Πέρα από τους φράχτες

Φωλιάζει

Ένα πρωί
άνοιξα τα μάτια,
περπάτησα τον κόσμο
και κατάπια τον ήλιο.

"Έχω έναν ήλιο μέσα μου"
ουρλιάζω στις σκέψεις
κι εκείνες ανοίγουν τα φτερά τους
και γίνονται λευκά πουλιά,
που σκίζουν τον αέρα αναζητώντας σπίτι.

Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα να φωνάξω,
εκείνος πνίγει το λυγμό μου και τον κάνει τραγούδι.
Λούζει τα σπλάχνα μου με φως
και χαϊδεύει τους εφιάλτες μου με τα ζεστά του χέρια.

Έχω έναν ήλιο μέσα μου
που φωλιάζει.
.
.
.
Ιδέα

Σήμερα φύτεψα μια Ιδέα
σ' ένα ποτήρι•
εκεί που αδειάζουν οι σκέψεις,
εκεί που ο νους
ζητά
μέσα στη στασιμότητά του
να σκίσει τον αέρα,
να κοιτάξει τους ανθρώπους
από ψηλά
όπως του πρέπει κι όπως του ταιριάζει.

Ψηλά
στο σήμερα
ένα πουλί με μια ομπρέλα για φτερά.
.
.
.
Στην Ε.

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι.
Δρόμοι που χάσαμε,
δρόμοι που δε βρήκαμε ποτέ,
δρόμοι που τρέξαμε πάνω τους
και δε θέλαμε να ξαναπατήσουμε,
δρόμοι που δυσκολευτήκαμε να ανέβουμε,
αλλά όταν τα καταφέραμε, αισθανθήκαμε τόσο υπέροχες
και δρόμοι που μας οδήγησαν στις πιο ωραίες πτώσεις.
Υπάρχουν όμως και δρόμοι που ονειρευτήκαμε
να περπατάμε πάνω τους ξυπόλυτες και να μη χορταίνουμε.

Αυτόν που θέλεις, φτιάξε τον, όπως ακριβώς τον ονειρεύτηκες.
Δύσκολο, όχι εύκολο.
Ανήφορο.

Για τις πιο ωραίες πτήσεις.