Νόμιζα ότι θα είναι αποκλειστικά για τη γενοκτονία, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Το βιβλίο είναι ένα γράμμα ενός Αρμένη της διασποράς, που ζει στην Αργεντινή, σ' έναν νεότερο γνωστό του στην Ελλάδα. Η οικογένεια του Αρτέμ Αμπαριάν ήρθε πριν από τη γενοκτονία και το 1922 στην Ελλάδα, γιατί κατάλαβαν τι θα συνέβαινε. Εκείνος γεννήθηκε εδώ. Μεγάλωσε σ' ένα χωριό της Θεσσαλίας -αν κατάλαβα καλά- αλλά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου ήρθε στην Αθήνα, επειδή ήταν αριστερός και φοβόταν για την τύχη του. Μπάρκαρε σ' ένα πλοίο και μαζί μ' άλλους αριστερούς συναδέλφους κατέβηκαν σ' ένα λιμάνι της Πολωνίας και ζήτησαν από το σοβιετικό καθεστώς να τους βοηθήσει να γυρίσουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στο πλάι των συντρόφων και συγγενών τους. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα βάσανά τους.
.
«"οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί". Τώρα κουβαλάω τον αιώνα μου κι αναμετρώ τις καταστάσεις που πέρασα: διωγμένος, ξένος, εκπατρισμένος, εξόριστος, φυλακισμένος, πρόσφυγας, νεοφερμένος, μετανάστης. Η ιστορία του αιώνα μου είναι μια πεδιάδα με ερείπια. Κατοικείται από ανώνυμα θύματα κι από νικημένους σε χαμένες μάχες. Μας έφτιαξαν (ή μήπως φτιάξαμε;) ένα παρόν στο οποίο έχουν υποταχτεί παρελθόν και μέλλον. Καλέ μου Μιχάλη, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε στον κόσμο στον οποίο ζούμε».
Το βιβλίο είναι ένα γράμμα ενός Αρμένη της διασποράς, που ζει στην Αργεντινή, σ' έναν νεότερο γνωστό του στην Ελλάδα. Η οικογένεια του Αρτέμ Αμπαριάν ήρθε πριν από τη γενοκτονία και το 1922 στην Ελλάδα, γιατί κατάλαβαν τι θα συνέβαινε. Εκείνος γεννήθηκε εδώ. Μεγάλωσε σ' ένα χωριό της Θεσσαλίας -αν κατάλαβα καλά- αλλά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου ήρθε στην Αθήνα, επειδή ήταν αριστερός και φοβόταν για την τύχη του. Μπάρκαρε σ' ένα πλοίο και μαζί μ' άλλους αριστερούς συναδέλφους κατέβηκαν σ' ένα λιμάνι της Πολωνίας και ζήτησαν από το σοβιετικό καθεστώς να τους βοηθήσει να γυρίσουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στο πλάι των συντρόφων και συγγενών τους. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα βάσανά τους.
.
«"οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί". Τώρα κουβαλάω τον αιώνα μου κι αναμετρώ τις καταστάσεις που πέρασα: διωγμένος, ξένος, εκπατρισμένος, εξόριστος, φυλακισμένος, πρόσφυγας, νεοφερμένος, μετανάστης. Η ιστορία του αιώνα μου είναι μια πεδιάδα με ερείπια. Κατοικείται από ανώνυμα θύματα κι από νικημένους σε χαμένες μάχες. Μας έφτιαξαν (ή μήπως φτιάξαμε;) ένα παρόν στο οποίο έχουν υποταχτεί παρελθόν και μέλλον. Καλέ μου Μιχάλη, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε στον κόσμο στον οποίο ζούμε».
