Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 19 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Ελάχιστη παραγγελία €3.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Χέρι με χέρι
Μόνο αν μένετε Νέα Σμύρνη, Π.Φάληρο, Καλλιθέα.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 30 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
Οι αποστολές γίνονται μία φορά την εβδομάδα. Σας ενημερώνω όταν δίνετε την παραγγελία.
Τιμολόγιο ΕΛΤΑ για δέματα εσωτερικού: €3 το 1 κιλό. Ανώ του ενός κιλού +€0,5 ανά κιλό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Πέντε διηγήματα παραμύθια, που ταιριάζουν στην ιαπωνική παράδοση από τα λίγα που ξέρω γι' αυτήν. Ο συγγραφέας ήταν Εληνοϊρλανδός, αλλά έζησε πολλά χρόνια στη χώρα και δίδαξε στα πανεπιστήμιά της. Οι ιστορίες του είναι τρυφερές και συνάμα σκληρές, όπως είναι γενικά τα παραμύθια κι ειδικά ο ιαπωνικός πολιτισμός. Οι υποσημειώσεις σε κάποια διηγήματα ήταν περιττές.
Το 1975 η Μαργαρίτα, πριν φύγει από την Τουρκία για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα ως καθηγήτρια, διαβάζει ένα παλιό ημερολόγιο της αδερφής της που της έδωσε η ίδια και θυμάται τη ζωή τους στην Ίμβρο και την Πόλη. Η ζωή της οικογένειας Πατεράγκα με τις τρεις κόρες, τους φίλους και τους συγγενείς τους, παρουσιασμένη μέσα απ' τα μάτια ενός κοριτσιού. Οι σκανταλιές, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, αλλά κι η "αμαρτία" της μητέρας της που ήταν όλωσδιολου ανθρώπινη, αλλά η ίδια δε συγχώρεσε ποτέ την εαυτή της.
Στο βίβλιο φαίνεται, επίσης, η ζωή της ομογένειας στην Τουρκία στα μέσα του εικοστού αιώνα με όλα τα σκαμπανεβάσματα της. Η συγγραφέας στην παρουσίαση είπε ότι όλα τα πολιτικά στοιχεία είναι πραγματικά, καθώς τα γνωρίζει καλά, όντας Ίμβρια κι η ίδια. Το βιβλίο είναι γραμμένο με τρυφερότητα και γνώση.
Η Ρέα Σταθοπούλου έχει γράψει κι άλλα βιβλία που εκδόθηκαν από την Ωκεανίδα, αλλά με το κλείσιμο του οίκου, έπαψε κι η κυκλοφορία τους. Εύχομαι να επανακυκλοφορήσουν και τα υπόλοιπα.
.
https://www.youtube.com/watch?v=vlVqEfpMAys
Ο Σηματωρός, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, είναι ένα από τα τελευταία διηγήματα που έγραψε και δημοσίευσε ο Ντίκενς. Το έγραψε, μάλιστα, υπό την επήρεια ενός πολύ σοβαρού σιδηροδρομικού δυστυχήματος που έζησε, κατά το οποίο δεν τραυματίστηκε σωματικά, αλλά του δημιούργησε σοβαρό μετατραυματικό στρες, το οποίο δεν τον άφησε μέχρι το τέλος της ζωής του, αφού ήταν αναγκασμένος να χρησιμοποιεί πολύ συχνά το τρένο.
Ο αφηγητής επισκέπτεται έναν σταθμό τρένου μέσα σ' ένα τούνελ και γνωρίζει τον σηματωρό - είναι κάτι σαν υπεύθυνος ασφαλείας του σταθμού, που έκανε παλιότερα σήματα στα τρένα με σημαιάκια, πριν όλα γίνουν αυτόματα... Ο σηματωρός είναι αναγκασμένος να περνά πολλές ώρες μόνος του στον σταθμό και να... βλέπει φαντάσματα. Τις δύο πρώτες φορές που είδε συνέβησαν δύο δυστυχήματα. Τώρα τι θα συμβεί;
Δύο υπηρέτριες, η Κλερ κι η Σολάνζ, σχεδιάζουν να δολοφονήσουν την κυρία τους, αφού έχουν ήδη οδηγήσει τον κύριό τους στη φυλακή. Δεν υπάρχει κάποιος προφανής λόγος γι' αυτό που συμβαίνει στο τέλος κι αυτό καθιστά το έργο αρκετά αινιγματικό. Ίσως μπορεί να το δει κάποιος μόνο από κοινωνική σκοπιά.
Η γραφή είναι πολύ λιτή και χωρίς φιοριτούρες, οι οποίες μπορούν να κουράσουν. Αυτό δίνει έμφαση στο περιεχόμενο, στην προκειμένη την προσπάθεια του πατέρα της συγγραφέα να ανέλθει κοινωνικά και στη σχέση της μαζί του.
Τα βραβεία της Ακαδημίας είναι μια μεγάλη συζήτηση, εφόσον οι ίδιοι έχουν παραδεχτεί ότι δεν έδωσαν Νόμπελ στον Καβάφη επειδή ήταν γκέι. Νομίζω ότι τα κριτήριά τους είναι κυρίως πολιτικά και η φετινή βράβευση έχει να κάνει με την απαγόρευση των αμβλώσεων στην Αμερική και με αφορμή την ταινία για το Γεγονός, που προβλήθηκε φέτος στους κινηματογράφους. Αυτό, βέβαια, είναι καλό από φεμινιστική κι ανθρώπινη άποψη (ο φεμινισμός, όπως κι ο υπαρξισμός, είναι ανθρωπισμός), αλλά δεν προσδίδει ιδιαίτερο κύρος στο Νόμπελ λογοτεχνίας.
Θα ξαναδιαβάσω Ερνό, γιατί τα βιβλία της διαβάζονται εύκολα και θέλω να βεβαιωθώ ότι δε μου διαφεύγει κάτι, αλλά δε θα περιμένω πολλά.
H αφηγήτρια περνάει μια νευρική κρίση σ' ένα σπίτι στην εξοχή όπου μένει προσωρινά με τον άντρα της, επειδή το κανονικό τους σπίτι ανακαινίζεται. Ο σύζυγος είναι γιατρός κι άντρας, οπότε ξέρει καλύτερα από εκείνη τι πρέπει να γίνει για να θεραπευτεί. Τη βάζει, λοιπόν, να μείνει σ' ένα από τα πολλά δωμάτια του σπιτιού, που δεν της αρέσει, με μια περίεργη κίτρινη ταπετσαρία.
Το έργο σίγουρα είναι πρωτοπόρο για το 1890, όταν γράφτηκε, και σημείο αναφοράς για το γυναικείο κίνημα. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια κι ίσως να περίμενα κάτι παραπάνω.
Σέβομαι την κοσμοπλασία του Λάβκραφτ κι είναι γοητευτικοί οι μύθοι του, αλλά το βιβλίο ήταν μόνο περιγραφή κι αυτό με κούρασε. Ακόμα κι όταν υπήρχε συνομιλία, δεν αποδιδόταν με διάλογο, αλλά πάλι με αφήγηση του στιλ «εγώ του είπα αυτό κι εκείνος μου είπε το άλλο».
Στη νουβέλα «Τα βουνά της τρέλας» ο αφηγητής είναι ένας εξερευνητής της Ανταρκτικής που ακολούθησε τα χνάρια του Σκοτ και του Άμουνδσεν, αλλά γράφει τα τρομερά, που συνάντησε εκεί, προκειμένου να αποτρέψει νέες αποστολές στην περιοχή, για το καλό της ανθρωπότητας. Μ' αυτόν τον τρόπο, βέβαια, κεντρίζει περισσότερο την περιέργεια, πράγμα που αναγνωρίζει κι ο ίδιος.
Στο διήγημα «Η φρίκη στο Ρέντ Χουκ» ακολουθούμε έναν αστυνομικό που εξερευνά την ομώνυμη περιοχή της Νέας Υόρκης κι επίσης ανακαλύπτει φοβερά και τρομερά.
Τέλος, στο «Χρώμα που ήρθε απ' το διάστημα» ένας νεαρός μηχανικός αφηγείται όσα του είπε ένας κάτοικος της Νέας Αγγλίας για έναν μετεωρίτη, που έπεσε στην περιοχή κι όσα ακολούθησαν.
Η νεαρή αφηγήτρια αποφασίζει να παραιτηθεί από το εργοστάσιο αναψυκτικών, όπου εργάζεται, μετά από ένα ατύχημα στον αριστερό της παράμεσο. Μια μακριά βόλτα τη φέρνει έξω από ένα εργαστήριο δειγμάτων, όπου ζητείται υπάλληλος. Εκεί θα γνωρίσει τον παράξενο κύριο Ντεσιμάρου και τις δύο ηλικιωμένες ενοίκους του παλιού οίκου θηλέων.
Στη συζήτηση που κάναμε στη λέσχη είδα ότι τα κορίτσια το είδαν φεμινιστικά το ζήτημα και καλά έκαναν. Κι εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως φεμινίστρια και πιστεύω ότι πρέπει να βλέπουμε τα βιβλία κι από αυτό το πρίσμα, ειδικά όταν είμαστε γυναίκες. Δεν μπόρεσα, όμως, να δω αυτό το βιβλίο μόνο έτσι, και δεν ξέρω αν κι η συγγραφέας το έγραψε μ' αυτόν τον σκοπό. Δίνω μεγάλη σημασία στην πρόθεση κι ας μην μπορώ να την ξέρω.
Εγώ το είδα ως ένα σκοτεινό παραμύθι πολύ όμορφα γραμμένο. Φοβάμαι ότι, αν γράψω κάτι παραπάνω, θα κάνω σπόιλερ. Θα πω μόνο ότι οι λίγοι άνδρες Ιάπωνες συγγραφείς που έχω διαβάσει, δε με ενθουσίασαν. Η Ογκάουα τα κατάφερε.
Η επιμέλεια απογοήτευσε για άλλη μια φορά. Αγαπημένες Εκδόσεις Άγρα, μπορείτε να γίνετε καλύτερες.
Στη σύντομη συνέντευξή του στην αρχή της έκδοσης ο συγγραφέας λέει ότι «η Κολομβία, η πρώτη χώρα της αμερικανικής ηπείρου όπου αποβιβάστηκαν οι Ευρωπαίοι για να επιβάλουν τον "πολιτισμό" τους, έγινε το ιερό άντρο της σούπερ βίας. Ωραία ειρωνεία της Ιστορίας».
Η ειρήνη του τίτλου είναι ένα άπιαστο όνειρο τόσο για τη χώρα όσο και για την οικογένεια των ηρώων. Παρά την συνθήκη ειρήνης μεταξύ ακροδεξιών παραστρατιωτικών κι αριστερών ανταρτών που υπογράφτηκε πριν από λίγα χρόνια κι απέσπασε το αντίστοιχο Νόμπελ, ο πόλεμος καλά κρατεί στην πλούσια, αλλά δοκιμαζόμενη αυτή χώρα της λατινικής Αμερικής.
Ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της, ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας έμπορος ναρκωτικών που εκλέχτηκε βουλευτής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ποιός κυβερνάει στο βασίλειο της βίας. Μιας βίας, που έρχεται στο μυθιστόρημα από το παρελθόν, για να στοιχειώσει την Κολομβία και την οικογένεια του Γενικού Εισαγγελέα, Σαούλ Μπαγκαδέρ.
Δεν ξέρω αν έχει σημασία η υπόθεση. Θα πω μόνο ότι ο Φερέ είναι ένας Γάλλος συγγραφέας, που δε γράφει για τη Γαλλία. Πηγαίνει και μένει 2-3 χρόνια σε μια χώρα προκειμένου να κάνει έρευνα για τα βιβλία του. Έχει γράψει την τριλογία της λατινικής Αμερικής, απ' την οποία έχω διαβάσει και το Μαπούτσε, καθώς και τη σάγκα Μαορί, δύο βιβλία για τη Νέα Ζηλανδία. Χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ως αφορμή να μιλήσει για την κοινωνία, την πολιτική και την ιστορία των χωρών για τις οποίες γράφει και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο. Η δε δράση είναι καταιγιστική. Το τελευταίο του βιβλίο "Ποτέ πια μόνος" διαδραματίζεται στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να μου ξεφύγει, όπως και το μικρούλι "Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο" το οποίο έχω ήδη αγοράσει.
Το μόνο αρνητικό ήταν η ανύπαρκτη επιμέλεια της έκδοσης, αλλά αυτά παθαίνεις, όταν ένας άνθρωπος επιβλέπει όλα τα βιβλία του οίκου.
Κανονικά είναι τέσσερα μέρη χωρισμένα σε δύο τόμους. Το βιβλίο είναι μια εξιστόρηση της ζωής της συγγραφέα από την ηλικία των δέκα χρόνων και μέσα απ' αυτήν της ιστορίας του Ιράν.
Μιλά για την ισλαμική επανάσταση του 1979 κατά του Σάχη, η οποία δεν είχε αρχικά αυτήν την ονομασία αλλά στην πορεία άλλαξε τροπή και κατέληξε στο καθεστώς που γνωρίζουμε σήμερα. Η δε αστυνομία μαντίλας υπάρχει από τότε. Μιλά για τους πολιτικούς κρατούμενους και τις εκτελέσεις ένθεν κακείθεν και, φυσικά, για τη θέση της γυναίκας. Μια θέση κι ένα καθεστώς, που ανάγκασε τους γονείς της Σατραπί να τη στείλουν στην Ευρώπη.
Γκιακ σημαίνει αίμα στ' αρβανίτικα, το αίμα που χύθηκε στη Μικρασία απ' όλες τις μεριές και το αίμα που χύνεται στους πολέμους.
Το βιβλίο είναι μια συλλογή διηγημάτων τα περισσότερα από τα οποία μιλάνε για στρατιώτες που γύρισαν από τη Μικρασιατική εκστρατεία. Κι ενώ συνήθως τα βιβλία μ' αυτήν τη θεματική τους ηρωποιούν, αυτό δεν το κάνει. Αντίθετα, τους παρουσιάζει με πολύ μελανά χρώματα. Το έργο αυτό γίνεται μια σπουδή στη βία, που διέπει το σύγχρονο κόσμο, τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη.
Το βιβλίο περιέχει τρία μικροσκοπικά διηγήματα. Το "Στην προκυμαία της Σμύρνης" περιγράφει λίγα από τα όμορφα που συνέβαιναν εκεί και σε αντίθεση με όσα ξέρουμε, λέει ότι ένα αμερικανικό πλοίο έπαιρνε πρόσφυγες, τουλάχιστον στην αρχή. Θεωρείται μυθοπλασία. Δεν ξέρω αν είναι ανταπόκριση.
Τα άλλα δύο διηγήματα είναι το "Μια πολύ σύντομη ιστορία" και η "Γάτα στη βροχή". Μου άρεσε περισσότερο το τελευταίο, αν και δεν είναι τίποτα σπουδαίο.
Το βιβλίο παρουσιάζει τις "περιπέτειες" του Νικόλα, ενός Έλληνα της Μικράς Ασίας, που ενώ έφευγε με την οικογένειά του κατά την καταστροφή της Σμύρνης, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον έβαλαν στα τάγματα εργασίας. Τις αφηγήθηκε ο ίδιος στον συγγραφέα, ο οποίος τις μετέγραψε με δημιουργικό τρόπο και μιλά για το έργο στο επίμετρό του.
Έχει πολλές ομοιότητες με τα "Ματωμένα χώματα", που διάβασα πρόσφατα, αν και αυτό είναι πολύ μικρότερο, με τη μεγάλη διαφορά ότι εδώ ο "ήρωας" αναγκάστηκε να υποδυθεί τον Τούρκο ή έστω τον μουσουλμάνο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Μου άρεσε πολύ, αν κι έφαγα ένα μικρό σπόιλερ. Νομίζω ότι άξιζε το χάιπ σε μεγάλο βαθμό. Λίγα βιβλία μας εντάσσουν στον κόσμο των διασήμων και μας δείχνουν το κόστος μιας τέτοιας ζωής, ειδικά όταν δεν εμπίπτεις στις νόρμες.
I loved it. It's so clever.
There are very few books written from the point of view of the very famous people, that show us the cost of living in the spotlight, especially if you're not what was considered to be normal.
From the reviews I'd read I thought that the reporter was a daughter of Evelyn, but it wasn't so. It's even better!
Σε μια φυλακή του Μπουένος Άιρες το 1975 δύο κρατούμενοι ένας ποινικός κι ένας πολιτικός περνάνε την ώρα τους με την αφήγηση ταινιών. Ο ποινικός θυμάται καλά κάποιες ρομαντικές ταινίες που έχει δει και τις αφηγείται ωραία. Κατά τ' άλλα δεν υπάρχει "επίσημος" αφηγητής καθώς το βιβλίο αποτελείται αποκλειστικά από διαλόγους μεταξύ των δύο ή με σωφρονιστικούς υπαλλήλους και έγγραφα αναφοράς των τελευταίων, οι οποίοι δουλεύουν για το δικτατορικό καθεστώς της Αργεντινής που ακολούθησε την προεδρία του Χουάν Περόν. Αυτού του είδους, όμως, η αφήγηση δεν με κούρασε καθόλου.
Πολύ κατατοπιστικός ο πρόλογος του Marcos Breuer. Υπάρχουν και σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου από τον ίδιον τον συγγραφέα, που στην πλειονότητά τους είναι επιστημονικές θεωρίες για την εξήγηση της ομοφυλοφιλίας κι αν αυτή αποτελεί φυσικό ή επίκτητο χαρακτηριστικό.
Πόσο πονεμένη χώρα είναι η Αργεντινή! Είχε πολυάριθμες δικτατορίες στην ιστορία της κι ακόμα και σήμερα μαστίζεται από πολύχρονη οικονομική κρίση. Στο βιβλίο του Κάριλ Φέρει, Μαπούτσε, παρουσιάζονται και τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας κατά των ιθαγενών.
Ο αφηγητής συναντά σ' ένα τρένο έναν αξιοπρεπέστατο τζέντλεμαν, που του αφηγείται την προσωπική του περιπέτεια, όταν ανέλαβε να μεταφέρει έναν ελέφαντα από το Σιάμ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν έκαναν στάση στη Νέα Υόρκη, ο ελέφαντας κλάπηκε(!) κι εκείνος απευθύνθηκε στην αστυνομία, για να τον βρει. Και κάπου εκεί αρχίζει το γέλιο.
Το βιβλίο είναι ένα από τα σατιρικά έργα του μεγάλου συγγραφέα, όπου σε αντίθεση με ό,τι μας διδάσκουν τα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα, οι ντετέκτιβ δεν είναι οι πιο έξυπνοι άνθρωποι επί της γης. Εντελώς το αντίθετο, θα έλεγα!
Η Άντι γιορτάζει τα γενέθλιά της μαζί με τη μητέρα της, Λόρα, σ' ένα εστιατόριο. Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας ένοπλος και σκοτώνει δύο γνωστές με τις οποίες μιλούσαν. Απειλεί να σκοτώσει κι εκείνες. Τότε η μητέρα της, προκειμένου να τη σώσει, μετατρέπεται σε αυτό που αργότερα οι εφημερίδες θα αποκαλέσουν "φονική μηχανή" και κατατροπώνει τον φονιά με πρωτοφανή ψυχραιμία.
Επειδή, όμως, οι περιπέτειές τους δε σταματούν εκεί, η Λόρα στέλνει την Άντι σ' ένα ταξίδι χωρίς συναισθηματικό γυρισμό, κατά το οποίο η κοπέλα θα προσπαθήσει να ενώσει τα κομμάτια της ταυτότητας της μητέρας της, η οποία φαίνεται ότι δεν της έχει πει ποιά πραγματικά είναι.
Το βιβλίο έχει αγωνία και θίγει το ζήτημα του συστήματος υγείας των ΗΠΑ και πως θα αλλάξει αυτό και ο κόσμος γενικότερα.
Η Ντον είναι βοηθός διαχείρισης θανάτου. Όχι νοσοκόμα, απλά βοηθά άτομα που πρόκειται να πεθάνουν, ώστε να γίνουν όλα όπως τα θέλουν.
Όταν το αεροπλάνο, όπου επιβαίνει, συντρίβεται κι εκείνη επιβιώνει ανάμεσα σε λίγους, της δίνεται ένα δωρεάν αεροπορικό εισιτήριο, για να πάει όπου θέλει. Κι εκείνη, αντί να πάει στο σπίτι της, στον άντρα της και το παιδί της, πηγαίνει σ' έναν πρώην, που άφησε στην Αίγυπτο πριν από δεκαπέντε χρόνια.
Το βιβλίο αυτό μας περιγράφει τους δύο δρόμους της ζωής της Ντον ΜακΝτάουελ, αυτόν στον οποίο ξεκίνησε και τη στροφή που πήρε η ζωή της, όταν πέθανε η μητέρα της.
Είναι ένα πολύ καλό ρομαντικό βιβλίο με μπόλικη επιστήμη, είτε αυτή είναι αιγυπτιολογία, είτε πυρηνική φυσική.
Το βιβλίο είναι ένα σύγχρονο παραμύθι χωρίς φανταστικό στοιχείο, αλλά εξίσου μαγευτικό.
Ο ναυτικός Λόνγκρεν γυρνάει σπίτι του μετά από καιρό και βρίσκει τη γυναίκα του νεκρή και τη μικρή κόρη του, Ασσολ, να την φροντίζει μια γειτόνισσα. Αναγκάζεται να αφήσει τη θάλασσα, για να την προσέχει κι αρχίζει να φτιάχνει ξύλινα καραβάκια για να ζήσουν.
Μια μέρα που η Ασσολ πηγαίνει μέσα απ' το δάσος στην πόλη για να πουλήσει τα καραβάκια στο κατάστημα παιχνιδιών, συναντάει τον ξακουστό παραμυθά Εγκλ. Εκείνος βλέποντας ένα άσπρο καραβάκι με κόκκινα πανιά του πατέρα της εμπνέεται και κάνει μια προφητεία. Θα βγει η προφητεία αληθινή και με ποιόν τρόπο;
Το βιβλίο είναι ένα πολύ γλυκό αληθοφανές παραμύθι για μεγάλους, αν και την εποχή που γράφτηκε στη Ρωσία θεωρήθηκε τουλάχιστον νεανικό. Μου άρεσε πολύ, αλλά απ' ό,τι άκουσα μόλις εξαντλήθηκε.
Νόμιζα ότι θα είναι αποκλειστικά για τη γενοκτονία, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Το βιβλίο είναι ένα γράμμα ενός Αρμένη της διασποράς, που ζει στην Αργεντινή, σ' έναν νεότερο γνωστό του στην Ελλάδα. Η οικογένεια του Αρτέμ Αμπαριάν ήρθε πριν από τη γενοκτονία και το 1922 στην Ελλάδα, γιατί κατάλαβαν τι θα συνέβαινε. Εκείνος γεννήθηκε εδώ. Μεγάλωσε σ' ένα χωριό της Θεσσαλίας -αν κατάλαβα καλά- αλλά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου ήρθε στην Αθήνα, επειδή ήταν αριστερός και φοβόταν για την τύχη του. Μπάρκαρε σ' ένα πλοίο και μαζί μ' άλλους αριστερούς συναδέλφους κατέβηκαν σ' ένα λιμάνι της Πολωνίας και ζήτησαν από το σοβιετικό καθεστώς να τους βοηθήσει να γυρίσουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στο πλάι των συντρόφων και συγγενών τους. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα βάσανά τους.
.
«"οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί". Τώρα κουβαλάω τον αιώνα μου κι αναμετρώ τις καταστάσεις που πέρασα: διωγμένος, ξένος, εκπατρισμένος, εξόριστος, φυλακισμένος, πρόσφυγας, νεοφερμένος, μετανάστης. Η ιστορία του αιώνα μου είναι μια πεδιάδα με ερείπια. Κατοικείται από ανώνυμα θύματα κι από νικημένους σε χαμένες μάχες. Μας έφτιαξαν (ή μήπως φτιάξαμε;) ένα παρόν στο οποίο έχουν υποταχτεί παρελθόν και μέλλον. Καλέ μου Μιχάλη, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε στον κόσμο στον οποίο ζούμε».
Ο θετός γιος της συγγραφέα σκότωσε άοπλο άνθρωπο εν ψυχρώ όσο υποδύονταν οικογενειακώς τους οικολόγους στη Ζάμπια, γι' αυτό κι έφυγαν από τη χώρα. Με αυτό το βιβλίο η Όουενς ή η συνείδησή της -αν έχει- είναι σαν να μας λέει "Σκότωσα άνθρωπο και τη γλίτωσα"! Περισσότερες πληροφορίες στ' αγγλικά στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://slate.com/culture/2019/07/delia-owens-crawdads-murder-africa.html
Η αφήγηση είναι πολύ ιδιαίτερη, γραμμένη σε δεύτερο πρόσωπο. Εντάσσει τον αναγνώστη μέσα στο έργο σαν ένα άτομο μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής που έχει γυρισμένη την πλάτη του στον θεατή.
Σεβαστά αυτά που γράφει η Γουλφ κι ο φεμινισμός είναι, δυστυχώς, πάντα επίκαιρος, αλλά πιστεύω ότι τα θέματα για τα οποία γράφει εδώ έχουν σήμερα σε έναν βαθμό ξεπεραστεί.
Θα το φανταζόσαστε πότε ότι αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Εβραίοι κρατήθηκαν και πάλι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μάλιστα από τους συμμάχους; Κι όμως, συνέβη!
Μετά τον πόλεμο οι Εβραίοι θέλησαν να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, για να είναι ασφαλείς, αλλά οι Βρετανοί, που έλεγχαν την περιοχή, ήθελαν να διατηρήσουν μια ισορροπία στην αναλογία Εβραίων κι Αράβων και δεν τους άφηναν να συρρέουν σωρηδόν. Έφτιαξαν, λοιπόν στρατόπεδα στην Κύπρο, camps (καταυλισμούς στα ελληνικά) που οι Κύπριοι τα είπαν κάμπους και τους μάντρωσαν μέσα. Δεν τους έκαναν σαπούνι κι είχαν ένα πιάτο φαΐ να φάνε, αλλά γύρω-γύρω υπήρχε συρματόπλεγμα κι η έξοδος απαγορευόταν. Οι κρατούμενοι είχαν μέρος της διαχείρισης των στρατοπέδων, όπου μπορούσαν να τελέσουν το τυπικό της θρησκείας τους. Γίνονταν γάμοι και γεννιούνταν παιδιά, πράγμα επιτακτικό για τη φυλή τους μετά το Ολοκαύτωμα. Η ζωή, όμως, δεν ήταν ρόδινη και το τραύμα του πολέμου πολύ νωπό.
Το βιβλίο είναι η ημερολογιακή καταγραφή ενός Κύπριου δημοσιογράφου, τον οποίον διάλεξαν οι κρατούμενοι για να παρουσιάσει τη ζωή στους κάμπους. Αφηγείται τις συνεντεύξεις που παίρνει και παρουσιάζει τη ζωή στους καταυλισμούς. Στην αφήγηση παρεμβάλλονται τρεις παράλληλες ιστορίες, που αφηγούνται άλλα άτομα και συμβαίνουν στον ίδιο χώρο και χρόνο.
Με συγκίνησε βαθιά.
Ένα μοναδικό βιβλίο, που δεν μπόρεσα παρά να το δω από το πρίσμα του #metoo. Αν συμβαίνουν τώρα όσα συμβαίνουν και φρίττουμε, φαντάσου πόσα συνέβαιναν τότε κι ήταν ο κανόνας! Οι γυναίκες ήταν βάρος, ειδικά για τις φτωχές οικογένειες, κι ιδιοκτησία του αντρός τους.
Η γριά Χαδούλα, χήρα Ιωάννη Φράγκου, παραλογίζεται κι αρχίζει να δολοφονεί μικρά κορίτσια, για να τα γλιτώσει από μια δύσκολη ζωή, όπως η δική της. Αυτό που κάνει είναι φυσικά φρικιαστικό, αλλά στα πλαίσια του λογοτεχνικού έργου, θέλησα να τη δικαιολογήσω. Εκφράζει, ίσως αθέλητα, το μίσος της κοινωνίας για τις γυναίκες, μη μπορώντας να το διαχειριστεί κι η ίδια η Φόνισσα.
Μου θύμισε τη Μήδεια, αλλά σ' αντίθεση μ' εκείνη που αναλήφθηκε στους ουρανούς, η Χαδούλα βρίσκει τον θάνατο κάπου μεταξύ θείας κι ανθρώπινης δικαιοσύνης. Ίσως αυτό το διαφορετικό τέλος να σηματοδοτεί την αλλαγή που είχε επιτευχθεί από τα αρχαία χρόνια ως τον 20ό αιώνα ως προς τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Στην αρχαία κοινωνία όπου η γυναίκα ήταν πράγμα και περνούσε όλη της τη ζωή μέσα στο σπίτι, έπρεπε να δικαιωθεί στην τέχνη, για να αποκατασταθεί η αδικία. Ίσως σε έναν μελλοντικό κόσμο σ' ένα μεγάλο λογοτεχνικό έργο η γυναίκα που σκότωνει παιδιά, να τιμωρείται κανονικά, εγκόσμια και νομικά, κι αυτό να σημαίνει ότι οι γυναίκες είναι πραγματικά ίσες με τους άνδρες κι όχι κατ' επίφαση.
Σύμφωνα με τον Καρκαβίτσα σε κάποια χωριά της Ελλάδας υπήρχαν σχολές ζητιάνων κατά την εποχή της τουρκοκρατίας και της απελευθέρωσης, όπου φτωχά παιδιά μάθαιναν να προσποιούνται τους ανάπηρους και να ζητιανεύουν. Ένας απ' αυτούς, ο Τζιριτόκωστας, έγινε μεγάλος και τρανός ζητιάνος(!) και τα κατορθώματά του διηγείται το βιβλίο.
.
Δεν ξέρω αν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία για κάτι τέτοιο, αλλά σίγουρα θα εξηγούσαν τη στάση πολλών Ελλήνων απέναντι στους ζητιάνους ως απατεώνες. Πρόσφατα είχα επισκεφτεί την Τσεχία και μου έκανε εντύπωση πως, όσοι ζητάνε λεφτά στον δρόμο, έχουν σκυφτό το κεφάλι και δε σε κοιτάνε ποτέ στα μάτια, ούτε σου μιλάνε.
Αν θέλουμε οι γυναίκες να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους άντρες, πρέπει να αλλάξουμε έναν τρόπο σκέψης που έχει πολύ βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα.
Στο βιβλίο η συγγραφέας διαπιστώνει ότι ο πατριαρχικός τρόπος σκέψης που διαμόρφωσε τον σύγχρονο κόσμο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν επιτρέπει στις γυναίκες απλά και μόνο να μιλήσουν, πόσω μάλλον να ασκήσουν εξουσία! Ξεκινά από την Οδύσσεια του Ομήρου, όπου σε μια στιγμή, που η Πηνελόπη θέλει να μιλήσει στους μνηστήρες, ο Τηλέμαχος τη διακόπτει λέγοντας ότι μόνο στους άντρες ταιριάζει να μιλάνε και τη στέλνει στον αργαλειό της. Εκείνη, φυσικά, "συμμορφώνεται". Γενικά η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι κι όποια γυναίκα μιλούσε για κάποιον λόγο δημόσια, έχανε με έναν τρόπο τη γυναικεία φύση της. Παραθέτει πολλά παραδείγματα μισογυνισμού ακόμα και στη μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων με αποκορύφωμα τη γέννηση της Αθηνάς, η οποία βγήκε από το κεφάλι του Δία, χωρίς τη μεσολάβηση γυναίκας. Αυτό ήταν το ιδανικό για τους αρχαίους.
Αναφέρει, επίσης, ένα ουτοπικό μυθιστόρημα μιας πρώιμης φεμινίστριας του 20ού αιώνα, το Herland της Σαρλότ Πέρκινς Γκίλμαν - το οποίο, παρακαλώ, είχε και σίκουελ και εννοείται ότι θα αναζητήσω. Διαδραματίζεται σ' έναν κόσμο όπου οι γυναίκες μόνες τους γεννούν μόνο γυναίκες κι έχουν οργανώσει τον κόσμο ιδανικά. Όταν, όμως, φτάνουν εκεί τρεις σύγχρονοι άντρες, οι γυναίκες του κόσμου αυτού αρχίζουν ν' αμφισβητούν τα επιτεύγματά τους, όπως εκείνοι.
Το βιβλίο, όπως και το "Γέλιο της Μέδουσας" της Ελέν Σιζού, εκφράζει την άποψη ότι οι γυναίκες μεγάλωσαν σ' έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, γι' αυτό έμαθαν να μιλούν τη γλώσσα των ανδρών, προκειμένου να έχουν ίσες ευκαιρίες, φτάνοντας στο σημείο, θέλοντας και μη, να υποτιμούν τις εαυτές τους. Προκειμένου να διαμορφωθεί ένας κόσμος πραγματικής ισότητας των φύλων, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τόσο εμείς όσο κι οι άνδρες και γι' αυτό δεν αρκεί να μας δίνουν λουλούδια μια μέρα τον χρόνο.
O Τζούλιαν Τζέσοπ είναι ένας 70χρονος πρώην ζωγράφος, που είχε πολλούς φίλους και ήταν διάσημος, αλλά μαράζωσε μετά τον θάνατο της γυναίκας του και κλείστηκε στον εαυτό του. Επειδή, όμως, βαρέθηκε αυτήν την κατάσταση αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα, το πείραμα της αυθεντικότητας!
Παίρνει ένα πράσινο τετράδιο, γράφει μέσα την αλήθεια της ζωής του και το αφήνει ελεύθερο να βρει άλλα άτομα που θα θέλουν να γράψουν μέσα του. Κι είναι μια πολύ καλή ιδέα. Το πείραμα στέφεται με απόλυτη επιτυχία και του γνωρίζει πολλούς νέους ανθρώπους με τους οποίους θα γίνει καλός φίλος. Το πράσινο σημειωματάριο αλλάζει τη ζωή όλων τους.
Aυτό το έργο τιμά το πνεύμα της και το περνά στον αναγνώστη. Εκτός από το έργο και την υπόθεση οι δημιουργοί, Γεωργία Ζάχαρη και Στέλλα Στεργίου, σεβάστηκαν την εποχή που έζησε η Άλκη και την ιστορία της κι αυτό φαίνεται ακόμα και σε εικαστικό επίπεδο, γιατί οι εικόνες τους θυμίζουν παλιό κόμικ, τόσο σε επίπεδο σχεδίου, όσο και χρωματισμού.
Μετά απ' αυτό το βιβλίο δε σκοπεύω να διαβάσω το πρωτότυπο, αλλά θα πάω να δω το πραγματικό καπλάνι της Άλκης στο μουσείο, όταν επισκεφτώ τη Σάμο.
Η Γουόρτον χωρίζει τους αναγνώστες σε δύο κατηγορίες: τους γεννημένους και τους μηχανικούς, τους καλούς και τους κακούς, όπου οι δεύτεροι διαβάζουν, όχι τόσο επειδή τους αρέσει, αλλά επειδή "πρέπει" και είναι καλό για την εικόνα τους. Αυτοί οι δεύτεροι, μάλιστα, δεν καταλαβαίνουν τόσο καλά, όσο οι πρώτοι, αυτά που διαβάζουν. Διαφωνώ με αυτήν την προσέγγιση και τη θεωρώ ρατσιστική. Νομίζω ότι είναι καλό να διαβάζει κάποιος, όπως και για όποιον λόγο θέλει.
Ένας άνδρας, πιθανότατα χρυσοθήρας, στον Καναδά των αρχών του προηγούμενου αιώνα διανύει μαζί με τον σκύλο του μια μεγάλη απόσταση στην εξοχή προκειμένου να φτάσει στην κατασκήνωση των συντρόφων του. Έχει, όμως, -60° κι είναι εύκολο να παγώσει, αν δεν προσέξει. Τον προειδοποίησαν, πριν ξεκινήσει, ότι καλύτερα να μην ταξιδέψει μόνος, αλλά δεν τους άκουσε.
Περπατάει πάνω σ' ένα παγωμένο ποτάμι και κάποια στιγμή ο πάγος σπάει και βρέχεται. Τα χέρια και τα πόδια του έχουν παγώσει. Θα καταφέρει ν' ανάψει τη φωτιά, που είναι απαραίτητη για την επιβίωσή του;
Το βιβλίο δεν έχει κάποια τρομερή πλοκή. Ασχολείται απλά με τον βασικό χαρακτήρα και τα συναισθήματά του, τα οποία είναι καταθλιπτικά. Ελπιζα για κάποια δράση στο τέλος, αλλά ούτε αυτό συνέβη.
Ωραία τα γράφει ο Μπράντμπερι. Αυτό που με προβλημάτισε είναι ότι το κάψιμο των βιβλίων δεν επιβάλλεται από έναν απολυταρχικό τύραννο όπως έχει συμβεί ιστορικά, αλλά προκύπτει ως φυσική συνέπεια της... δημοκρατίας, καθώς, όπως λέγεται μέσα στο βιβλίο, κάθε συγγραφέας με το έργο του θα ενοχλησει μια κατηγορία ανθρώπων (φυλής, φύλλου, θρησκείας ή οποιασδήποτε κοινωνικής κατηγορίας, πχ. επαγγελματικής), οπότε οι άνθρωποι σταματούν να διαβάζουν βιβλία, επειδή οι συγγραφείς ήταν κακοί και δυσάρεστοι. Αργά ή γρήγορα τα βιβλία ποινικοποιήθηκαν. Δε θα ήθελα να συμβεί αυτό πραγματικά στον μελλοντικό κόσμο.
Ίσως, τελικά, η ζωή να μην περνάει μπροστά από τα μάτια μας σαν ταινία πριν από τον θάνατό μας, αλλά αμέσως μετά. Κάποιοι επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα ότι ο εγκέφαλος ενός ανθρώπου που πεθαίνει, συνεχίζει να λειτουργεί έως και 10' μετά τον θάνατό του. Σ' αυτό το εύρημα βασίστηκε η συγγραφέας για να γράψει αυτό το βιβλίο.
Παρακολουθούμε, λοιπόν, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, που ονομάζεται "Το μυαλό", τον εγκέφαλο μιας νεκρής πόρνης, της Τεκίλα Λεϊλά, το πτώμα της οποίας ανακαλύπτεται μέσα σ' έναν κάδο σκουπιδιών στην Κωνσταντινούπολη, να θυμάται τη ζωή της. Κάθε κεφάλαιο αφιερώνεται σε ένα λεπτό από τα 10' εξετάζοντας μια ανάμνηση, και μερικά κεφάλαια στους φίλους της.
Το δεύτερο μέρος με τίτλο "Το σώμα" παρουσιάζει τον αγώνα που κάνουν οι φίλοι της για να την αποχαιρετήσουν, όπως της αξίζει, κι όχι σαν ασυντρόφευτη, όπως αποκαλεί το τουρκικό κράτος όσους ζουν στο περιθώριο μιας πολύ συντηρητικής κοινωνίας. Κι αυτός ο αποχαιρετισμός, δεν μπορεί να γίνει νόμιμα.
Το τρίτο μέρος του βιβλίου ονομάζεται "Η ψυχή" κι είναι ένα όμορφο τέλος.
Το βιβλίο είναι γραμμένο μ' ευαισθησία και θίγει τα ζητήματα της έμφυλης βίας και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, καθώς και τη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας.
Ένα πολύ όμορφο και κατατοπιστικό κόμικ για την ιστορία του φεμινισμού. Τραγική ειρωνία ότι η επίσημη αναγνώριση του δικαιώματος στην άμβλωση στις ΗΠΑ προήλθε από το Τέξας.
"Όσοι δεν κινούνται δεν παρατηρούν τις αλυσίδες τους" - Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Μια σκοτεινή ιστορία στην οποία κρίνοντας από την όψη του ο συγγραφέας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρωταγωνιστής. Μην τη διαβάσετε, αν φοβάστε τους οδοντιάτρους!
Σε έναν ολόκληρο οικισμό ευγηρίας στο Κεντ της Αγγλίας, το Κούπερς-Τσέις, οι εύποροι ένοικοι έχουν πολλές ομάδες δραστηριοτήτων. Μία απ' αυτές είναι κι η Λέσχη Φόνων, που συναντιέται κάθε Πέμπτη. Αναλαμβάνουν πραγματικές ανεξιχνίαστες υποθέσεις με φακέλους που τους προμηθεύει μια συνταξιούχος αστυνομικίνα, και προσπαθούν να τις διαλευκάνουν.
Κάποια στιγμή σκοτώνεται κάποιος από την κοινότητα κι απλώνεται μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό η εύρεση του δολοφόνου. Με αρχηγό μια δαιμόνια πρώην κατάσκοπο, που τους οργανώνει, πιάνουν φιλίες με ενεργά όργανα της τάξης και συμφωνούν μαζί τους να ανταλλάσσουν πληροφορίες, προκειμένου να βρεθεί ο ένοχος. Για την ακρίβεια είναι τρία τα εγκλήματα που αναζητούν δολοφόνο.
Μια πολλή ωραία οπτική της τρίτης ηλικίας, γραμμένη με άφθονο βρετανικό χιούμορ στα καλύτερά του. Εντάξει, παιδιά. Αν είναι έτσι τα γηροκομεία, πάω κι εγώ.
.
«Σε κάποια φάση η Ντόνα τον είχε ρωτήσει ποιός ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας. Αποδεκτή απάντηση, κατά τη γνώμη της, θα ήταν ο Χάρλαν Κόμπεν, ο Κερτ Βόνεγκατ, ή οποιαδήποτε γυναίκα συγγραφέας. Ο Γκρέγκορ είχε αποκριθεί με ύφος σοφού ότι "δεν πίστευε στα βιβλία" κι ότι "στη ζωή μαθαίνεις μόνο μέσω της εμπειρίας και της ευρύτητας πνεύματος". Όταν, εν συνεχεία, η Ντόνα έθιξε το ακανθώδες φιλοσοφικό ζήτημα του κατά πόσο μπορείς να διαθέτεις "ευρύτητα πνεύματος" ενώ "δεν πιστεύεις στα βιβλία", εκείνος απάντησε: "Βασικά, νομίζω ότι μόλις απέδειξες τον ισχυρισμό μου, Ντόνα", και ήπιε μια γουλιά νερό με τρόπο που υπονοούσε μεγάλα βάθη σοφίας».
Εξαιρετικό βιβλίο. Τα πρόσωπα των ανθρώπων στα σκίτσα είναι άγρια, όπως κι η ζωή που καλούνται να ζήσουν οι Παλαιστίνιο.
«Ο παλαιστινιακός λαός κι ο λαός του Ισραήλ θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με χαμηλής έντασης συγκρούσεις ή αντίθετα με καταστροφική βία -με βομβιστές αυτοκτονίας ή με πυροβολισμούς από σύγχρονα ελικόπτερα και βομβαρδιστικά αεροπλάνα-, ώσπου αυτό το κεντρικό γεγονός -η ισραηλινή κατοχή- να θεωρηθεί ζήτημα του Διεθνούς Δικαίου και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων».
- Από τον πρόλογο του δημιυργού.
Εξαιρετικό βιβλίο. Τα πρόσωπα των ανθρώπων στα σκίτσα είναι άγρια, όπως κι η ζωή που καλούνται να ζήσουν οι Παλαιστίνιο.
«Ο παλαιστινιακός λαός κι ο λαός του Ισραήλ θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με χαμηλής έντασης συγκρούσεις ή αντίθετα με καταστροφική βία -με βομβιστές αυτοκτονίας ή με πυροβολισμούς από σύγχρονα ελικόπτερα και βομβαρδιστικά αεροπλάνα-, ώσπου αυτό το κεντρικό γεγονός -η ισραηλινή κατοχή- να θεωρηθεί ζήτημα του Διεθνούς Δικαίου και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων». - από τον πρόλογο του δημιυργού.
Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ. Είναι ένα βιβλίο για τη γυναίκα του την Αγκνες και τον γιο του Άμνετ.
Το όνομα του βάρδου δεν αναφέρεται στο βιβλίο, ούτε καν το μικρό. Ούτε όταν η συγγραφέας μας ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται γι' αυτόν με αδιαμφισβήτητο τρόπο στην ιστορική σημείωση στην αρχή του βιβλίου. Και κάνει πολύ καλά. Αλλιώς θα γινόταν άλλο ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ από τα εκατοντάδες που έχουν γραφτεί. Το όνομά του, έστω και το μικρό, θα βάραινε την αφήγηση. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωνόταν αναγκαστικά σ' αυτόν και θα χάναμε όλες τις άλλες υπέροχες ιστορίες.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή του ταξιδιού του ιού της πανούκλας από την Αφρική στην Ευρώπη. Κάπως έτσι ταξιδεύουν και σήμερα οι ιοί, απλά τώρα μπορούν να πάρουν και το αεροπλάνο.
Χαίρομαι που το βιβλίο αναφέρεται στον «Άμλετ». Μου δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξω την τραγωδία από άλλη οπτική γωνία την επόμενη φορά που θα τη δω.
Η συγγραφέας έκανε την έρευνά της, αλλά δηλώνει ότι μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι μυθοπλασία. Κι όμως, μου φαίνονται όλα τόσο αληθινά. Θα μπορούσα να τα πιστέψω όλα. Θα ήθελα να είναι αλήθεια μέχρι και η τελευταία τελεία.
Η αιώνια παραβολή για τη Σοβιετική Ενωση και το όνειρο που έγινε εφιάλτης.
Η έκδοση συνοδεύεται από χρονολόγιο, που τοποθετεί το συγγραφέα στα ιστορικά πλαίσια της εποχής και κατατοπιστικότατο επίμετρο, που μας δίνει την πολιτική του τοποθέτηση και το πώς εννοούσε εκείνος το έργο, που χρησιμοποιήθηκε με πολλούς και διαφόρους τρόπους από τους παντοτινούς εχθρούς κάθε επανάστασης.
Ξεκαρδιστικό!
«Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι' αυτό, είναι κάτι σα χάρισμα κι ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες του. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος».
«Κοιτάξτε τη Σοβαρή Κυρία Γάτα με το βαρύ, νυσταγμένο βλέμμα, το αυστηρό, αργό περπάτημα και το αξιοπρεπές, καθωσπρέπει ύφος. Ποιός θα σκεφτόταν πως κάποτε ήταν το τρελό, κουλουριαστό, χοροπηδηχτό, αναποδογυρισμένο μικρό πυροτέχνημα με τα μπλε μάτια που αποκαλούμε γατάκι;».
