Στη σύντομη συνέντευξή του στην αρχή της έκδοσης ο συγγραφέας λέει ότι «η Κολομβία, η πρώτη χώρα της αμερικανικής ηπείρου όπου αποβιβάστηκαν οι Ευρωπαίοι για να επιβάλουν τον "πολιτισμό" τους, έγινε το ιερό άντρο της σούπερ βίας. Ωραία ειρωνεία της Ιστορίας».
Η ειρήνη του τίτλου είναι ένα άπιαστο όνειρο τόσο για τη χώρα όσο και για την οικογένεια των ηρώων. Παρά την συνθήκη ειρήνης μεταξύ ακροδεξιών παραστρατιωτικών κι αριστερών ανταρτών που υπογράφτηκε πριν από λίγα χρόνια κι απέσπασε το αντίστοιχο Νόμπελ, ο πόλεμος καλά κρατεί στην πλούσια, αλλά δοκιμαζόμενη αυτή χώρα της λατινικής Αμερικής.
Ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της, ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας έμπορος ναρκωτικών που εκλέχτηκε βουλευτής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ποιός κυβερνάει στο βασίλειο της βίας. Μιας βίας, που έρχεται στο μυθιστόρημα από το παρελθόν, για να στοιχειώσει την Κολομβία και την οικογένεια του Γενικού Εισαγγελέα, Σαούλ Μπαγκαδέρ.
Δεν ξέρω αν έχει σημασία η υπόθεση. Θα πω μόνο ότι ο Φερέ είναι ένας Γάλλος συγγραφέας, που δε γράφει για τη Γαλλία. Πηγαίνει και μένει 2-3 χρόνια σε μια χώρα προκειμένου να κάνει έρευνα για τα βιβλία του. Έχει γράψει την τριλογία της λατινικής Αμερικής, απ' την οποία έχω διαβάσει και το Μαπούτσε, καθώς και τη σάγκα Μαορί, δύο βιβλία για τη Νέα Ζηλανδία. Χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ως αφορμή να μιλήσει για την κοινωνία, την πολιτική και την ιστορία των χωρών για τις οποίες γράφει και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο. Η δε δράση είναι καταιγιστική. Το τελευταίο του βιβλίο "Ποτέ πια μόνος" διαδραματίζεται στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να μου ξεφύγει, όπως και το μικρούλι "Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο" το οποίο έχω ήδη αγοράσει.
Το μόνο αρνητικό ήταν η ανύπαρκτη επιμέλεια της έκδοσης, αλλά αυτά παθαίνεις, όταν ένας άνθρωπος επιβλέπει όλα τα βιβλία του οίκου.
Η ειρήνη του τίτλου είναι ένα άπιαστο όνειρο τόσο για τη χώρα όσο και για την οικογένεια των ηρώων. Παρά την συνθήκη ειρήνης μεταξύ ακροδεξιών παραστρατιωτικών κι αριστερών ανταρτών που υπογράφτηκε πριν από λίγα χρόνια κι απέσπασε το αντίστοιχο Νόμπελ, ο πόλεμος καλά κρατεί στην πλούσια, αλλά δοκιμαζόμενη αυτή χώρα της λατινικής Αμερικής.
Ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της, ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας έμπορος ναρκωτικών που εκλέχτηκε βουλευτής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ποιός κυβερνάει στο βασίλειο της βίας. Μιας βίας, που έρχεται στο μυθιστόρημα από το παρελθόν, για να στοιχειώσει την Κολομβία και την οικογένεια του Γενικού Εισαγγελέα, Σαούλ Μπαγκαδέρ.
Δεν ξέρω αν έχει σημασία η υπόθεση. Θα πω μόνο ότι ο Φερέ είναι ένας Γάλλος συγγραφέας, που δε γράφει για τη Γαλλία. Πηγαίνει και μένει 2-3 χρόνια σε μια χώρα προκειμένου να κάνει έρευνα για τα βιβλία του. Έχει γράψει την τριλογία της λατινικής Αμερικής, απ' την οποία έχω διαβάσει και το Μαπούτσε, καθώς και τη σάγκα Μαορί, δύο βιβλία για τη Νέα Ζηλανδία. Χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ως αφορμή να μιλήσει για την κοινωνία, την πολιτική και την ιστορία των χωρών για τις οποίες γράφει και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο. Η δε δράση είναι καταιγιστική. Το τελευταίο του βιβλίο "Ποτέ πια μόνος" διαδραματίζεται στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να μου ξεφύγει, όπως και το μικρούλι "Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο" το οποίο έχω ήδη αγοράσει.
Το μόνο αρνητικό ήταν η ανύπαρκτη επιμέλεια της έκδοσης, αλλά αυτά παθαίνεις, όταν ένας άνθρωπος επιβλέπει όλα τα βιβλία του οίκου.
