεται το 1936 και, μην έχοντας πού να πάει, καταλήγει στη Θεσσαλονίκη, όπου έχει κάτι γνωστούς.
Η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη και στη χώρα γίνονται μεγάλες απεργίες από καπνεργάτες, υφαντουργούς κι άλλους κλάδους, καθώς οι μισθοί περικόπτονται κι η κυβέρνηση Μεταξά στηρίζει το μεγάλο κεφάλαιο - ώ, της εκπλήξεως! Ο Γιώργης συμμετέχει στις διαδηλώσεις μαζί με τον οικοδεσπότη και συστρατιώτη του, Οικονόμου. Είναι αρκετά τυχερός και δεν τον πετυχαίνουν οι σφαίρες της αστυνομίας σε αντίθεση με αρκετούς άλλους διαδηλωτές, στους οποίους αφιερώνει καρέ ο Πέτρου.
Το έργο, όπως και τα προηγούμενα περιλαμβάνει επίλογο, που παρουσιάζει αναλυτικά τα πολιτικά τεκταινόμενα της ταραγμένης εκείνης περιόδου μέχρι το πραξικόπημα Μεταξά, ένα από τα πολλά της εποχής, που θα διαρκέσει μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ένα μυθιστόρημα για τα εφτά "χαμένα χρόνια" της ζωής του μεγάλου βάρδου για τα οποία οι μελετητές δε γνωρίζουν τίποτα. Ήταν στις ηλικίες 21-28, είχε ήδη παντρευτεί την Αν Χάθαγουέι (εκείνη δεν ήταν ηθοποιός) κι είχε τρία παιδιά μαζί της.
Ο συγγραφέας εμπνέεται από αυτήν τη μαύρη τρύπα στη ζωή του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα, για να δώσει τη δική του εκδοχή για το τι έκανε αυτά τα χρόνια. Άφησε, λοιπόν, το Στράτφορντ στον ποταμό Έιβον και παράδερνε νηστικός στα σοκάκια και τα καπηλειά του Λονδίνου δοκιμάζοντας την τύχη του στο θέατρο, δίπλα σε ηγεμόνες, ή απλά με φίλους. Έμενε σ' ένα βρώμικο υπόγειο παρέα με διάφορα ζωύφια. Επισκέφτηκε ένα μοναστήρι, γνώρισε ανθρώπους και ζώα.
Καταλαβαίνω ότι ο συγγραφέας έχει ζήσει πολύ στο εξωτερικό και μπορεί να εκφράζεται σε πολλές γλώσσες, προτιμώ, όμως, τα βιβλία που διαβάζω να είναι εντελώς σε ελληνικό κείμενο. Το έργο έχει κάποιες καλές ιδέες, αλλά δε με ενθουσίασε.
Παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Γιώργη Αμπατζή και του Σπύρου Τζανέτου που είδαμε στο πρώτο και το δεύτερο μέρος. Γυρνάνε απ' τη μικρασιατική εκστρατεία και μένουν στον Πειραιά αρχικά στον δρόμο και μετά σε πρόχειρα καταλύματα μαζί με πρόσφυγες. Ο Σπύρος δεν έχει λεφτά να γυρίσει στη Ζάκυνθο κι ο Γιώργης ψάχνει τους δικούς του, μήπως ήρθαν απ' τη Σμύρνη. Με κάτι λίρες που του έδωσαν, πριν φύγει, επιβιώνουν μέχρι να βρουν δουλειά μεταφέροντας κάρβουνο.
Ο Πέτρου παρουσιάζει τα πολιτικά τεκταινόμενα της εποχής με τον χαμό που ακολούθησε την μικρασιατική τραγωδία, τη δίκη των έξι, το πραξικόπημα του Πλαστήρα, και τη συνθήκη ειρήνης των Μουδανιών που επέβαλε την ανταλλαγή των αλλόθρησκων πληθυσμών στις δύο χώρες με εξαίρεση τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Δείχνει τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, την εκμετάλλευση απ' αυτούς που είχαν οριστεί να τους βοηθούν, τη μάταιη ελπίδα να γυρίσουν πίσω. Απ' τα σαλόνια στ' αλώνια άνθρωποι που γλίτωσαν το τούρκικο μαχαίρι, ήρθαν εδώ για να σκοτωθούν από Έλληνες πατριώτες, ή να πεθάνουν νηστικοί απ' το κρύο στον δρόμο. Κι αν ο Γιώργης εδώ βρίσκει την αδερφή του και τη σώζει απ' τον βούρκο που την έριξαν οι βαρύμαγκες του Πειραιά με κίνδυνο της ζωής του, ποιος ξέρει πόσες γυναίκες δεν ήταν τόσο τυχερές;
Το σχέδιο είναι αρκούντως περιγραφικό κι ευαίσθητο. Η έκδοση, όπως όλη η σειρά, περιλαμβάνει κατατοπιστικό επίμετρο.
Αυτό το βιβλίο είναι το δεύτερο μέρος της ιστορικής σειράς που ξεκίνησε ο δημιουργός με τους "Ομήρους του Γκαίρλιτς", έναν από τους οποίους ακολουθούμε κι εδώ.
Ο Γιώργης Αμπατζής, Σμυρνιός, μετά τη δίχρονη αιχμαλωσία του στη Γερμανία, κατατάσσεται στον ελληνικό στρατό, για να γλιτώσει τον τουρκικό, και συμμετέχει στη μικρασιατική εκστρατεία. Στην αρχή τα πράγματα πάνε καλά. Ο ελληνικός στρατός προελαύνει και στην ανάπαυλα ο στρατιώτης Νικολάου, φιλόλογος, τους αφηγείται ιστορίες απ' την αρχαιότητα και την ιστορία της περιοχής.
Με τις αχρείαστες εκλογές του 1920 που συγκάλεσε ο Βενιζέλος και τη συντριπτική του ήττα τα πράγματα αλλάζουν. Οι βασιλικοί που έρχονται στην εξουσία αλλάζουν όλους τους βενιζελικούς αξιωματικούς με δικούς τους και χωρίς κανένα σχέδιο για την εκστρατεία και τον ανεφοδιασμό, βάζουν στόχο την Άγκυρα. Η δραματική ήττα κι η άτακτη υποχώρηση δεν αργούν να έρθουν, με ότι αυτό συνεπάγεται για μάχιμους κι αμάχους.
Ο Πέτρου παρουσιάζει άγνωστες πτυχές της μικρασιατικής εκστρατείας, όπως τη διαμαρτυρία των στρατιωτών στην παρέλαση του Ιουλίου μπροστά στον πρωθυπουργό και τον βασιλιά, την άγνοια κινδύνου των αμάχων λόγω των καθησυχαστικών δημοσιευμάτων στις εφημερίδες και τον στασιασμό στα τελευταία στάδια του πολέμου, καθότι οι ανώτεροι αδιαφορούσαν για τους οπλίτες. Δείχνει τα εγκλήματα των Ελλήνων στρατιωτών εναντίον Τούρκων αμάχων και τα αντίποινα των Τσετών. Η καταστροφή της Σμύρνης έχει παρουσιαστεί ποικιλοτρόπως και κάνει καλά που την αφήνει απ' έξω. Το κλίμα του βιβλίου είναι ήδη βαρύ.
Το σχέδιο είναι πολύ καλό. Η έκδοση συνοδεύεται από επίλογο του δημιουργού με επιπλέον ιστορικές πληροφορίες και αιτιολόγηση της ήττας.
Στο βιβλίο αυτό η ραδιοφωνική παραγωγός κι όχι μόνο, Φ. Λαμπρίδη, μας μιλά για τις συνθήκες δημιουργίας του άλμπουμ "Λαβύρινθος" που αργότερα μετονομάστηκε σε "Σωκράτης Μάλαμας" και σύστησε τον δημοφιλή τραγουδοποιό στο ευρύ κοινό. Μας μιλά για τη Ντόρα Ρίζου και το στούντιο Lyra, τη σχολή της Θεσσαλονίκης και την εμφάνιση του έντεχνου τραγουδιού. Με συνεντεύξεις από την ίδια τη Ρίζου, τη Μελίνα Κανά, τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Φοίβο Δεληβοριά και φυσικά τον ίδιο το δημιουργό μας θυμίζει εκείνη την εποχή πριν από τους Ολυμπιακούς, μια εποχή ανεμελιάς κι ασυδοσίας χωρίς αντίκρισμα, από την οποία δεν πλανεύτηκε ο Μάλαμας. Γνωστοί και μη συνεργάτες του φωτίζουν αθέατες πτυχές του συνθέτη και στιχουργού, τον τρόπο δουλειάς του, τον χαρακτήρα του, τη λαϊκή πλευρά του έργου του. Στο βιβλίο γίνεται, επίσης, αναφορά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τα έντυπα, που εμφανίστηκαν παράλληλα με το έντεχνο τραγούδι και το στήριξαν, και φυσικά στο κοινό του, όλα όσα ψάχναμε έναν ήχο να αντικατοπτρίζει τη ζωή μας και τον ζητάμε ακόμα στις sold out συναυλίες του.
Ο μικρός Άθαν ζει στο ορφανοτροφείο και μεγαλώνει μαζί με τους συνομηλίκους και φίλους του Γκεόργκι κι Άλεξ. Πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, κάνει αιμοκάθαρση αρκετές φορές την εβδομάδα κι ο γιατρός του ανακοινώνει ότι θα χρειαστεί μεταμόσχευση. Ευτυχώς, η διευθύντρια του σχολείου είναι πολύ καλός άνθρωπος και τον νοιάζεται σα δικό της παιδί, το ίδιο κι ο γιατρός. Ο Άθαν, λοιπόν, σαν μικρός προξενητής, θα θελήσει να τους φέρει πιο κοντά. Η ζωή, όμως, φέρνει στο προσκήνιο κάποιες ιστορίες απ' το παρελθόν.
Ο Εντ Μπέγκελς είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, προϊόν της φαντασίας του θείου Λάκη, ένας καλός Σαμαρείτης, που συναντάμε όλα κάποιες φορές στην καθημερινότητά μας, όταν το έχουμε πιο πολύ ανάγκη. Ο μικρός Άθαν είναι ένα τέτοιο πρόσωπο για πολλά άτομα της ζωής του.
Ένα πολύ τρυφερό βιβλίο για τη ορφάνια, την υγεία, το μπούλινγκ, τον ρατσισμό. Δεν το περίμενα, αλλά με συγκίνησε.
Ο Κατσαράκης εμπνέεται από μια πληθώρα θεμάτων για τα διηγήματά του, πολιτική, σχέσεις, ιστορία, επιστημονική φαντασία, κακοποίηση. Ξεχώρισα το "Όνειρο", "Το φεγγάρι είναι κόκκινο" και το ομώνυμο "Σημάδι". Το πρώτο έχει θέμα τη σχέση δύο αδερφιών πριν και μετά τον θάνατο. Το "Φεγγάρι..." μιλά για δύο φίλους στο Βυζάντιο, έναν δωδεκαθεϊστή κι έναν χριστιανό τα πρώτα χρόνια καθιέρωσης της νέας θρησκείας, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζαν, εξωτερικές κι εσωτερικές. Τέλος, το διήγημα που δίνει τον τίτλο στη συλλογή μιλά για την σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων μέσα στην οικογένεια η οποία συχνά χρειάζεται βία για να σταματήσει.
Μου άρεσε που το κάθε διήγημα είχε διαφορετική αφετηρία και πλαίσιο και τα βρήκα γενικά πολύ πρωτότυπα. Πολύ ευχαρίστως θα ξαναδιαβάσω έργο του συγγραφέα.
Ο Λουκάς, ένας κωφός ξυλουργός, ζει μαζί με τον Μάρκο, έναν δάσκαλο που η ενδοοικογενειακή βία καθήλωσε σε αμαξίδιο, σ' ένα χωριό. Κάποιοι τους μιλούν, κάποιοι όχι. Όταν σβήνει το ιερό καντήλι της εκκλησίας του χωριού μετά από εκατό χρόνια, κάποιος πρέπει να ανέβει τον δύσβατο δρόμο ως το μοναστήρι του βουνού, για να πάρει τη νέα φλόγα και να τη φέρει πίσω. Ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά το περιθωριοποιημένο ζευγάρι επιλέγει να τον διανύσει. Όταν μετά από πολλή προσπάθεια καταφέρνουν να επιστρέψουν με τη φλόγα, πολλοί είναι αυτοί που θ' αναθεωρήσουν τη στάση τους απέναντί τους.
Το βιβλίο μιλά για την αποδοχή του διαφορετικού μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, που είναι πολύ συντηρητικοί. Αυτό, όμως, δεν δίδαξε ο Χριστός; Την αποδοχή, των διαφορετικών και των αδύναμων, ακόμα και των εχθρών μας;
Είναι ένα πολύ τρυφερό βιβλίο για την πίστη και τη συμπερίληψη. Έχει τη μορφή διηγήματος και μπορεί άνετα να διαβαστεί κι από παιδιά.
