Μια συλλογή πολιτικής ποίησης γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι η ποίηση;
Κοράλλια
Στον βυθό του κόσμου, κείτεται άλλος κόσμος,
δίκαιος, σιωπηλός.
Πόλεμοι δεν ανασαίνουν,
μόνο βλέμματα στοργικά,
που σαν φυγάδες έμπλεξαν πύρινα παλάτια.
Κάποτε, λένε,
από αίμα παιδιών στο πέλαγος σπαρμένων
κοράλλια αμέτρητα ανθίσαν.
Ήμασταν όλοι αμίλητοι,
βροχή σαν έπεφταν οι ψυχές
σε άλλη γη για να ξυπνήσουν.
Μα έγινε η γη αγκαλιά
άλλο να μην υποφέρουν.
Γέλιο παιδιών, όταν ακούς στον πάτο της ελπίδας,
κοράλλια είναι που τραγουδούν
μες στου βυθού τη μνήμη.
- Ιωάννα Θεοχάρη
Ταξίδι
Της προσφυγιάς τ' αγέρι, πικρόγελο λαών.
Δακρύζει περιστέρι ματόβρεχτων θεών.
Θάνατος κι αγωνία, θυμάρι από το χτες.
Στου χρόνου τα σημεία απλώνουνε χοές.
Τη λύτρωση γυρεύουν απ' τ' άπληστο κακό.
Σφαίρες τους σημαδεύουν, κλάμα θρηνητικό.
Η προσφυγιά είν' χειμώνας, μα η ελπίδα επιζεί.
Κι ο πόλεμος θαμώνας, περπατησιά η πεζή.
Λύπης τ' αλισβερίσι, φτώχεια με ρατσισμό.
Θυμίζουν κυπαρίσσι που αναζητάει σασμό.
Η Ειρήνη είν' ελπίδα κι η αλληλεγγύη φως.
Θυμίαμα η αψίδα και τ' άστρο αδερφός.
Τρομακτικές οι εικόνες στης θάλασσας τη γη.
Στα χρόνια, στους αιώνες μια αθάνατη πληγή.
Της Στύγας καλοκαίρι μ' Αιγαίου τα σπαρτά.
Συγκίνησαν ξεφτέρι και μια άπληστη μυρτιά.
Κόσμος των αφεντάδων, του πολέμου οι πνοές.
Πρόσωπα τα μυριάδων μ' άστρων αναπνοές.
Η Ειρήνη μας, πατρίδα, Χώρα σε κάθε γη.
Εφόρεσε χλαμύδα που αγίασε η οργή.
Λαοί μη λησμονάτε της βίας τα κακά.
Όχι, μην πολεμάτε ξανά για αφεντικά.
Αναπνοές γιγάντων οι όψεις των λαών.
Χαμόγελο των κβάντων στο φως των ποιητών.
Μία εκκλησία η πλάση, μια χώρα, μια ψυχή.
Διεκδικεί με βιάση μια νέα εποχή.
Ελπίζουμε σ' ελπίδα, μύρο της θημωνιάς.
Μία ανθρώπινη πυξίδα στιγμών ανασαιμιάς.
Ανασαιμιάς τ' ονείρου για κόσμο ειρηνικό.
Στα πέρατα τ' απείρου ταξίδι μαγικό.
- Μιλτιάδης Ντοβάς
Κοράλλια
Στον βυθό του κόσμου, κείτεται άλλος κόσμος,
δίκαιος, σιωπηλός.
Πόλεμοι δεν ανασαίνουν,
μόνο βλέμματα στοργικά,
που σαν φυγάδες έμπλεξαν πύρινα παλάτια.
Κάποτε, λένε,
από αίμα παιδιών στο πέλαγος σπαρμένων
κοράλλια αμέτρητα ανθίσαν.
Ήμασταν όλοι αμίλητοι,
βροχή σαν έπεφταν οι ψυχές
σε άλλη γη για να ξυπνήσουν.
Μα έγινε η γη αγκαλιά
άλλο να μην υποφέρουν.
Γέλιο παιδιών, όταν ακούς στον πάτο της ελπίδας,
κοράλλια είναι που τραγουδούν
μες στου βυθού τη μνήμη.
- Ιωάννα Θεοχάρη
Ταξίδι
Της προσφυγιάς τ' αγέρι, πικρόγελο λαών.
Δακρύζει περιστέρι ματόβρεχτων θεών.
Θάνατος κι αγωνία, θυμάρι από το χτες.
Στου χρόνου τα σημεία απλώνουνε χοές.
Τη λύτρωση γυρεύουν απ' τ' άπληστο κακό.
Σφαίρες τους σημαδεύουν, κλάμα θρηνητικό.
Η προσφυγιά είν' χειμώνας, μα η ελπίδα επιζεί.
Κι ο πόλεμος θαμώνας, περπατησιά η πεζή.
Λύπης τ' αλισβερίσι, φτώχεια με ρατσισμό.
Θυμίζουν κυπαρίσσι που αναζητάει σασμό.
Η Ειρήνη είν' ελπίδα κι η αλληλεγγύη φως.
Θυμίαμα η αψίδα και τ' άστρο αδερφός.
Τρομακτικές οι εικόνες στης θάλασσας τη γη.
Στα χρόνια, στους αιώνες μια αθάνατη πληγή.
Της Στύγας καλοκαίρι μ' Αιγαίου τα σπαρτά.
Συγκίνησαν ξεφτέρι και μια άπληστη μυρτιά.
Κόσμος των αφεντάδων, του πολέμου οι πνοές.
Πρόσωπα τα μυριάδων μ' άστρων αναπνοές.
Η Ειρήνη μας, πατρίδα, Χώρα σε κάθε γη.
Εφόρεσε χλαμύδα που αγίασε η οργή.
Λαοί μη λησμονάτε της βίας τα κακά.
Όχι, μην πολεμάτε ξανά για αφεντικά.
Αναπνοές γιγάντων οι όψεις των λαών.
Χαμόγελο των κβάντων στο φως των ποιητών.
Μία εκκλησία η πλάση, μια χώρα, μια ψυχή.
Διεκδικεί με βιάση μια νέα εποχή.
Ελπίζουμε σ' ελπίδα, μύρο της θημωνιάς.
Μία ανθρώπινη πυξίδα στιγμών ανασαιμιάς.
Ανασαιμιάς τ' ονείρου για κόσμο ειρηνικό.
Στα πέρατα τ' απείρου ταξίδι μαγικό.
- Μιλτιάδης Ντοβάς
