Ένα περίεργο και δύσκολο βιβλίο που πολύ εύκολα σε πετάει έξω. Ο αφηγητής, ένας άντρας σε τερματικό στάδιο ασθένειας που περιμένει το τέλος, αφηγείται πράγματα και διαλεκτικά κυρίως πάθη της ζωής του που δε θέλει να χαθούν. Μιλά για τη μελέτη που ήθελε να γράψει και δεν πρόλαβε με θέμα τα μηχανικά πιάνα, γνωστά κι ως πιανόλες, που έκαναν την εμφάνισή τους τέλη 19ου-αρχές 20ού και τα θεωρεί πρόδρομο των υπολογιστών και, γιατί όχι, της Άλφα Ιώτα (τεχνητής νοημοσύνης που λέμε και στο χωριό). Απλά ο συγγραφέας πέθανε το 1998 και δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει.
Μιλά για το πώς μ' αυτά ο καθένας μπορούσε να παίξει πιάνο και ν' αντιπαρατεθεί με κορυφαίους πιανίστες χωρίς να έχει κάνει μαθήματα. Μιλά για τη μαζική παραγωγή κι εκβιομηχάνιση του έργου τέχνης και πώς αυτή αφαιρεί από την αξία του. Αναφέρεται σε φιλοσόφους όπως ο Πλάτων, ο Μπένγιαμιν κι άλλους λιγότερο γνωστούς στην Ελλάδα, στον Τολστόι, τον Τόμας Μπέρνχαρτ και τον πιανίστα Γκλεν Γκουλντ. Κι όλο αυτό το κάνει μ' έναν τελείως προφορικό τρόπο, σαν να μιλάει σε κάποιον ή ακόμα και στ@ αναγνώστ@. Βάζει λίγες τελείες, αλλά ευτυχώς περισσότερες απ' τον περσινό νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι. Αυτό που δεν έχει καθόλου το βιβλίο είναι διαστήματα παραγράφου ούτε καν στην αρχή. Όλες οι 102 σελίδες του κειμένου είναι μία παράγραφος! Μοιάζει με δοκίμιο, αλλά δεν είναι καθαρά και πρέπει να είναι αυτοβιογραφικό σ' ένα βαθμό. Πολύ κατατοπιστικά η εισαγωγή κι ο επίλογος. Κάποια βιβλία δεν μπορούν να εκδοθούν και να γίνουν κατανοητά χωρίς ανάλυση.
Μιλά για το πώς μ' αυτά ο καθένας μπορούσε να παίξει πιάνο και ν' αντιπαρατεθεί με κορυφαίους πιανίστες χωρίς να έχει κάνει μαθήματα. Μιλά για τη μαζική παραγωγή κι εκβιομηχάνιση του έργου τέχνης και πώς αυτή αφαιρεί από την αξία του. Αναφέρεται σε φιλοσόφους όπως ο Πλάτων, ο Μπένγιαμιν κι άλλους λιγότερο γνωστούς στην Ελλάδα, στον Τολστόι, τον Τόμας Μπέρνχαρτ και τον πιανίστα Γκλεν Γκουλντ. Κι όλο αυτό το κάνει μ' έναν τελείως προφορικό τρόπο, σαν να μιλάει σε κάποιον ή ακόμα και στ@ αναγνώστ@. Βάζει λίγες τελείες, αλλά ευτυχώς περισσότερες απ' τον περσινό νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι. Αυτό που δεν έχει καθόλου το βιβλίο είναι διαστήματα παραγράφου ούτε καν στην αρχή. Όλες οι 102 σελίδες του κειμένου είναι μία παράγραφος! Μοιάζει με δοκίμιο, αλλά δεν είναι καθαρά και πρέπει να είναι αυτοβιογραφικό σ' ένα βαθμό. Πολύ κατατοπιστικά η εισαγωγή κι ο επίλογος. Κάποια βιβλία δεν μπορούν να εκδοθούν και να γίνουν κατανοητά χωρίς ανάλυση.
