Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 19 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Ελάχιστη παραγγελία €3.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Χέρι με χέρι
Μόνο αν μένετε Νέα Σμύρνη, Π.Φάληρο, Καλλιθέα.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 30 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
Οι αποστολές γίνονται μία φορά την εβδομάδα. Σας ενημερώνω όταν δίνετε την παραγγελία.
Τιμολόγιο ΕΛΤΑ για δέματα εσωτερικού: €3 το 1 κιλό. Ανώ του ενός κιλού +€0,5 ανά κιλό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Ένα πρωί
άνοιξα τα μάτια,
περπάτησα τον κόσμο
και κατάπια τον ήλιο.
"Έχω έναν ήλιο μέσα μου"
ουρλιάζω στις σκέψεις
κι εκείνες ανοίγουν τα φτερά τους
και γίνονται λευκά πουλιά,
που σκίζουν τον αέρα αναζητώντας σπίτι.
Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα να φωνάξω,
εκείνος πνίγει το λυγμό μου και τον κάνει τραγούδι.
Λούζει τα σπλάχνα μου με φως
και χαϊδεύει τους εφιάλτες μου με τα ζεστά του χέρια.
Έχω έναν ήλιο μέσα μου
που φωλιάζει.
.
.
.
Ιδέα
Σήμερα φύτεψα μια Ιδέα
σ' ένα ποτήρι•
εκεί που αδειάζουν οι σκέψεις,
εκεί που ο νους
ζητά
μέσα στη στασιμότητά του
να σκίσει τον αέρα,
να κοιτάξει τους ανθρώπους
από ψηλά
όπως του πρέπει κι όπως του ταιριάζει.
Ψηλά
στο σήμερα
ένα πουλί με μια ομπρέλα για φτερά.
.
.
.
Στην Ε.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι.
Δρόμοι που χάσαμε,
δρόμοι που δε βρήκαμε ποτέ,
δρόμοι που τρέξαμε πάνω τους
και δε θέλαμε να ξαναπατήσουμε,
δρόμοι που δυσκολευτήκαμε να ανέβουμε,
αλλά όταν τα καταφέραμε, αισθανθήκαμε τόσο υπέροχες
και δρόμοι που μας οδήγησαν στις πιο ωραίες πτώσεις.
Υπάρχουν όμως και δρόμοι που ονειρευτήκαμε
να περπατάμε πάνω τους ξυπόλυτες και να μη χορταίνουμε.
Αυτόν που θέλεις, φτιάξε τον, όπως ακριβώς τον ονειρεύτηκες.
Δύσκολο, όχι εύκολο.
Ανήφορο.
Στο βιβλίο βλέπουμε την ιστορία δύο φίλων που αποφασίζουν να διαπλεύσουν ολόκληρο τον Δούναβη με κανό! Ξεκινούν από τις πηγές του στη Γερμανία κι έχουν σκοπό να φτάσουν ως τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα. Εμείς τους πετυχαίνουμε στο μέσο της διαδρομής κάπου στη Ρουμανία νομίζω, μακριά από κατοικημένες περιοχές, όπου πιάνει ένας διαβολεμένος αέρας και βρίσκουν καταφύγιο σ' ένα νησάκι μέσα στο ποτάμι όπου φυτρώνουν κάτι περίεργες ιτιές σε μέγεθος θάμνου. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος εκεί, αλλά έχουν την αίσθηση ότι είναι ανεπιθύμητοι κι ότι πρέπει να γίνει κάποια θυσία. Το θέμα είναι ποιός θα είναι το σφάγιο.
Σ΄ ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων των Financial Times που είδα πρόσφατα αναφέρεται ότι με τον ρυθμό που πάνε τα πράγματα η πλήρης ισότητα και σε πολιτειακό επίπεδο θα επέλθει το 2.400μΧ. Στον Άρη θα έχουμε φτάσει νωρίτερα.
Στο κόμιξ για παιδιά άνω των 14 ετών των Μάρτα Μπρέεν και Γένι Γιόρνταλ «Η πτώση της πατριαρχίας: η ιστορία του σεξισμού κι η αντίσταση των γυναικών», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος σε μετάφραση Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη, μαθαίνουμε την ιστορία της πατριαρχίας και του φεμινιστικού κινήματος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Γενναίες γυναίκες που αντιστάθηκαν στα στερεότυπα των εποχών κι άλλες που δεν άντεξαν κι υπέκυψαν από το βάρος, όλες τιμούνται σ' αυτό το βιβλίο. Επιστήμονες, καλλιτέχνες, θρησκευτικοί ηγέτες κι άντρες απανταχού της γης απαξιώνουν τις γυναίκες, λες κι οι ίδιοι δε γεννήθηκαν από γυναίκα, αλλά φύτρωσαν.
Στο τέλος του βιβλίου απονέμονται τα βραβεία των χειρότερων σεξιστών. Το χάλκινο μετάλλιο παίρνει ο Απόστολος Παύλος με το «Δεν ανέχομαι η γυναίκα ούτε να διδάσκει, ούτε να κυβερνά τον άντρα, παρά μόνο να σιωπά». Το ασημένιο ο Ζαν Ζακ Ρουσό με το αμίμητο «Πρωταρχικός σκοπός της γυναίκας είναι να ικανοποιεί τον άντρα» και το χρυσό μετάλλιο παίρνει ο χειρότερος σεξιστής όλων των εποχών, ο υπέρτατος Αριστοτέλης, βεβαίως-βεβαίως, ο οποίος κόντρα σε όσα υποστήριζε ο, επίσης μεγάλος φιλόσοφος δάσκαλός του Πλάτων, έλεγε ότι «το να είσαι γυναίκα είναι φυσικό μειονέκτημα. Οι γυναίκες είναι πιο ζηλιάρες, πιο εριστικές από τους άντρες και πιο απρεπείς. Είναι πιο τεμπέλες, πιο αναξιόπιστες, πιο ασθενικές και δε χρειάζεται να τρώνε και τόσο»!
Προσωπικά, πάντως, απ' αυτά που διάβασα στο βιβλίο το χειρότερο μου φάνηκε του Ουίλιαμ Μπάροουζ «η γυναίκα είναι ένα εξελικτικό λάθος που πρέπει να εξαλειφθεί».
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο παράλληλες αφηγήσεις. Η μία ενός εβραίου που διέφυγε της σύλληψης κατά τη γερμανική κατοχή στη Γαλλία χρησιμοποιώντας ψεύτικη ταυτότητα και η δεύτερη είναι η αφήγηση των παιδικών αναμνήσεων του συγγραφέα από την επαρχιακή Γαλλία στα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου που κι αυτός ως εβραιόπουλο κρυβόταν. Στην αρχή αυτές οι δύο αφηγήσεις συνδέονται σε σημείο που να μπερδεύεις τον έναν ήρωα με τον άλλον γιατί η εθνικότητα κι οι εμπειρίες μοιάζουν, αλλά μετά η πρώτη αφήγηση παίρνει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Μιλά για ένα εξωτικό νησί της Γης του Πυρός, το W, όπου οι άνθρωποι - βασικά, οι άντρες - ζουν με βάση τον αθλητισμό και τα ολυμπιακά ιδεώδη αντεστραμμένα σε σημείο που να μη διαφέρουν πολύ από τη ζωή σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αν εξαιρέσουμε τους θαλάμους αερίων, οι οποίοι στην προκειμένη προορίζονται για τις γυναίκες.
Είναι ένα περίεργο βιβλίο. 🤔🤔🤔 (less)
Η Ελένα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα 65 ετών, που πάσχει από μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή Πάρκινσον, την οποία γυναίκα φρόντιζε η κόρη της Ρίτα μέχρι τον βίαιο θάνατό της πριν από τρεις μήνες. Όλοι θεωρούν το συμβάν αυτοκτονία, η Ελένα, όμως, ξέρει ότι είναι φόνος κι, επειδή η ίδια είναι ανύμπορη λόγω της αρρώστιας, ψάχνει κάποιο, ένα σώμα ικανό κι όχι δυσκίνητο σαν το δικό της, να τη βοηθήσει να διαλευκάνουν μαζί το έγκλημα, αφού η αστυνομία δεν την ακούει.
Είχα διαβάσει την υπόθεση και νόμιζα ότι το βιβλίο θα ήταν κάποιου είδους αστυνομικό, αλλά είναι πολύ περισσότερα. Έχει ως θέμα τη μητρότητα, επιθυμητή και μη, ένα θέμα επίκαιρο, το οποίο αποτελεί έναν υπαρκτό κίνδυνο οπισθοδρόμησης της κοινωνίας, ακόμα κι αν το προωθούν αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, για να ξεχάσουμε άλλα διαφορετικού μεγέθους. Μιλάει, επίσης, για την υποκρισία των θρησκόληπτων που ξέρουν να κρίνουν και θέλουν να ελέγχουν ξένα σώματα, αλλά όταν έρχεται η ώρα ν' αναλάβουν οι ίδιοι ευθύνες, δε διστάζουν να σκοτώσουν ανθρώπους που έχουν γεννηθεί. Οι γυναίκες δεν είναι παιδομηχανές, ούτε προορίζονται να γίνουν γονείς περισσότερο απ' ό,τι οι άνδρες, κι όταν πιέζονται έχουμε φαινόμενα όπως αυτό στην Κρήτη, που εννοείται ότι είναι καταδικαστέα.
Οι ιστορίες της έχουν όλες γυναίκες ηρωίδες, με άνοια, ρομά, λεσβίες, γυναίκες που χάνουν τα χέρια τους, θηλυκά ρομπότ. Διηγήματα που μιλούν για το τέλος του κόσμου για θυσίες και για νέα ξεκινήματα. Αγαπημένη μου ιστορία η «Βλάβη».
Στην εισαγωγή οι μεταφραστές αναζητούν τον λόγο για τον οποίον έμεινε αμετάφραστο το συγκεκριμένο κείμενο, ενώ ο ίδιος ο συγγραφέας θεωρούσε σημαντικό. Παρατηρούν, επίσης, ότι το διήγημα δεν υπολείπεται σε τίποτα από τα γνωστά διηγήματα του Πόε. Αναδεικνύει, μάλιστα, ένα σατιρικό και καυστικό ύφος που λείπει από εκείνα.
Στο έργο ο ήρωας του Πόε, που μας μιλά σε πρώτο ενικό, χαρακτηριστικό του συγγραφέα, ακούει για έναν Επίτιμο Ταξίαρχο Α.Β.Γ. Σμιθ, που πολέμησε με τους Ινδιάνους κι είναι φοβερός και τρομερός. Όποτε, όμως, ρωτάει φίλους και γνωστούς γι' αυτόν για να μάθει περισσότερα, όλο κάτι γίνεται, κάτι τους διακόπτει κι η συζήτηση στρέφεται αλλού, ώσπου αποφασίζει ν' αποτανθεί στην πηγή για να μάθει για το ποιόν του ανδρός.
Τι βιβλίαρος είναι αυτός;! Τι έπος;!
Ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο το καλοκαίρι που είχε μπει όλη η τριλογία σε μια λέσχη ανάγνωσης. Το άφησα επειδή ήταν μεγάλο κι όχι γιατί δεν μου άρεσε, ίσα-ίσα. Το ξανάπιασα τα Χριστούγεννα, γιατί δεν μπορούσα να το αναβάλλω άλλο.
Είμαστε στον σύγχρονο κόσμο, ίσως μερικές δεκαετίες αργότερα, όπου αλλάζει μόνο το πολιτικό σκηνικό προς την κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης. Οι δύο Πρέσπες έχουν ενωθεί σε μια μεγάλη λίμνη με τρεις όχθες, της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Υπάρχει ένας δράκος που βιάζει, ακρωτηριάζει και σκοτώνει κόσμο, ένα υπερφυσικό ον, για το οποίο έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες σε κάθε πλευρά της λίμνης. Ομάδες δρακολόγων προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο και το ον με διάφορες ευφάνταστες θεωρίες που διαφέρουν ριζικά από όχθη σε όχθη.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στους ήρωες της πρώτης δρακολογικής ομάδας που εμφανίστηκε πριν από 20 χρόνια, των πεζογράμματων. Μας συστήνει τα άτομα, τον τρόπο που συναντήθηκαν και τη θεωρία τους που βασίζεται στη ραψωδία λ της Οδύσσειας, όπου ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη - και πρέπει να διαβάσω. Αργότερα εμφανίστηκαν κι άλλες ομάδες κι ο δράκος κατέληξε τουριστικό προϊόν με ονομασία προέλευσης.
Αυτό που κάνει η Μπουραζοπούλου δεν το έχω ξανασυναντήσει. Δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο κι εξετάζει μία μία τις λεπτομέρειές του, που όλες δένουν γερά μεταξύ τους. Όταν το ξεκινάς νομίζεις ότι είναι ένα βιβλίο φαντασίας, αργά ή γρήγορα, όμως, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα πολιτικό βιβλίο.
🪳🪳🪳
Μία όχι και τόσο ωραία πρωία, λοιπόν, ο Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνάει και τι να δει; Έχει μεταμορφωθεί σε τεράστιο έντομο! Επιπλέον, έχασε το τρένο για τη δουλειά καθώς δεν άκουσε το ξυπνητήρι που χτυπά δυνατά. Τώρα πρέπει να τρέξει, αν θέλει να προλάβει το επόμενο. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να σηκωθεί απ' το κρεβάτι κι αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολο κατόρθωμα, έτσι που είναι πλακουτσωτός.
Οι δικοί του έχουν αρχίσει ν' ανησυχούν, γιατί πέντε χρόνια τώρα δεν έχει αρρωστήσει ποτέ, ώστε να μη δουλέψει. Δεν μπορούν να μπουν, όμως, στο δωμάτιο, γιατί ο Γκρέγκορ έχει κλειδώσει, συνήθεια που απέκτησε στα ξενοδοχεία που διέμενε ως πλασιέ.
Σύντομα την πόρτα χτυπάει ο επιστάτης από τη δουλειά που ήρθε να δει γιατί άργησε και του κάνει παρατήρηση μπροστά στους γονείς του. Αργά η γρήγορα η πόρτα ανοίγει κι (ω της εκπλήξεως) το θέαμα που αντικρίζει η οικογένεια κι ο επιστάτης είναι απίστευτο.
Στη συνέχεια παρακολουθούμε τις σχέσεις του Γκρέγκορ με την οικογένεια, όσες του επιτρέπει, δηλαδή, η μεταμόρφωση, οι οποίες ήταν ήδη χαλαρές, να γίνονται όλο και χειρότερες.
Σ' αυτό το κορυφαίο έργο του, ο Κάφκα εξετάζει την αποξένωση των ανθρώπων και το πόσο αδιέξοδη μπορεί να γίνει η ζωή, είτε είσαι ζωύφιο είτε όχι.
🪳🪳🪳
Μία όχι και τόσο ωραία πρωία, λοιπόν, ο Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνάει και τι να δει; Έχει μεταμορφωθεί σε τεράστιο έντομο! Επιπλέον, έχασε το τρένο για τη δουλειά καθώς δεν άκουσε το ξυπνητήρι που χτυπά δυνατά. Τώρα πρέπει να τρέξει, αν θέλει να προλάβει το επόμενο. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να σηκωθεί απ' το κρεβάτι κι αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολο κατόρθωμα, έτσι που είναι πλακουτσωτός.
Οι δικοί του έχουν αρχίσει ν' ανησυχούν, γιατί πέντε χρόνια τώρα δεν έχει αρρωστήσει ποτέ, ώστε να μη δουλέψει. Δεν μπορούν να μπουν, όμως, στο δωμάτιο, γιατί ο Γκρέγκορ έχει κλειδώσει, συνήθεια που απέκτησε στα ξενοδοχεία που διέμενε ως πλασιέ.
Σύντομα την πόρτα χτυπάει ο επιστάτης από τη δουλειά που ήρθε να δει γιατί άργησε και του κάνει παρατήρηση μπροστά στους γονείς του. Αργά η γρήγορα η πόρτα ανοίγει κι (ω της εκπλήξεως) το θέαμα που αντικρίζει η οικογένεια κι ο επιστάτης είναι απίστευτο.
Στη συνέχεια παρακολουθούμε τις σχέσεις του Γκρέγκορ με την οικογένεια, όσες του επιτρέπει, δηλαδή, η μεταμόρφωση, οι οποίες ήταν ήδη χαλαρές, να γίνονται όλο και χειρότερες.
Σ' αυτό το κορυφαίο έργο του, ο Κάφκα εξετάζει την αποξένωση των ανθρώπων και το πόσο αδιέξοδη μπορεί να γίνει η ζωή, είτε είσαι ζωύφιο είτε όχι.
Το ασπρόμαυρο σκίτσο αποδίδει το πνεύμα του βιβλίου και την αηδία που θέλει να προκαλέσει.
Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια "εξωηλιακός πλανήτης ή εξωπλανήτης ονομάζεται κάθε πλανήτης που δεν ανήκει στο δικό μας ηλιακό σύστημα, δεν περιφέρεται δηλαδή γύρω από τον Ήλιο". Κάποιους τέτοιους πλανήτες ανακάλυψε κι η Γεωργία χρησιμοποιώντας όχι τηλεσκόπιο, αλλά την καρδιά της.
Οι πλανήτες αυτοί είναι οι εξής:
1. Ο πλανήτης της εκτοπισμένης αγάπης, που δημιουργήθηκε από την αγάπη που νιώσαμε για συγγενείς και φίλους, για συντρόφους. Η αγάπη όλου του κόσμου στερεοποιήθηκε και σχημάτισε αυτόν τον πλανήτη,
2. Ο πλανήτης των ξερών φύλλων,
Τα ξερά φύλλα της Γης μεταφέρθηκαν εδώ μέσω ενός χωμάτινου σωλήνα που αργότερα καταστράφηκε και διαμόρφωσαν τον δικό τους πλανήτη και τη δική τους μελωδία που ηχεί διαφορετικά για τον καθένα,
3. Ο πλανήτης της ανεξάντλητης σκέψης ενός ερωτευμένου για το αντικείμενο του πόθου του, που χαρίζεται απλόχερα και δε ζητά απαραίτητα αντάλλαγμα,
4. Ο πλανήτης της σιωπηρής εργασίας, που μοιάζει με μια τάξη σχολείου, όπου όλοι οι μαθητές έχουν μια κουδουνίστρα στο στομάχι και δεν υπάρχει δάσκαλος,
5. Ο υγρός πλανήτης που δημιουργήθηκε απ' όλα τα υγρά του ανθρώπινου σώματος κι υπάρχει ως μνημείο του μόχθου και των συναισθημάτων μας,
6. Ο διάφανος πλανήτης από όλα τα βλέμματα που αντάλλαξαν ποτέ οι άνθρωποι στη Γη κι είναι διάφανος,
7. Ο πλανήτης πόζα που απαθανατίζει τη μανία του σύγχρονου ανθρώπου με τη φωτογραφία και την τεκμηρίωση της καθημερινής ζωής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τέλος,
8. Ο πλανήτης στάχτη, που δημιουργήθηκε απ' ό,τι άφησαν οι άνθρωποι να καεί στη Γη.
Το έργο έχει τη μορφή θεατρικού, και πώς όχι άλλωστε, αφού είναι το αντικείμενο σπουδών της συγγραφέα. Εύχομαι σύντομα να το δούμε και στην σκηνή. 🤞🤞🤞
Ο τίτλος είναι πολύ ευφάνταστος, όπως κι ο προηγούμενος της συγγραφέα ("Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει"), αλλά το βιβλίο δε μου ταίριαξε.
Μια οικογένεια γυναικών ζει σ' ένα σχετικά απομονωμένο αγρόκτημα στην οροσειρά Γκιγερίες στην Ισπανία στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Η μητέρα κάνει συμφωνία με τον διάβολο, για να αποκτήσει απόγονο, αλλά τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θα ήθελε. Πολλές ηρωίδες που δυσκολευόμουν να ξεχωρίσω, παιδιά που δε γεννιούνται αρτιμελή και κάπου στο βάθος ο ισπανικός εμφύλιος. Μου αρέσει το είδος του λαογραφικού τρόμου, αλλά η συγκεκριμένη εκτέλεση δε με ενθουσίασε.
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα!
Tο βιβλίο περιγράφει τη ζωή των κατοίκων της μυστηριώδους νήσου Κυμέριφου που βρίσκεται κάτω από τις Κυκλάδες (νοτ), και συγκεκριμένα του διαβόητου τοκογλύφου κι ιδιοκτήτη ξενοδοχείων Ιωακείμ Δουγκέρη και των τρίδυμων θυγατέρων του, τις οποίες σκοτώνει με περίεργους τρόπους η σατανική πρώην σύζυγος.
Για να πάρετε μια ιδέα:
- «Γλυπτική δεν γνώριζαν τι είναι. Λογοτεχνία είχαν ονομάσει τις δημόσιες σχέσεις. Και το άνθος του κισσού δεν το έβλεπε ποτέ κανείς. Τέλος, σύμφωνα με τον θρύλο, το οδικό δίκτυο του νησιού αναπαριστούσε λεπτομερώς το σχέδιο του ουράνιου θόλου. Ανάλογες μπούρδες έλεγαν οι ξεναγοί στα κοπάδια των τουριστών».
- «Έτσι κυλούσε άφοβα η ζωή, για την οποία οι πάντες πίστευαν ότι αποτελούσε ένα θανάσιμο νόσημα που μεταδιδόταν με τη σεξουαλική επαφή».
Ο Γκάι Μόνταγκ ζει στις ΗΠΑ ενός μέλλοντος όπου οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να διαβάζουν και γι' αυτό τα βιβλία είναι παράνομα και καίγονται. Βομβαρδιστικά περνάνε πάνω απ' την πόλη κι οι οθόνες των τηλεοράσεων καταλαμβάνουν ολόκληρους τους τοίχους ενός δωματίου. Ο ίδιος είναι πυροσβέστης, αλλά η δουλειά πλέον αυτού του σώματος είναι να βάζει φωτιές σε βιβλία και σπίτια που τα περιέχουν κι όχι να τις σβήνει.
Η γυναίκα του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά ευτυχώς την προλαβαίνει. Όταν θ' αναγκαστεί στα πλαίσια της δουλειάς του να κάψει μια γυναίκα, που είχε βιβλία, μαζί με το σπίτι της, θα είναι αυτός που δε θα νιώσει καλά.
Ο δυστοπικός κόσμος του Μπράντμπερι μοιάζει σε αρκετά σημεία με τον σημερινό κόσμο. Τεράστιες οθόνες που γεμίζουν τις ζωές μας, ο πόλεμος που κηρύσσεται, το εχθρικό κράτος. Τουλάχιστον, το τέλος αφήνει λίγες ελπίδες.
Η 29η Νοεμβρίου έχει οριστεί ως παγκόσμια ημέρα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, γιατί κράτος δεν υπάρχει, παρότι τα σύνορά του προβλέπονταν όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.
Το βιβλίο ξεκινά από την αρχή της ιστορίας του κράτους του Ισραήλ που θεωρεί εαυτό αντιαποικιακό εναντίον των Άγγλων χωρίς να αναγνωρίζει ότι υπάρχει άλλος λαός στην περιοχή - κι αν υπάρχει τόσο το χειρότερο γι' αυτόν. Αφηγείται όλες τις αποτυχημένες προσπάθειες επίλυσης του μεσανατολικού και τους λόγους αποτυχίας τους. Εξηγεί, τέλος, ότι η ύπαρξη της Χαμάς εξυπηρετεί το Ισραήλ, το οποίο επιτρέπει τη χρηματοδότησή της από αραβικές χώρες. Η Χαμάς έχει εκλεγεί ως κυβέρνηση στη Λωρίδα της Γάζας ενώ η Φατάχ στη Δυτική Όχθη (του Ιορδάνη ποταμού). Οι δύο αυτές πλευρές δύσκολα συνεννοούνται κι αυτό δίνει την αφορμή στους Ισραηλινούς να μην αναγνωρίζουν καμία επίσημη παλαιστινιακή αρχή με την οποία θα έπρεπε να συνομιλήσουν.
Όπως λέει κι ο Ελίας Χούρι, οι Παλαιστίνιοι είναι οι Εβραίοι των Εβραίων.
Η Ράσελ σ' αυτό το βιβλίο εξετάζει την ιστορία του όρου γυναικοκτονία από την πρώτη εμφάνισή του σ' ένα αγγλικό κείμενο το 1801 μέχρι και σήμερα που κάποιοι αρνούνται να τον αναγνωρίσουν παραβλέποντας με αυτόν τον τρόπο και το φαινόμενο της έμφυλης βίας και γενικά του ρατσισμού ενάντια στις γυναίκες και τις θηλυκότητες.
Η συγγραφέας εξετάζει τις διαφορετικές σημασίες κι ορισμούς του όρου ανά την υφήλιο και ταυτόχρονα τις διαφορετικές εκδοχές αυτού του ρατσισμού και της βίας. Σε πολλές χώρες της Ασίας πχ. η γυναικοκτονίες συχνά γίνονται κι από γυναίκες που παραμελούν τις κόρες τους σε σημείο που να τις αφήνουν να πεθάνουν ή στρέφονται ενάντια σε γυναίκες της οικογένειας, πχ. νύφες, υποστηρίζοντας τους άντρες.
Διαχωρίζει τους δύο ισπανικούς όρους femicidio (η πράξη της γυναικοκτονίας) και feminicidio (το γενικότερο φαινόμενο) κι ααφέρεται στο γεγονός ότι ο αγγλικός όρος για το ανθρώπινο είδος είναι mankind, όπου man σημαίνει άνθρωπος κι άντρας. Κι εδώ να προσθέσω μια αιρετική ετυμολογία της ελληνικής λέξης άνθρωπος, που μας είχε δώσει ο καθηγητής Καραγιάννης στο λύκειο, όχι επειδή τον υποστήριζε, αλλά επειδή ήξερε ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Ο φιλόλογος μας έλεγε, λοιπόν, ότι αν ο άνθρωπος προερχόταν απ' το άνω θρώσκω, θα λεγόταν άνθρωκος, λόγω της λειτουργίας της γλώσσας και των μετατροπών των συμφώνων. Υποστήριζε ότι προέρχεται απ' το ανδρός όψις, καθότι όταν δημιουργήθηκε η λέξη τ' αρχαία χρόνια, οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερο είδος σε σημείο που να μην τους επιτρέπεται να βγουν απ' το σπίτι. Άνθρωπος ήταν ο άντρας και φοβάμαι ότι θεωρείται ακόμα.
Είναι ένα βιβλίο για την τύχη των προσφύγων της Μικρασίας στην Ελλάδα. Ο μικρός Δρόσος μαζί με την αδερφή του, Αρετή, εγκαθίστανται σ' ένα θεωρείο του Δημοτικού Θεάτρου της Αθήνας, μετά τον ερχομό τους από τη Σμύρνη. Μαζί τους η Δόμνα, μια οικογενειακή φίλη. Δεν ξέρουν τι απέγιναν οι δικοί τους. Η Δόμνα πηγαίνει κάθε μέρα στον Ερυθρό Σταυρό να μάθει νέα των συγγενών κι όποτε μπορεί φέρνει τρόφιμα, γιατί δεν περισσεύουν. Τα παιδιά παρατηρούν το πολυτελές θέατρο με τα γλυπτά και τον μεγάλο πολυέλαιο που στάζει, όταν βρέχει. Η Αρετή δεν αντέχει τον πόνο. Μπαίνει σ' ένα τρύπιο μπαούλο, που έφεραν μαζί τους και κοιμάται όλη μέρα, ώσπου εξαφανίζεται.
Ο Δρόσος γίνεται φίλος με τον Σάββα. Όταν ο πατέρας του δεύτερου γυρνά απ' το μέτωπο ζηλεύει, όπως είναι φυσικό, αλλά κι αυτοί που σώθηκαν έχουν τις πληγές τους. Η Ευδοξούλα, που ξέρει να ράβει, γίνεται δασκάλα των παιδιών κι οργανώνει μια θεατρική παράσταση της Τρικυμίας του Σαίξπηρ, από το βιβλίο που βρήκαν στο θέατρο. Είναι, όμως, μια διαφορετική τρικυμία, παρόμοια μ' αυτοί που έζησαν εκείνοι.
Για κάποιο λόγο νόμιζα ότι οι πρόσφυγες είχαν εγκατασταθεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, αλλά τελικά ήταν στης Αθήνας, πριν το γκρεμίσει ο Κοτζιάς κατά παραγγελία ενός τραπεζίτη - του Συγγρού, άραγε;
Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Κανείς δε γίνεται πρόθυμα πρόσφυγας. Αν ακόμα κι αυτοί που μιλούσαν ελληνικά κι ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι, αντιμετώπισαν τέτοιο ρατσισμό, φαντάζεσαι τί θα περνούν, άνθρωποι πιο διαφορετικοί, που έρχονται απ' τη μεγάλη Ασία και την Άπω Ανατολή.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με μαγικό ρεαλισμό. Δεν έχω διαβάσει τη "Ζωή του Πι", αλλά έχω δει την ταινία και νομίζω ότι είναι κάτι ανάλογο. Ο Δρόσος συχνά μιλά για πράγματα που δεν μπορούν να συμβούν στ' αλήθεια κι ύστερα έρχεται το τέλος και καταλαβαίνεις τι εννοεί.
Η συγγραφέας ήταν φέτος υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ενώ το βιβλίο βραβεύτηκε ως καλύτερο νεανικό-εφηβικό το 2018 από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Προτείνεται για παιδιά από 12 ετών κι άνω.
Ο Άντρις στηλιτεύει από την αρχή το κίνημα αυτό και κυρίως τη βία που το συνόδευσε κι είναι, άλλωστε βασική αρχή του. Μιλά αναλυτικά για τον Μουσολίνι, που ξεκίνησε ως σοσιαλιστής που υποστήριζε τη συμμετοχή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στράφηκε εναντίον των συντρόφων του που διαφωνούσαν, κι έπειτα εγκατέλειψε την κεντροαριστερά για πολύ πιο συντηρητικές κατευθύνσεις. Η βία αυτή περιλάμβανε όποιον διαφωνούσε με το κίνημα με σημεία καμπής τη δολοφονία δύο αντιπολιτευόμενων βουλευτών (Ματεότι κι Αμέντολα).
Ο συγγραφέας, σε μια κριτική θεατρικής παράστασης, όπου οι θεατές πετούσαν ζαρζαβατικά στους ηθοποιούς και δεν τους άφηναν να μιλήσουν, αποτυπώνει το όλο κλίμα που επικρατούσε στη γείτονα και υπέθαλψε τη γέννηση και την άνοδο αυτού του ακραίου κινήματος.
Η ιστορία ξεκινά από τα άγουρα χρόνια στην Κύμη, όπου ο μικρός Γιώργος, γιος του Δημάρχου, αγαπούσε το βιολί κι ήταν τόσο καλός μαθητής που μπήκε στο Πανεπιστήμιο σε ηλικία 15 χρονών. Αφού υπηρετεί στο στρατό ως γιατρός κι απολύεται επιστρέφει στην Εύβοια, αλλά κάτι τον βασανίζει. Ο πατέρας του το βλέπει αυτό και τον στέλνει για μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία.
Όταν γυρνάει και πάλι στην Κύμη, είναι ένας άλλος άνθρωπος και σύντομα γνωρίζει τη μέλλουσα σύζυγό του Μάχη σ' έναν αντισυμβατικό γάμο, της οποίας η συμμετοχή στην έρευνά του αργότερα θα είναι καθοριστικής σημασίας. Το νεαρό ζευγάρι σύντομα φεύγει για τη Μασσαλία, αλλά ξεσπούν οι Βαλκανικοί πόλεμοι κι επιστρέφει στην πατρίδα για να υπηρετήσει ως έφεδρος ανθυπίατρος. Όταν τελειώνουν, η Αμερική τους περιμένει. Εκεί μετά από διάφορες δυσκολίες και προκλήσεις θα γίνει ο γνωστός σε όλον τον κόσμο Δρ. Παπ.
Το σχέδιο είναι πανέμορφο και το βιβλίο μας δείχνει όλη τη ζωή του μεγάλου ερευνητή με τις άγνωστες πλευρές της. Η έκδοση έλαβε τιμητική διάκριση από τα διεθνή βραβεία νεανικής λογοτεχνίας White Ravens.
Το βιβλίο περιλαμβάνει τα εξής διηγήματα:
1. "Ο μαύρος γάτος" του Έντγκαρ Άλαν Πόε,
2. "Η γάτα και η Σιδηρά Παρθένος" του Μπραμ Στόουκερ,
3. "Οι γάτοι της Ούλθαρ" του Χ. Φ. Λάβκραφτ και
4. αποσπάσματα κεφαλαίων της "Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων" του Λιούις Κάρολ, όπου εμφανίζεται ο Γάτος του Τσέσαϊρ.
.
Στον "Μαύρο γάτο" ο αφηγητής λατρεύει τα ζώα τόσο πολύ που καταλήγει να σκοτώσει τον αγαπημένο του γάτο κι όχι μόνο. Στο διήγημα του Στόουκερ ένα ζευγάρι που περνάει τον μήνα του μέλιτος στην Νυρεμβέργη, συναντά έναν περίεργο Αμερικανό κι αποφασίζουν να επισκεφτούν μαζί ένα παλιό κάστρο και το μπουντρούμι του με την αίθουσα βασανιστηρίων. Οι γάτοι της Ούλθαρ είναι ένα πολύ ωραίο διήγημα του Λάβκραφτ κι αυτό κυρίως γιατί οι γάτες αποδίδουν δικαιοσύνη κι οι άνθρωποι την αποδέχονται. Τα αποσπάσματα της Αλίκης είναι αρκετά γνωστά.
Τα διηγήματα είναι πολύ ατμοσφαιρικά και στο πνεύμα των ημερών, απλά θα διάβαζα την εισαγωγή της Μαρίας Σχοινά στο τέλος γιατί περιέχει σπόιλερ.
Ο Χελμπόι είναι ένας καλός δαίμονας που έχει κόψει τα κέρατά του κι εργάζεται για το Γραφείο Μεταφυσικής Έρευνας κι Άμυνας των ΗΠΑ, αλλά ερευνά υποθέσεις και μάχεται κάθε είδους μεταφυσικά πλάσματα σε όλον τον κόσμο. Το βιβλίο περιλαμβάνει τις εξής ιστορίες:
Το κουφάρι, ο Σιδερομποτάς, η Μπάμπα Γιάγκα, Χριστούγεννα υπογείως, το Αλυσοδεμένο φέρετρο (προφανώς), οι Λύκοι του Αγίου Αυγούστου και το Παραλίγο Κολοσσός. Οι περισσότερες βασίζονται σε λαικούς θρύλους διάφορων ευρωπαϊκών χωρών.
Ήταν η πρώτη μου επαφή με τον ήρωα και μου άρεσε.
Ήξερα ελάχιστα τον Ντεντπουλ κι η αλήθεια είναι ότι δεν τρελάθηκα. Ίσως φταίει που είναι το δεύτερο μέρος τριλογίας και δεν έχω διαβάσει το πρώτο, ίσως φταίει η πολλή δράση, αλλά δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την υπόθεση όσο θα ήθελα. Από Μάρβελ προτιμώ Σπάιντερμαν. Μου αρέσουν τα κόμιξ, αλλά ίσως όχι αυτό το στιλ.
An explosion happens in a major catfood factory and some ...labcats escape carrying a virus: when they touch you, you turn into a cat too! 😻😽😾😿🙀😼😹😸😺 Isn't it a great idea? The book follows Kaoru and her friends, who work in cat cafe, through their survival challenge. The question is how do you escape so much cuteness, even if your life depends on it?
.
.
Γίνεται μια έκρηξη σ' ένα μεγάλο εργοστάσιο γατοτροφών και κάποια πειραματόζωα το σκάνε μεταφέροντας έναν ιό: όταν ακουμπούν ανθρώπους, γίνονται κι εκείνοι γάτες! 😺😸😹😼🙀😿😾😽😻 Δεν είναι τρομερή ιδέα;;;!!! Παρακολουθούμε την Καόρου και τους φίλους της, που δουλεύουν σε γατοκαφετέρια, καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν. Πώς αποφεύγεις κάτι τόσο γλυκό, ακόμα κι αν εξαρτάται η ζωή σου απ' αυτό; Ιδού η απορία. Βασικά, δεν πεθαίνεις, απλά μεταμορφώνεσαι, οπότε δεν πειράζει. 🥴🥴🥴
Ενα παιδικό μυθιστόρημα χωρίς εικονογράφηση, αν εξαιρέσουμε το πανέμορφο εξώφυλλο, κι έχει αρκετές σελίδες, οπότε θα το πρότεινα για παιδιά 10 ετών κι άνω.
Σ' ένα χωριό που δεν κατονομάζεται, ζουν οι φοβητσιάρηδες. Ενήλικες που φοβούνται ό,τι μπορείς να φανταστείς, λογικό και παράλογο. Ο δήμαρχος φοβάται τα κοκόρια, ο χασάπης τις τρύπες, η μαμά της Κλημεντίνης τα σύννεφα, ο γιατρός τις ενέσεις, ο δάσκαλος τα ύψη, κτλ.
Τα παιδιά του χωριού έχουν κουραστεί από τις εκνευριστικές φοβίες τους. Κάνουν σαν τρελοί για το παραμικρό και τα γύρω χωριά τους κοροϊδεύουν και τους παίρνουν στο ψιλό. Αποφασίζουν, λοιπόν, να δράσουν, κι αν είναι εφικτό να ανακαλύψουν την αιτία και να τους βοηθήσουν. Πώς βοηθάς, όμως, κάποιον που φοβάται τόσο πολύ; Τα παιδιά πρέπει να παρατηρήσουν το πρόβλημα και ν' αποφασίσουν πώς θα το αντιμετωπίσουν.
Το βιβλίο είναι ξεκαρδιστικό. Είναι ιδανικό για δώρο για παιδιά, ακόμα και για ενήλικες που φοβούνται.
Ένα ψηλό βουνό στέκει κάτω απ' το φεγγάρι, που τ' ονειρεύονται τρία κορίτσια από διαφορετικές γωνιές της Γης κι ένας έφηβος κοσμοναύτης. Ένα βουνό που θέλει να πετάξει.
Έναν παράξενο Φλεβάρη, ο μανιασμένος αέρας ρίχνει ένα ταλαιπωρημένο θαλασσοπούλι πάνω στο χιόνι. Ο Βουνός το λυπάται κι αποφασίζει να το περιθάλψει. Μία όμορφη σχέση δημιουργείται ανάμεσά τους κι ο Βουνός του αποκαλύπτει το μυστικό του.
Ένα πολύ τρυφερό παραμύθι που προτείνεται για παιδιά κάθε ηλικίας, κυρίως μεγάλα.
Ο συγγραφέας αφηγείται τα παιδικά του χρόνια με την οικογένεια, πρώτα ως αριστεροί πρόσφυγες στην Ουγγαρία, όπου ήταν παχουλός, κι έπειτα στην πατρίδα όπου έρρεψε, κάτι που έκανε εντύπωση στον θεολόγο και τον δάσκαλο. Η ζωή στο χωριό και τη μεταπολεμική Ελλάδα.
Στα έντεκα διηγήματα αφηγήτριες είναι γυναίκες της διπλανής πόρτας. Γυναίκες παντρεμένες με υπερόπτες ποιητές, γυναίκες που μισούν τις μήτερες τους, γυναίκες που τις απατούν, γυναίκες που απατούν. Η συγγραφέας απεικονίζει την πατριαρχική πραγματικότητα σε όλο της το μεγαλείο με ιστορίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να συμβαίνουν εδώ καθώς και σ' οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, πράγμα που εξηγεί τη μεγάλη απήχηση του βιβλίου στο δυτικό κόσμο, δύσκολο για μη αγγλόφωνο συγγραφέα.
Η Μπουζάροφσκα είναι Βορειομακεδόνισσα και μισή Ελληνίδα. Δεν υπάρχουν σύνορα. Εδώ είναι Βαλκάνια!
Ο νεαρός Διονύσης κατά τη διάρκεια ενός καβγά με τη μητέρα του αυτοπυροβολείται στο κεφάλι, αλλά αυτό που κατορθώνει είναι να καταστρέψει το πρόσωπό του. Επιζεί, αλλά εκεί που ήταν πριν η μύτη το στόμα και το σαγόνι του είναι τώρα μια μεγάλη τρύπα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά κι αφού έχει κλειστεί στο σπίτι, μια γιατρός του λέει ότι υπάρχει ελπίδα, αν θέλει ν' αναλάβει ένα μεγάλο ρίσκο.
.
Το βιβλίο μιλά για μια πολύ ιδιαίτερη μορφή αναπηρίας, το να ζεις χωρίς πρόσωπο. Οι άνθρωποι που μετακινούνται με καροτσάκι μπορούν να βγουν έξω και να δείξουν το πρόσωπο τους. (Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι οι συνθήκες στη χώρα μας είναι ευνοϊκές για οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας ειδικά και μετά τη νέα εξαγγελία για τα ΜΜΜ). Ο Διονύσης πρέπει να φορέσει μια μαύρη μάσκα, αλλά ενώ μπορεί να περπατήσει, δεν μπορεί να μιλήσει, να φάει, να φιλήσει.
Το βιβλίο μιλά επίσης για τη μητρότητα και πως αυτή μπορεί να καταπιεί το παιδί είτε πριν είτε μετά το ατύχημα. Μιλά, επίσης, για τις ανθρώπινες σχέσεις την εποχή του διαδικτύου και πως αυτό μερικές φορές απελευθερώνει, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις αλλιώς με τον κόσμο.
.
Τέλος, η συγγραφέας έχει κάνει μεγάλη έρευνα για τα ιατρικά ζητήματα που εξετάζει στο βιβλίο και παρουσιάζει μια πλήρη εικόνα του θέματος για τη χώρα μας και τη διεθνή κοινότητα.
Είναι η αφήγηση ενός ανθρώπου που ταξίδεψε τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα στην Αμερική κι έμεινε εκεί για ένα διάστημα παράνομα. Εκ πρώτης ανάγνωσης δε φαίνεται τίποτα σπουδαίο, αλλά στη λέσχη ειπώθηκε ότι ο συγγραφέας έχει δουλέψει πολύ για ν' αποδώσει τον προφορικό λόγο των Ελλήνων μεταναστών που προέρχονταν από χωριά κι αυτός ο λόγος να μη σε ξενίζει. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1972, οπότε ο Βαλτινός έπρεπε να ξεπεράσει και το φράγμα του χρόνου χωρίς να έχει ταξιδέψει ακόμα στην Αμερική και χωρίς να υπάρχει το Google. Είναι μυστήριο το αν υπήρξε πράγματι ο Αντρέας Κορδοπάτης.
Η πιο ωραία θάλασσα:
αυτή που ακόμα δεν ταξιδέψαμε.
Το πιο ωραίο παιδί:
ακόμα δε μεγάλωσε.
Οι πιο ωραίες μέρες μας:
αυτές που ακόμα δε ζήσαμε.
Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:
αυτός που ακόμα δε σου είπα...
Διαβάζω σ' ένα λεξικό: "Ονογραφία: μτφ. λέγεται ειρωνικά για να περιγράψει τον όνο".
Καημένε, γάιδαρε! Κι ας είσαι τόσο καλός, τόσο ευγενικός, τόσο έξυπνος! Ειρωνικά... Γιατί; Ούτε μια σοβαρή περιγραφή δεν αξίζεις εσύ, που η σωστή, σοβαρή περιγραφή σου θα 'ταν ανοιξιάτικο παραμύθι; Τον καλό άνθρωπο θα 'πρεπε να λένε γάιδαρο! Τον κακό τον γάιδαρο θα 'πρεπε να λένε άνθρωπο! Ειρωνικά... Από εσένα, που είσαι τόσο πνευματώδης, φίλος με τον γέρο και το παιδί, το ρυάκι και την πεταλούδα, τον ήλιο και τον σκύλο, το λουλούδι και το φεγγάρι, που είσαι υπομονετικός και στοχαστικός, μελαγχολικός και γλυκός, ο Μάρκος Αυρήλιος των λιβαδιών...
Ο Πλατέρο, που δίχως αμφιβολία καταλαβαίνει, με κοιτάζει επίμονα με μια τρυφερή σκληρότητα στα μεγάλα του αστραφτερά μάτια και μέσα στο μικρό, κυρτό, βαθυπράσινό τους στερέωμα σπίθες πετά με τη λάμψη του μικρούτσικος ο ήλιος. Αχ, μακάρι να 'ξερε η όμορφη, τριχωτή του κεφάλα ότι εγώ προσπαθώ ν' αποκαταστήσω τ' όνομά του, ότι εγώ είμαι καλύτερος απ' αυτούς τους ανθρώπους που γράφουν λεξικά, σχεδόν το ίδιο καλός όσο κι εκείνος!
Και σημείωσα στο περιθώριο του βιβλίου: Ονογραφία: μτφ. πρέπει να λέγεται με ειρωνία - φυσικά! -, για να περιγράψει τον ηλίθιο άνθρωπο που γράφει λεξικά».
Ο «Επιβάτης» ξεκινά με μια κατάδυση κάποιον δυτών έκτακτων (κι επικίνδυνων) καταστάσεων σ' ένα μικρό αεροσκάφος που έχει βυθιστεί στη θάλασσα αβλαβές, αλλά οι επιβάτες πέθαναν. Αφού οι δύτες βγαίνουν στην επιφάνεια και συζητούν για το αινιγματικό της κατάστασης, κάποιοι, που δεν μαθαίνουμε ποτέ ακριβώς ποιοί είναι, ψάχνουν τον πρωταγωνιστή δύτη Μπόμπι Γουέστερν και τον ενημερώνουν ότι λείπει ένας επιβάτης και τον αναζητούν. Τον αναζητά κι εκείνος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει Μακάρθι. Έχω δει κάποιες ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του («Όλα τα όμορφα άλογα» που θέλω να την ξαναδώ, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» κι ο «Δρόμος», αν δεν κάνω λάθος με τον Μόρτενσεν). Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο δεν υπάρχει κάποια τρομερή πλοκή έστω και με το προαναφερθέν μυστήριο. Παρακολουθούμε τη ζωή του Μπόμπι, κάποιον φίλων και της πολυαγαπημένης αδερφής του η οποία έχει πεθάνει.
Ο Μπόμπι, λοιπόν, γιος ενός φυσικού επιστήμονα που εργάστηκε με τον Οπενχάιμερ κι άλλους για τη δημιουργία της αμερικανικής ατομικής βόμβας, κάνει αυτήν την ακραία δουλειά καθώς κι ωραίες θεωρητικές συζητήσεις με τον φίλο του Τζον και πενθεί πάντα τη μοναδική του αγάπη - καμιά σχέση με τον Μάνθο Φουστάνο! Είναι ένα τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα βιβλίο, όπως ίσως η ζωή, όπου η αφήγηση του συγγραφέα κερδίζει σε όλα τα επίπεδα (εμένα τουλάχιστον. Ανατροπές δεν έχει).
Νομίζω ότι ήταν πράγματι ένας σπουδαίος συγγραφέας και θα διαβάσω σίγουρα το «Στέλλα Μάρις», το δεύτερο μέρος της διλογίας, αν και δεν το 'χω με τις σειρές.
Δεκατρία διηγήματα σε στιλ μύθου/παραβολής. Τις αρχαίες αυτές ιστορίες αποθησαύρισε η δαιμόνια ερευνήτρια Νίνα Σίγμα γυρίζοντας όλον τον κόσμο. Η πραγματική ιστορία του λαγού και της χελώνας (μην πιστεύετε τα φούμαρα του Αισώπου!), το ταξίδι μιας πέτρας, η δύναμη της προσφοράς, το μυστικό ενός πύργου. Αν κι οι περισσότερες ιστορίες έχουν ένα ηθικό δίδαγμα, δε γίνονται σε καμία περίπτωση κουραστικές. Ίσα-ίσα!
Η γραφή της Μαρίας Σεβαστιάδου είναι ταυτόχρονα φρέσκια και παραδοσιακή. Η ίδια είναι επιμελήτρια και φαίνεται να ξέρει καλά την τέχνη της.
Ένα βιβλίο για το Πολυτεχνείο και τα όσα συνέβαιναν εκείνες τις μέρες της χούντας στην Αθήνα.
Ο Μένιος Κατσαντώνης, λοχίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, χάνει το υπηρεσιακό του όπλο και βρίσκει το μπελά του καθότι ανακρίνεται στην Ασφάλεια, με ό,τι σήμαινε τότε αυτό. Φτωχοδιάβολοι, στρατιωτικοί, υπουργοί της χούντας, μας δείχνουν πως λειτουργούσε το καθεστώς.
Είναι ένα περίεργο βιβλίο κι αυτό το λέω κυρίως για τον τρόπο γραφής του, που είναι χαώδης. Δεν έχουμε έναν συγκεκριμένο αφηγητή, ούτε μια συνηθισμένη ροή λόγου. Είναι ένα ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, που έχει το στιλ του προφορικού λόγου των ηρώων με εσκεμμένα γραμματικά λάθη.
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, δημοσιογράφος και πατέρας της κριτικού λογοτεχνίας, Ελισάβετ Κοτζιά, έγραψε το βιβλίο το 1979 για να εξιλεωθεί, που δεν είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην επταετία, και νομίζω ότι τα κατάφερε αρκετά καλά.
Θεωρώ ότι οι Εκδόσεις Κέδρος θα έπρεπε να ανατυπώσουν αυτό το βιβλίο.
Ένα βιβλίο για το Πολυτεχνείο και τα όσα συνέβαιναν εκείνες τις μέρες της χούντας στην Αθήνα.
Ο Μένιος Κατσαντώνης, λοχίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, χάνει το υπηρεσιακό του όπλο και βρίσκει το μπελά του καθότι ανακρίνεται στην Ασφάλεια, με ό,τι σήμαινε τότε αυτό. Φτωχοδιάβολοι, στρατιωτικοί, υπουργοί της χούντας, μας δείχνουν πως λειτουργούσε το καθεστώς.
Είναι ένα περίεργο βιβλίο κι αυτό το λέω κυρίως για τον τρόπο γραφής του, που είναι χαώδης. Δεν έχουμε έναν συγκεκριμένο αφηγητή, ούτε μια συνηθισμένη ροή λόγου. Είναι ένα ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, που έχει το στιλ του προφορικού λόγου των ηρώων με εσκεμμένα γραμματικά λάθη.
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, δημοσιογράφος και πατέρας της κριτικού λογοτεχνίας, Ελισάβετ Κοτζιά, έγραψε το βιβλίο το 1979 για να εξιλεωθεί, που δεν είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην επταετία, και νομίζω ότι τα κατάφερε αρκετά καλά.
Θεωρώ ότι οι Εκδόσεις Κέδρος θα έπρεπε να ανατυπώσουν αυτό το βιβλίο.
Ένα βιβλίο για το Πολυτεχνείο και τα όσα συνέβαιναν εκείνες τις μέρες της χούντας στην Αθήνα.
Ο Μένιος Κατσαντώνης, λοχίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, χάνει το υπηρεσιακό του όπλο και βρίσκει το μπελά του καθότι ανακρίνεται στην Ασφάλεια, με ό,τι σήμαινε τότε αυτό. Φτωχοδιάβολοι, στρατιωτικοί, υπουργοί της χούντας, μας δείχνουν πως λειτουργούσε το καθεστώς.
Είναι ένα περίεργο βιβλίο κι αυτό το λέω κυρίως για τον τρόπο γραφής του, που είναι χαώδης. Δεν έχουμε έναν συγκεκριμένο αφηγητή, ούτε μια συνηθισμένη ροή λόγου. Είναι ένα ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, που έχει το στιλ του προφορικού λόγου των ηρώων με εσκεμμένα γραμματικά λάθη.
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, δημοσιογράφος και πατέρας της κριτικού λογοτεχνίας, Ελισάβετ Κοτζιά, έγραψε το βιβλίο το 1979 για να εξιλεωθεί, που δεν είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην επταετία, και νομίζω ότι τα κατάφερε αρκετά καλά.
Θεωρώ ότι οι Εκδόσεις Κέδρος θα έπρεπε να ανατυπώσουν αυτό το βιβλίο.
Ένα βιβλίο για το Πολυτεχνείο και τα όσα συνέβαιναν εκείνες τις μέρες της χούντας στην Αθήνα.
Ο Μένιος Κατσαντώνης, λοχίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, χάνει το υπηρεσιακό του όπλο και βρίσκει το μπελά του καθότι ανακρίνεται στην Ασφάλεια, με ό,τι σήμαινε τότε αυτό. Φτωχοδιάβολοι, στρατιωτικοί, υπουργοί της χούντας, μας δείχνουν πως λειτουργούσε το καθεστώς.
Είναι ένα περίεργο βιβλίο κι αυτό το λέω κυρίως για τον τρόπο γραφής του, που είναι χαώδης. Δεν έχουμε έναν συγκεκριμένο αφηγητή, ούτε μια συνηθισμένη ροή λόγου. Είναι ένα ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, που έχει το στιλ του προφορικού λόγου των ηρώων με εσκεμμένα γραμματικά λάθη.
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, δημοσιογράφος και πατέρας της κριτικού λογοτεχνίας, Ελισάβετ Κοτζιά, έγραψε το βιβλίο το 1979 για να εξιλεωθεί, που δεν είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην επταετία, και νομίζω ότι τα κατάφερε αρκετά καλά.
Θεωρώ ότι οι Εκδόσεις Κέδρος θα έπρεπε να ανατυπώσουν αυτό το βιβλίο.
Ενα βιβλίο για τη Χιλή και τη δεκαεπταετή δικτατορία του Πινοσέτ.
Μία γκέι τραβεστί ζει σε μια φτωχογειτονιά του Σαντιάγο. Μία μέρα γνωρίζει σ' ένα μπακάλικο έναν νεαρό, που της συστήνεται ως Κάρλος και της ζητά να φυλάξει στο σπίτι της κάτι κούτες με βιβλία απαγορευμένης λογοτεχνίας. Εκείνη δέχεται και το σπίτι της επιπλώνεται ουσιαστικά με τις πολλές κούτες του φοιτητή.
Μετά από λίγο κι επειδή υπάρχει χώρος στη σοφίτα, ο Κάρλος αρχίζει να φέρνει και συμφοιτητές του να διαβάσουν όλοι μαζί στη σοφίτα. Η Τρελή από Απέναντι, όπως αποκαλεί τον γκέι άντρα ο συγγραφέας, ξέρει πολύ καλά ότι ο Κάρλος δεν της λέει την αλήθεια, αλλά το δέχεται, παρόλο που διακινδυνεύει να την πιάσουν, επειδή είναι ερωτευμένη.
Το βιβλίο αναφέρεται, επίσης, στον ίδιο τον δικτάτορα και τη γυναίκα του, καθώς και την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του, που είναι πραγματικό γεγονός.
Η σχέση των δύο αντρών, του Κάρλος και της Τρελής, όπως και το τέλος του βιβλίου είναι απολύτως ρεαλιστικά κι αληθοφανή, αλλά ήθελα κάτι παραπάνω, μια δραματική κορύφωση είτε ανάμεσά τους, είτε με την εξουσία.
Εξαιρετικό και με μεταφραστικό ενδιαφέρον το επίμετρο του Κ. Αθανασίου για τον συγγραφέα, που πέθανε το 2015 κι υπήρξε ακτιβιστής για τα δικαιώματα των γκέι στη Χιλή και γενικά τη Λατινική Αμερική.
Εδώ η λίστα με τα τραγούδια, που ακούει κι αγαπά η Τρελή και μπόρεσα να βρω με τη βοήθεια του μεταφραστή:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLNtvyxUTwuZulLnJjyFG2goWmXjMfvTvv
Ενα βιβλίο για τη Χιλή και τη δεκαεπταετή δικτατορία του Πινοσέτ.
Μία γκέι τραβεστί ζει σε μια φτωχογειτονιά του Σαντιάγο. Μία μέρα γνωρίζει σ' ένα μπακάλικο έναν νεαρό, που της συστήνεται ως Κάρλος και της ζητά να φυλάξει στο σπίτι της κάτι κούτες με βιβλία απαγορευμένης λογοτεχνίας. Εκείνη δέχεται και το σπίτι της επιπλώνεται ουσιαστικά με τις πολλές κούτες του φοιτητή.
Μετά από λίγο κι επειδή υπάρχει χώρος στη σοφίτα, ο Κάρλος αρχίζει να φέρνει και συμφοιτητές του να διαβάσουν όλοι μαζί στη σοφίτα. Η Τρελή από Απέναντι, όπως αποκαλεί τον γκέι άντρα ο συγγραφέας, ξέρει πολύ καλά ότι ο Κάρλος δεν της λέει την αλήθεια, αλλά το δέχεται, παρόλο που διακινδυνεύει να την πιάσουν, επειδή είναι ερωτευμένη.
Το βιβλίο αναφέρεται, επίσης, στον ίδιο τον δικτάτορα και τη γυναίκα του, καθώς και την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του, που είναι πραγματικό γεγονός.
Η σχέση των δύο αντρών, του Κάρλος και της Τρελής, όπως και το τέλος του βιβλίου είναι απολύτως ρεαλιστικά κι αληθοφανή, αλλά ήθελα κάτι παραπάνω, μια δραματική κορύφωση είτε ανάμεσά τους, είτε με την εξουσία.
Εξαιρετικό και με μεταφραστικό ενδιαφέρον το επίμετρο του Κ. Αθανασίου για τον συγγραφέα, που πέθανε το 2015 κι υπήρξε ακτιβιστής για τα δικαιώματα των γκέι στη Χιλή και γενικά τη Λατινική Αμερική.
Εδώ η λίστα με τα τραγούδια, που ακούει κι αγαπά η Τρελή και μπόρεσα να βρω με τη βοήθεια του μεταφραστή:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLNtvyxUTwuZulLnJjyFG2goWmXjMfvTvv
Η Γιανίνα Ντουσέικο μισεί το μικρό της όνομα και πιστεύει πρέπει να αποκαλούμε τους ανθρώπους με βάση κάποιο χαρακτηριστικό τους, όπως οι Ινδιάνοι. Έτσι βγάζει παρατσούκλια σε όλους. Ζει σε έναν απομονωμένο οικισμό σε ένα οροπέδιο της Πολωνίας στα σύνορα με την Τσεχία. Ένα πρωί ο γείτονάς της, το Σκιάχτρο, της λέει ότι ο άλλος τους γείτονας, η Μεγάλη Πατούσα, πέθανε και πηγαίνουν σπίτι του.
Είναι ένα σκοτεινό βιβλίο. Θα μπορούσε γενικά να ενταχθεί στα αστυνομικά, γιατί γίνονται φόνοι και ψάχνουμε να βρούμε τον δολοφόνο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η ηρωίδα πιστεύει ακράδαντα στα δικαιώματα των ζώων, την αστρολογία, δεν τρώει κρέας και μισεί τους κυνηγούς.
Το βιβλίο έχει και φιλολογικό ενδιαφέρον καθώς μαζί με έναν πρώην μαθητή της μεταφράζουν Γουίλιαμ Μπλέικ. Ο τίτλος του βιβλίου βασίζεται σ' έναν στίχο των "Γάμων του Ουρανού και της Κόλασης". Υπάρχουν, επίσης, στοιχεία μαγικού ρεαλισμού κι όμορφη γκόθικ εικονογράφηση.
Ένα βιβλίο για τη Μακρόνησο, που λειτούργησε από το 1947-55 ως αναμορφωτήριο-κολαστήριο για τους κομμουνιστές. Εκτός από τους ηττημένους του Εμφυλίου στέλνονταν εκεί κι αριστεροί φαντάροι για να εκτίσουν τη θητεία τους και να τιμωρηθούν.
Στο βιβλίο, όμως, δεν αναφέρονται ιδεολογίες. Μπορεί να διαβαστεί ως δυστοπία για την εκάστοτε αυταρχική εξουσία. Δεν κατονομάζονται ούτε οι βασανιζόμενοι, ούτε οι βασανιστές. Οι ανώνυμοι ήρωες του βιβλίου ξεχωρίζονται με επίθετα-παρατσούκλια που προκύπτουν απ' την αφήγηση και τις πράξεις τους.
Θυμάμαι ακόμα το απόσπασμα για τις μύγες, που είχαμε κάνει στο σχολείο. Οι κρατούμενοι αναγκάζονταν να πληρώνουν για το φαγητό τους με νεκρές μύγες, που αφθονούσαν στο νησί. Είκοσι μύγες, αλλιώς δεν έχει φαΐ. Επίσης, αναγκάζονταν να συμβιώσουν με ποντίκια, τα οποία συχνά έτρωγαν μέρη απ' το σώμα τους.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ασθένεια. Ο τίτλος είναι ευθεία αναφορά στην Πανούκλα του Καμί.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε εν μέσω χούντας χωρίς ν' αναφέρεται ο εκδότης κι ο λόγος που το άφησε να περάσει η λογοκρισία ήταν εν πολλοίς ένα ευνοϊκό άρθρο που δημοσίευσε στη Βραδυνή ο δεξιός συγγραφέας Αλέξανδρος Κοτζιάς λέγοντας ότι το βιβλίο μιλάει συμβολικά κι αφηρημένα.
Η σημερινή, όμως, έκδοση, δεν είναι αντάξια του βιβλίου. Οι ιστορικές Εκδόσεις Κέδρος θα μπορούσαν να δείξουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα πολλά σημαντικά βιβλία, που μας έχουν προσφέρει, με σύγχρονη εκτύπωση, πρόλογο, επίμετρο ακόμα κι εξώφυλλο.
3,5
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται την εποχή του Βυζαντίου. Πρωταγωνίστρια η ευγενικής καταγωγής Θεανώ, που παρά το ασυνήθιστο σπούδασε ιατρική και παντρεύτηκε έναν γιατρό κατώτερης κοινωνικής τάξης. Τώρα εξασκεί το επάγγελμα της γιατρέσσας, χωρίς, όμως, να πληρώνεται γι' αυτό, επειδή είναι σκάνδαλο να δουλεύει μια αρχόντισσα.
Μια μέρα φέρνουν το πτώμα μιας εταίρας στο νοσοκομείο κι εκείνη με τον άντρα της, τον Βελισσάριο, κάνουν τη νεκροτομή. Παράλληλα δύο ορφανά κορίτσια, που επρόκειτο να εξετάσει, εξαφανίζονται από το μοναστήρι στο οποίο διέμεναν, κι η Θεανώ αποφασίζει να τα βρει. Γρήγορα ανακαλύπτει ότι οι δύο υποθέσεις συνδέονται.
Το μυστήριο δεν είναι κάποιος δύσκολος γρίφος, αλλά δίνει μια πολύ ωραία εικόνα της ζωής στο Βυζάντιο την εποχή του περίφημου Ιουστινιανού, τόσο για τις κατώτερες όσο και για τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Έχει και παράρτημα με διάφορους βυζαντινούς όρους, επαγγέλματα κι αξιώματα. Η συγγραφέας έχει σπουδάσει ελληνικό πολιτισμό οπότε ξέρει τι γράφει.
Η Λία που ζει σε νοσοκομείο επειδή πάσχει από μια σπάνια ασθένεια, ο αδερφός της Σιντ (Βίσιους) με τη μάινά του που ξέρει να λέει μόνο «Γεια σου Μαρία», ο Σωτήρης, γιατρός στο νοσοκομείο της Λίας, η Τζούλια που βγαίνει με τον Σιντ, η δωδεκάχρονη Νίνα κι η αδερφή της, που παραθερίζουν στο χωριό.
Ένα διαφορετικό βιβλίο στο οποίο οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται με λεπτομέρεια, αλλά κάπως αποσπασματικά για όσο διαρκεί η δράση. Αυτό, όμως, δεν τους κάνει λιγότερο προσιτούς.
Είναι το δεύτερο έργο του Λουΐ, που διαβάζω. Κάτι σαν γράμμα στον πατέρα του, που ντρεπόταν για 'κείνον, επειδή ήταν γκέι και χτυπούσε τη μητέρα του. Αυτό είναι ένα καθαρά πολιτικό έργο. Ο πατέρας του συγγραφέα δεν έχει πεθάνει, αλλά η υγεία του είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Δούλευε σε ένα εργοστάσιο και μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, ζούσε με ένα επίδομα του κράτους. Οι τελευταίες, όμως, κυβερνήσεις της Γαλλίας έκριναν ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι αργόσχολοι και τεμπέληδες, και τους ανάγκασαν να δουλέψουν. Αυτό, όμως, επιβαρύνε ακόμα περισσότερο την υγεία του πατέρα του Λουΐ, ο οποίος πλέον δυσκολεύεται να αναπνεύσει, ζητά συγγνώμη για την προηγούμενη συμπεριφορά κι είναι περήφανος για τον διάσημο συγγραφέα γιο του.
Ο Λουΐ ανήκει στο ίδιο συγγραφικό είδος με την Ερνό, καθώς απ' ό,τι ξέρω σε όλα του τα βιβλία μιλά για τη ζωή του, χωρίς να προσθέτει γεγονότα που δεν συνέβησαν. Ο Λουΐ, όμως μου αρέσει περισσότερο από την Ερνό, ίσως επειδή γράφει για μια εποχή πιο κοντινή σ' εμένα. Ίσως επειδή φαίνεται να εμπλέκεται περισσότερο συναισθηματικά. Οι επικριτές του Λουΐ, λένε ότι εκβιάζει το συναίσθημα. Θα το δεχόμουν, αν έγραφε μυθοπλασία, αλλά πώς αλλιώς να γράψεις για τη ζωή σου; Ίσως με τον τρόπο της Ερνό, που στον Τόπο είναι σαν να γράφει με τη ζωή μιας άλλης, αλλά αυτή η γραφή δεν με άγγιξε. Ίσως είναι και το πολιτικό στοιχείο που προτιμώ στον Λουΐ.
