Ο Άντρις στηλιτεύει από την αρχή το κίνημα αυτό και κυρίως τη βία που το συνόδευσε κι είναι, άλλωστε βασική αρχή του. Μιλά αναλυτικά για τον Μουσολίνι, που ξεκίνησε ως σοσιαλιστής που υποστήριζε τη συμμετοχή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στράφηκε εναντίον των συντρόφων του που διαφωνούσαν, κι έπειτα εγκατέλειψε την κεντροαριστερά για πολύ πιο συντηρητικές κατευθύνσεις. Η βία αυτή περιλάμβανε όποιον διαφωνούσε με το κίνημα με σημεία καμπής τη δολοφονία δύο αντιπολιτευόμενων βουλευτών (Ματεότι κι Αμέντολα).
Ο συγγραφέας, σε μια κριτική θεατρικής παράστασης, όπου οι θεατές πετούσαν ζαρζαβατικά στους ηθοποιούς και δεν τους άφηναν να μιλήσουν, αποτυπώνει το όλο κλίμα που επικρατούσε στη γείτονα και υπέθαλψε τη γέννηση και την άνοδο αυτού του ακραίου κινήματος.
Ο συγγραφέας, σε μια κριτική θεατρικής παράστασης, όπου οι θεατές πετούσαν ζαρζαβατικά στους ηθοποιούς και δεν τους άφηναν να μιλήσουν, αποτυπώνει το όλο κλίμα που επικρατούσε στη γείτονα και υπέθαλψε τη γέννηση και την άνοδο αυτού του ακραίου κινήματος.
