Δομές Μεγάλης Κλίμακας

Δομές μεγάλης κλίμακας

Είδα έναν άνθρωπο να πέφτει
απ' τη σελήνη
Με τα κλαδιά του λεπίδες απλωμένες να
διαρρηγνύουν το στερέωμα και τα
ουράνια
σώματα
άναρχα

Διαμελίστηκε η όψη του από την πρόσκρουση
Οι γαλαξίες του
--σχαστήριο συμπαντικό--
σώπασαν σαν σωριάστηκαν στο χώμα

Κι ένα χρώμα
πράσινο πηχτό κι αδιαπέραστο
σκέπασε το κουφάρι του
βαθιά

Όμως δεν βρέθηκε κανείς να τον θρηνήσει
Ακόμα και τ' αγρίμια του κορμιού του
αποδημητικά
ήταν
.
.
.
Μωσαϊκό

Αντίκρυ στο παράθυρό μου έχει
ένα δέντρο. Δεν γνωρίζω αν
είναι μουριά, σαν εκείνες που
σκαρφάλωνα μικρή τρώγοντας στα
κλεφτά τους χυμώδεις καρπούς τους. Δεν
έχει σημασία

Κάθε τόσο το καλημερίζω. Πίνουμε
νωχελικά τον καφέ μας, λέμε τα νέα μας,
είναι η πρωινή συντροφιά μου. Παρηγοριά
μεγάλη

Τα απογεύματα σαν χαμηλώνω τις περσίδες
μοιάζει το πάτωμα θρύψαλα φωτεινά
Τα κλαριά του γίνονται μαυροντυμένες
κόρες. Απλώνουν τους ευλύγιστους βραχίονες

προς το μέρος μου και
η σκιά τους τραγουδά σπαρακτικά
μοιρολόγια για την κοίμηση
του ήλιου