Ένα κόμιξ για τον Μεγάλο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο) τον μεγαλύτερο μέχρι τότε, που εύχονταν να είναι κι ο τελευταίος - εδώ γελάμε ή κλαίμε, όπως το πάρει κανείς. Παρακολουθούμε έναν Γάλλο στρατιώτη και το τάγμα του να περιδιαβαίνουν στο μέτωπο, να πεθαίνουν και να τραυματίζονται. Δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτόν παρά μόνο τις σκέψεις του κι αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μας βάλει στην ιστορία ο συγγραφέας. Θα μπορούσε να είναι το καθένα μας. Ο ανώνυμος οπλίτης μας μιλά για τον πόλεμο των πλουσίων, που γίνονταν πλουσιότεροι, που θεωρούσαν τους απλούς στρατιώτες αναλώσιμους. Πολεμά στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στον Σομ, στην Ιταλία. Μιλά για άντρες απ' όλον τον κόσμο που ήρθαν να πεθάνουν στην Ευρώπη με πιο τραγικές φιγούρες τους ιθαγενείς των αποικιών, που δεν είχαν ίσα δικαιώματα στις πατρίδες τους, αλλά το αίμα τους άξιζε να χυθεί, όπως και των λευκών. Μιλά για τους άντρες που επιβίωναν αλλά έχαναν άκρα ή τμήματα του προσώπου τους, για την κοροϊδία των αξιωματικών και της θρησκείας, για τα τραύματα τα σωματικά, αλλά κυρίως τα ψυχικά.
Πολύ καλή η εισαγωγή του Άρη Χατζηστεφάνου κι η συνέντευξη του σκιτσογράφου στο τέλος. Συνολικά ένα τρομερό αντιπολεμικό έργο, που αξίζει να διαβαστεί.
Πολύ καλή η εισαγωγή του Άρη Χατζηστεφάνου κι η συνέντευξη του σκιτσογράφου στο τέλος. Συνολικά ένα τρομερό αντιπολεμικό έργο, που αξίζει να διαβαστεί.
