Χωρίς πρόσωπο

Ο νεαρός Διονύσης κατά τη διάρκεια ενός καβγά με τη μητέρα του αυτοπυροβολείται στο κεφάλι, αλλά αυτό που κατορθώνει είναι να καταστρέψει το πρόσωπό του. Επιζεί, αλλά εκεί που ήταν πριν η μύτη το στόμα και το σαγόνι του είναι τώρα μια μεγάλη τρύπα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά κι αφού έχει κλειστεί στο σπίτι, μια γιατρός του λέει ότι υπάρχει ελπίδα, αν θέλει ν' αναλάβει ένα μεγάλο ρίσκο.
.
Το βιβλίο μιλά για μια πολύ ιδιαίτερη μορφή αναπηρίας, το να ζεις χωρίς πρόσωπο. Οι άνθρωποι που μετακινούνται με καροτσάκι μπορούν να βγουν έξω και να δείξουν το πρόσωπο τους. (Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι οι συνθήκες στη χώρα μας είναι ευνοϊκές για οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας ειδικά και μετά τη νέα εξαγγελία για τα ΜΜΜ). Ο Διονύσης πρέπει να φορέσει μια μαύρη μάσκα, αλλά ενώ μπορεί να περπατήσει, δεν μπορεί να μιλήσει, να φάει, να φιλήσει.
Το βιβλίο μιλά επίσης για τη μητρότητα και πως αυτή μπορεί να καταπιεί το παιδί είτε πριν είτε μετά το ατύχημα. Μιλά, επίσης, για τις ανθρώπινες σχέσεις την εποχή του διαδικτύου και πως αυτό μερικές φορές απελευθερώνει, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις αλλιώς με τον κόσμο.
.
Τέλος, η συγγραφέας έχει κάνει μεγάλη έρευνα για τα ιατρικά ζητήματα που εξετάζει στο βιβλίο και παρουσιάζει μια πλήρη εικόνα του θέματος για τη χώρα μας και τη διεθνή κοινότητα.