Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ. Είναι ένα βιβλίο για τη γυναίκα του την Αγκνες και τον γιο του Άμνετ.
Το όνομα του βάρδου δεν αναφέρεται στο βιβλίο, ούτε καν το μικρό. Ούτε όταν η συγγραφέας μας ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται γι' αυτόν με αδιαμφισβήτητο τρόπο στην ιστορική σημείωση στην αρχή του βιβλίου. Και κάνει πολύ καλά. Αλλιώς θα γινόταν άλλο ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ από τα εκατοντάδες που έχουν γραφτεί. Το όνομά του, έστω και το μικρό, θα βάραινε την αφήγηση. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωνόταν αναγκαστικά σ' αυτόν και θα χάναμε όλες τις άλλες υπέροχες ιστορίες.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή του ταξιδιού του ιού της πανούκλας από την Αφρική στην Ευρώπη. Κάπως έτσι ταξιδεύουν και σήμερα οι ιοί, απλά τώρα μπορούν να πάρουν και το αεροπλάνο.
Χαίρομαι που το βιβλίο αναφέρεται στον «Άμλετ». Μου δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξω την τραγωδία από άλλη οπτική γωνία την επόμενη φορά που θα τη δω.
Η συγγραφέας έκανε την έρευνά της, αλλά δηλώνει ότι μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι μυθοπλασία. Κι όμως, μου φαίνονται όλα τόσο αληθινά. Θα μπορούσα να τα πιστέψω όλα. Θα ήθελα να είναι αλήθεια μέχρι και η τελευταία τελεία.
Το όνομα του βάρδου δεν αναφέρεται στο βιβλίο, ούτε καν το μικρό. Ούτε όταν η συγγραφέας μας ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται γι' αυτόν με αδιαμφισβήτητο τρόπο στην ιστορική σημείωση στην αρχή του βιβλίου. Και κάνει πολύ καλά. Αλλιώς θα γινόταν άλλο ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ από τα εκατοντάδες που έχουν γραφτεί. Το όνομά του, έστω και το μικρό, θα βάραινε την αφήγηση. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωνόταν αναγκαστικά σ' αυτόν και θα χάναμε όλες τις άλλες υπέροχες ιστορίες.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή του ταξιδιού του ιού της πανούκλας από την Αφρική στην Ευρώπη. Κάπως έτσι ταξιδεύουν και σήμερα οι ιοί, απλά τώρα μπορούν να πάρουν και το αεροπλάνο.
Χαίρομαι που το βιβλίο αναφέρεται στον «Άμλετ». Μου δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξω την τραγωδία από άλλη οπτική γωνία την επόμενη φορά που θα τη δω.
Η συγγραφέας έκανε την έρευνά της, αλλά δηλώνει ότι μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι μυθοπλασία. Κι όμως, μου φαίνονται όλα τόσο αληθινά. Θα μπορούσα να τα πιστέψω όλα. Θα ήθελα να είναι αλήθεια μέχρι και η τελευταία τελεία.
Το βιβλίο περιγράφει ικανοποιητικά τον κόσμο του Σαίξπηρ κατά τον 16 -17 αιώνα αλλά αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι η ψυχογραφική περιγραφή της μελαγχολίας και των αδιεξόδων του νεαρού Σαίξπηρ μέχρι την στιγμή που μεταβαίνει στο Λονδίνο και ασχολείται με το θέατρο και έτσι βρίσκει τον δρόμο του. Επίσης δεν ξεχνώ την απόδοση της σχέσης του σπουδαίου ποιητή με την γυναίκα του και τον δύστροπο και βίαιο πατέρα του. Τις ώρες που το διάβαζα ήταν σαν ένα διάλειμμα από το σύγχρονο κόσμο σαν να έμπαινα σε μια χρονομηχανή και πήγαινα στην εποχή της αναγέννησης να αφουγκραστώ τις αγωνίες χαρές και φόβους των τότε ανθρώπων.
Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, μ' άρεσε πολύ. Σε βάζει εντελώς μέσα στην ατμόσφαιρά του, αγωνιάς, θρηνείς, αισθάνεσαι, μυρίζεις, ακούς ήχους. Ο τρόπος που περιγράφει είναι πολύ ζωντανός και βιωματικός. Σε κάνει να πιστεύεις ότι η συγγραφέας έζησε στα χρόνια της πανούκλας, ότι γνώριζε τον Σαίξπηρ και την οικογένειά του. Πουθενά δεν ένιωσα να γίνεται μελό, ενώ θα μπορούσε άνετα.
