Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 30 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
Οι αποστολές γίνονται μία φορά την εβδομάδα. Σας ενημερώνω όταν δίνετε την παραγγελία.
Τιμολόγιο ΕΛΤΑ για δέματα εσωτερικού: €3 το 1 κιλό. Ανώ του ενός κιλού +€0,5 ανά κιλό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Χέρι με χέρι
Μεσημεριανές ώρες σε κεντρικό σταθμό μετρό.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Box Now
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 19 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Ελάχιστη παραγγελία €3.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Skroutz
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 15 € εντός Ελλάδας.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 3 €.
O Τζούλιαν Τζέσοπ είναι ένας 70χρονος πρώην ζωγράφος, που είχε πολλούς φίλους και ήταν διάσημος, αλλά μαράζωσε μετά τον θάνατο της γυναίκας του και κλείστηκε στον εαυτό του. Επειδή, όμως, βαρέθηκε αυτήν την κατάσταση αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα, το πείραμα της αυθεντικότητας!
Παίρνει ένα πράσινο τετράδιο, γράφει μέσα την αλήθεια της ζωής του και το αφήνει ελεύθερο να βρει άλλα άτομα που θα θέλουν να γράψουν μέσα του. Κι είναι μια πολύ καλή ιδέα. Το πείραμα στέφεται με απόλυτη επιτυχία και του γνωρίζει πολλούς νέους ανθρώπους με τους οποίους θα γίνει καλός φίλος. Το πράσινο σημειωματάριο αλλάζει τη ζωή όλων τους.
Aυτό το έργο τιμά το πνεύμα της και το περνά στον αναγνώστη. Εκτός από το έργο και την υπόθεση οι δημιουργοί, Γεωργία Ζάχαρη και Στέλλα Στεργίου, σεβάστηκαν την εποχή που έζησε η Άλκη και την ιστορία της κι αυτό φαίνεται ακόμα και σε εικαστικό επίπεδο, γιατί οι εικόνες τους θυμίζουν παλιό κόμικ, τόσο σε επίπεδο σχεδίου, όσο και χρωματισμού.
Μετά απ' αυτό το βιβλίο δε σκοπεύω να διαβάσω το πρωτότυπο, αλλά θα πάω να δω το πραγματικό καπλάνι της Άλκης στο μουσείο, όταν επισκεφτώ τη Σάμο.
Η Γουόρτον χωρίζει τους αναγνώστες σε δύο κατηγορίες: τους γεννημένους και τους μηχανικούς, τους καλούς και τους κακούς, όπου οι δεύτεροι διαβάζουν, όχι τόσο επειδή τους αρέσει, αλλά επειδή "πρέπει" και είναι καλό για την εικόνα τους. Αυτοί οι δεύτεροι, μάλιστα, δεν καταλαβαίνουν τόσο καλά, όσο οι πρώτοι, αυτά που διαβάζουν. Διαφωνώ με αυτήν την προσέγγιση και τη θεωρώ ρατσιστική. Νομίζω ότι είναι καλό να διαβάζει κάποιος, όπως και για όποιον λόγο θέλει.
Ένας άνδρας, πιθανότατα χρυσοθήρας, στον Καναδά των αρχών του προηγούμενου αιώνα διανύει μαζί με τον σκύλο του μια μεγάλη απόσταση στην εξοχή προκειμένου να φτάσει στην κατασκήνωση των συντρόφων του. Έχει, όμως, -60° κι είναι εύκολο να παγώσει, αν δεν προσέξει. Τον προειδοποίησαν, πριν ξεκινήσει, ότι καλύτερα να μην ταξιδέψει μόνος, αλλά δεν τους άκουσε.
Περπατάει πάνω σ' ένα παγωμένο ποτάμι και κάποια στιγμή ο πάγος σπάει και βρέχεται. Τα χέρια και τα πόδια του έχουν παγώσει. Θα καταφέρει ν' ανάψει τη φωτιά, που είναι απαραίτητη για την επιβίωσή του;
Το βιβλίο δεν έχει κάποια τρομερή πλοκή. Ασχολείται απλά με τον βασικό χαρακτήρα και τα συναισθήματά του, τα οποία είναι καταθλιπτικά. Ελπιζα για κάποια δράση στο τέλος, αλλά ούτε αυτό συνέβη.
Ωραία τα γράφει ο Μπράντμπερι. Αυτό που με προβλημάτισε είναι ότι το κάψιμο των βιβλίων δεν επιβάλλεται από έναν απολυταρχικό τύραννο όπως έχει συμβεί ιστορικά, αλλά προκύπτει ως φυσική συνέπεια της... δημοκρατίας, καθώς, όπως λέγεται μέσα στο βιβλίο, κάθε συγγραφέας με το έργο του θα ενοχλησει μια κατηγορία ανθρώπων (φυλής, φύλλου, θρησκείας ή οποιασδήποτε κοινωνικής κατηγορίας, πχ. επαγγελματικής), οπότε οι άνθρωποι σταματούν να διαβάζουν βιβλία, επειδή οι συγγραφείς ήταν κακοί και δυσάρεστοι. Αργά ή γρήγορα τα βιβλία ποινικοποιήθηκαν. Δε θα ήθελα να συμβεί αυτό πραγματικά στον μελλοντικό κόσμο.
Ίσως, τελικά, η ζωή να μην περνάει μπροστά από τα μάτια μας σαν ταινία πριν από τον θάνατό μας, αλλά αμέσως μετά. Κάποιοι επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα ότι ο εγκέφαλος ενός ανθρώπου που πεθαίνει, συνεχίζει να λειτουργεί έως και 10' μετά τον θάνατό του. Σ' αυτό το εύρημα βασίστηκε η συγγραφέας για να γράψει αυτό το βιβλίο.
Παρακολουθούμε, λοιπόν, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, που ονομάζεται "Το μυαλό", τον εγκέφαλο μιας νεκρής πόρνης, της Τεκίλα Λεϊλά, το πτώμα της οποίας ανακαλύπτεται μέσα σ' έναν κάδο σκουπιδιών στην Κωνσταντινούπολη, να θυμάται τη ζωή της. Κάθε κεφάλαιο αφιερώνεται σε ένα λεπτό από τα 10' εξετάζοντας μια ανάμνηση, και μερικά κεφάλαια στους φίλους της.
Το δεύτερο μέρος με τίτλο "Το σώμα" παρουσιάζει τον αγώνα που κάνουν οι φίλοι της για να την αποχαιρετήσουν, όπως της αξίζει, κι όχι σαν ασυντρόφευτη, όπως αποκαλεί το τουρκικό κράτος όσους ζουν στο περιθώριο μιας πολύ συντηρητικής κοινωνίας. Κι αυτός ο αποχαιρετισμός, δεν μπορεί να γίνει νόμιμα.
Το τρίτο μέρος του βιβλίου ονομάζεται "Η ψυχή" κι είναι ένα όμορφο τέλος.
Το βιβλίο είναι γραμμένο μ' ευαισθησία και θίγει τα ζητήματα της έμφυλης βίας και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, καθώς και τη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας.
Ένα πολύ όμορφο και κατατοπιστικό κόμικ για την ιστορία του φεμινισμού. Τραγική ειρωνία ότι η επίσημη αναγνώριση του δικαιώματος στην άμβλωση στις ΗΠΑ προήλθε από το Τέξας.
"Όσοι δεν κινούνται δεν παρατηρούν τις αλυσίδες τους" - Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Μια σκοτεινή ιστορία στην οποία κρίνοντας από την όψη του ο συγγραφέας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρωταγωνιστής. Μην τη διαβάσετε, αν φοβάστε τους οδοντιάτρους!
Σε έναν ολόκληρο οικισμό ευγηρίας στο Κεντ της Αγγλίας, το Κούπερς-Τσέις, οι εύποροι ένοικοι έχουν πολλές ομάδες δραστηριοτήτων. Μία απ' αυτές είναι κι η Λέσχη Φόνων, που συναντιέται κάθε Πέμπτη. Αναλαμβάνουν πραγματικές ανεξιχνίαστες υποθέσεις με φακέλους που τους προμηθεύει μια συνταξιούχος αστυνομικίνα, και προσπαθούν να τις διαλευκάνουν.
Κάποια στιγμή σκοτώνεται κάποιος από την κοινότητα κι απλώνεται μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό η εύρεση του δολοφόνου. Με αρχηγό μια δαιμόνια πρώην κατάσκοπο, που τους οργανώνει, πιάνουν φιλίες με ενεργά όργανα της τάξης και συμφωνούν μαζί τους να ανταλλάσσουν πληροφορίες, προκειμένου να βρεθεί ο ένοχος. Για την ακρίβεια είναι τρία τα εγκλήματα που αναζητούν δολοφόνο.
Μια πολλή ωραία οπτική της τρίτης ηλικίας, γραμμένη με άφθονο βρετανικό χιούμορ στα καλύτερά του. Εντάξει, παιδιά. Αν είναι έτσι τα γηροκομεία, πάω κι εγώ.
.
«Σε κάποια φάση η Ντόνα τον είχε ρωτήσει ποιός ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας. Αποδεκτή απάντηση, κατά τη γνώμη της, θα ήταν ο Χάρλαν Κόμπεν, ο Κερτ Βόνεγκατ, ή οποιαδήποτε γυναίκα συγγραφέας. Ο Γκρέγκορ είχε αποκριθεί με ύφος σοφού ότι "δεν πίστευε στα βιβλία" κι ότι "στη ζωή μαθαίνεις μόνο μέσω της εμπειρίας και της ευρύτητας πνεύματος". Όταν, εν συνεχεία, η Ντόνα έθιξε το ακανθώδες φιλοσοφικό ζήτημα του κατά πόσο μπορείς να διαθέτεις "ευρύτητα πνεύματος" ενώ "δεν πιστεύεις στα βιβλία", εκείνος απάντησε: "Βασικά, νομίζω ότι μόλις απέδειξες τον ισχυρισμό μου, Ντόνα", και ήπιε μια γουλιά νερό με τρόπο που υπονοούσε μεγάλα βάθη σοφίας».
Εξαιρετικό βιβλίο. Τα πρόσωπα των ανθρώπων στα σκίτσα είναι άγρια, όπως κι η ζωή που καλούνται να ζήσουν οι Παλαιστίνιο.
«Ο παλαιστινιακός λαός κι ο λαός του Ισραήλ θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με χαμηλής έντασης συγκρούσεις ή αντίθετα με καταστροφική βία -με βομβιστές αυτοκτονίας ή με πυροβολισμούς από σύγχρονα ελικόπτερα και βομβαρδιστικά αεροπλάνα-, ώσπου αυτό το κεντρικό γεγονός -η ισραηλινή κατοχή- να θεωρηθεί ζήτημα του Διεθνούς Δικαίου και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων».
- Από τον πρόλογο του δημιυργού.
Εξαιρετικό βιβλίο. Τα πρόσωπα των ανθρώπων στα σκίτσα είναι άγρια, όπως κι η ζωή που καλούνται να ζήσουν οι Παλαιστίνιο.
«Ο παλαιστινιακός λαός κι ο λαός του Ισραήλ θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με χαμηλής έντασης συγκρούσεις ή αντίθετα με καταστροφική βία -με βομβιστές αυτοκτονίας ή με πυροβολισμούς από σύγχρονα ελικόπτερα και βομβαρδιστικά αεροπλάνα-, ώσπου αυτό το κεντρικό γεγονός -η ισραηλινή κατοχή- να θεωρηθεί ζήτημα του Διεθνούς Δικαίου και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων». - από τον πρόλογο του δημιυργού.
Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ. Είναι ένα βιβλίο για τη γυναίκα του την Αγκνες και τον γιο του Άμνετ.
Το όνομα του βάρδου δεν αναφέρεται στο βιβλίο, ούτε καν το μικρό. Ούτε όταν η συγγραφέας μας ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται γι' αυτόν με αδιαμφισβήτητο τρόπο στην ιστορική σημείωση στην αρχή του βιβλίου. Και κάνει πολύ καλά. Αλλιώς θα γινόταν άλλο ένα βιβλίο για τον Σαίξπηρ από τα εκατοντάδες που έχουν γραφτεί. Το όνομά του, έστω και το μικρό, θα βάραινε την αφήγηση. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωνόταν αναγκαστικά σ' αυτόν και θα χάναμε όλες τις άλλες υπέροχες ιστορίες.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή του ταξιδιού του ιού της πανούκλας από την Αφρική στην Ευρώπη. Κάπως έτσι ταξιδεύουν και σήμερα οι ιοί, απλά τώρα μπορούν να πάρουν και το αεροπλάνο.
Χαίρομαι που το βιβλίο αναφέρεται στον «Άμλετ». Μου δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξω την τραγωδία από άλλη οπτική γωνία την επόμενη φορά που θα τη δω.
Η συγγραφέας έκανε την έρευνά της, αλλά δηλώνει ότι μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι μυθοπλασία. Κι όμως, μου φαίνονται όλα τόσο αληθινά. Θα μπορούσα να τα πιστέψω όλα. Θα ήθελα να είναι αλήθεια μέχρι και η τελευταία τελεία.
Η αιώνια παραβολή για τη Σοβιετική Ενωση και το όνειρο που έγινε εφιάλτης.
Η έκδοση συνοδεύεται από χρονολόγιο, που τοποθετεί το συγγραφέα στα ιστορικά πλαίσια της εποχής και κατατοπιστικότατο επίμετρο, που μας δίνει την πολιτική του τοποθέτηση και το πώς εννοούσε εκείνος το έργο, που χρησιμοποιήθηκε με πολλούς και διαφόρους τρόπους από τους παντοτινούς εχθρούς κάθε επανάστασης.
Ξεκαρδιστικό!
«Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι' αυτό, είναι κάτι σα χάρισμα κι ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες του. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος».
«Κοιτάξτε τη Σοβαρή Κυρία Γάτα με το βαρύ, νυσταγμένο βλέμμα, το αυστηρό, αργό περπάτημα και το αξιοπρεπές, καθωσπρέπει ύφος. Ποιός θα σκεφτόταν πως κάποτε ήταν το τρελό, κουλουριαστό, χοροπηδηχτό, αναποδογυρισμένο μικρό πυροτέχνημα με τα μπλε μάτια που αποκαλούμε γατάκι;».
Αγαπημένο μου βιβλίο όλων των εποχών και το μόνο βιβλίο που θα ξαναδιάβαζα.
Μία μαϊμού που γράφει ιστορίες σε γραφομηχανή, η ανθρώπινη ενσάρκωσή, ινδική μυθολογία κι ένας νεαρός Ινδός στον σύγχρονο κόσμο. Μαγικός ρεαλισμός. Αν το βρείτε, μην το αφήσετε. Είναι εξαντλημένο.
