Σέβομαι την κοσμοπλασία του Λάβκραφτ κι είναι γοητευτικοί οι μύθοι του, αλλά το βιβλίο ήταν μόνο περιγραφή κι αυτό με κούρασε. Ακόμα κι όταν υπήρχε συνομιλία, δεν αποδιδόταν με διάλογο, αλλά πάλι με αφήγηση του στιλ «εγώ του είπα αυτό κι εκείνος μου είπε το άλλο».
Στη νουβέλα «Τα βουνά της τρέλας» ο αφηγητής είναι ένας εξερευνητής της Ανταρκτικής που ακολούθησε τα χνάρια του Σκοτ και του Άμουνδσεν, αλλά γράφει τα τρομερά, που συνάντησε εκεί, προκειμένου να αποτρέψει νέες αποστολές στην περιοχή, για το καλό της ανθρωπότητας. Μ' αυτόν τον τρόπο, βέβαια, κεντρίζει περισσότερο την περιέργεια, πράγμα που αναγνωρίζει κι ο ίδιος.
Στο διήγημα «Η φρίκη στο Ρέντ Χουκ» ακολουθούμε έναν αστυνομικό που εξερευνά την ομώνυμη περιοχή της Νέας Υόρκης κι επίσης ανακαλύπτει φοβερά και τρομερά.
Τέλος, στο «Χρώμα που ήρθε απ' το διάστημα» ένας νεαρός μηχανικός αφηγείται όσα του είπε ένας κάτοικος της Νέας Αγγλίας για έναν μετεωρίτη, που έπεσε στην περιοχή κι όσα ακολούθησαν.
Στη νουβέλα «Τα βουνά της τρέλας» ο αφηγητής είναι ένας εξερευνητής της Ανταρκτικής που ακολούθησε τα χνάρια του Σκοτ και του Άμουνδσεν, αλλά γράφει τα τρομερά, που συνάντησε εκεί, προκειμένου να αποτρέψει νέες αποστολές στην περιοχή, για το καλό της ανθρωπότητας. Μ' αυτόν τον τρόπο, βέβαια, κεντρίζει περισσότερο την περιέργεια, πράγμα που αναγνωρίζει κι ο ίδιος.
Στο διήγημα «Η φρίκη στο Ρέντ Χουκ» ακολουθούμε έναν αστυνομικό που εξερευνά την ομώνυμη περιοχή της Νέας Υόρκης κι επίσης ανακαλύπτει φοβερά και τρομερά.
Τέλος, στο «Χρώμα που ήρθε απ' το διάστημα» ένας νεαρός μηχανικός αφηγείται όσα του είπε ένας κάτοικος της Νέας Αγγλίας για έναν μετεωρίτη, που έπεσε στην περιοχή κι όσα ακολούθησαν.
