Δεν έχουμε οξυγόνο

Mια ανθολογία διηγημάτων και ποιημάτων διάφορων λογοτεχνών για το έγκλημα που σημάδεψε τη χώρα από τις Εκδόσεις Εύμαρος.
.
.
.
Οι αθώοι των συρμών

Εμείς που μεγαλώναμε καταμεσής του κάμπου
δεν βλέπαμε στη θάλασσα καράβια να σαλπάρουν

οπότε περιμέναμε ποιο τρένο θα σφυρίξει
κι όταν οι ράγες έτρεμαν, απ' το παγκάκι του σταθμού
αρπάζαμε το πρώτο εξπρές που πέρναγε μπροστά μας

χωρίς το εισιτήριο να γράφει πού πηγαίναμε
το μόνο που μας ένοιαζε, ν' αλλάζουν τα τοπία
μέσα από τούνελ, γέφυρες, σκοτάδι-φως σε τζάμι
το άγνωστο τρυπούσαμε στην άκρη των γκρεμών

όταν σε λίγο νύχτωνε, πιάναμε την ευθεία
το απαλό της λίκνισμα στα σκοτεινά παράθυρα
μαντεύοντας απ' τις σκιές με φωτισμένα μάτια
τη στάση την επόμενη στου γυρισμού το σπίτι

ποτέ δεν φανταστήκαμε σπασμένα τα βαγόνια

εμείς, που ταξιδεύαμε αθώοι των συρμών.
.
.
Γιώργος Δελιόπουλος
.
.
.
Τριγμοί

Κάθε που αναστενάζει η γη
και οι αρμοί της τρίζουν
κάθε που σειέται και σαν ετοιμόγεννη
βογκάει
σεισμός φωνάζουν όλοι
ξεγελιούνται

Αίμα που ρέει είναι πηχτό
φυλακισμένο
στις φλέβες στο κορμί της
κυλάει ποτάμι
την καίει
έχει το χρώμα μιας ανατολής
που δεν ξημέρωσε
μίας του Μάη παπαρούνας
που δεν ήρθε
σπρώχνει το χώμα με βία στο φως
να βγει φωνάζει

Αυτό το αίμα το βαθιά θαμμένο
της θυσίας
δεν λησμονιέται
Στης μνήμης μέσα τους νευρώνες
στου στήθους το ηφαίστειο
κοχλάζει.
.
.
Νίκος Προσκεφαλάς