Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Χέρι με χέρι
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 9:00 ΕΩΣ ΤΙΣ 21:00 ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΑΠΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΓΙΑ ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΣΤΑΣΗ.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΜΑΤΩΝ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΑ ΕΛΤΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ. ΟΙ ΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΒΑΣΜΑΤΩΝ ΣΕ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΤΗ (ΕΠΙΛΟΓΗ DEBIT/OUR).
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
Έξοχα κείμενα, λόγος πλούσιος και πολύχρωμος, επιχειρήματα που πηγάζουν πειστικά από τα γεγονότα: τα άρθρα του Κώστα Καραγιώργη, που κρατάτε στα χέρια σας, αποτελούν και σήμερα δημοσιογραφικούς πολύτιμους λίθους. Η ανάγνωσή τους μεταφέρει τον αναγνώστη στο κλίμα μιας εποχής που σημάδεψε τη ζωή της χώρας, στα γιατί και στο διότι του εμφυλίου που πλήρωσαν ακριβά γενιές Ελλήνων.
Η ιστορία αγωνιά ανάμεσα στις λέξεις του, οι κραυγές των αθώων θυμάτων μιας καταραμένης εποχής φτάνουν μέχρι τ' αφτιά μας, η αγριότητα της σύγκρουσης που δεν ήταν αναπόφευκτη προκαλεί τρόμο. Τα άρθρα αυτά δεν αποτελούν ιστορική μαρτυρία, αλλά ματωμένο κομμάτι της ίδιας της ιστορίας...
Τραγικό πρόσωπο της ιστορίας και ο ίδιος ο συγγραφέας του, μια συγκλονιστική προσωπικότητα της πολιτικής και της δημοσιογραφία, στρατευμένος κομμουνιστής από τα νεανικά του χρόνια, διευθυντής του Ριζοσπάστη μετά την απελευθέρωση. Θα ζήσει όλη του τη ζωή κυνηγημένος από τους πολιτικούς του αντιπάλους και θα πεθάνει με την κατηγορία του προδότη από το χέρι των ίδιων του συντρόφων. Με τα κείμενα του μας στέλνει ένα γράμμα από το παρελθόν μας που αφορά στο μέλλον μας.
Με ταλέντο που συναγωνιζόταν τις ορέξεις του, ο Όρσον Γουέλς κατάφερε μέχρι τα τριάντα του περισσότερα απ’ όσα καταφέρνουν οι περισσότεροι σκηνοθέτες σε μια ζωή. Το ότι δεν γνώρισε ξανά την επιτυχία του Πολίτη Κέιν και πέρασε τα χρόνια της παρακμής του με εμφανίσεις στο Μάπετ Σόου και χοντροκομμές πλάκες με τον Μπαρτ Ρέινολντς, δεν αλλάζει το γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους λίγους αδιαμφισβήτητα μεγάλους δημιουργούς του κινηματογράφου....
Το παρόν βιβλίο επιχειρεί να αναλύσει τα αίτια, τον χαρακτήρα, τους στόχους των πολέμων της Νέας Τάξης. Αναπόφευκτα εντούτοις αναφέρεται στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αναδεικνύοντας την κοινή βάση τους και ταυτόχρονα τη μετάλλαξή τους, καθώς και τις συνέπειές τους για το σήμερα και το μέλλον της ανθρωπότητας. Το πρώτο μέρος, που αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση του κόσμου, στις αιτίες των πολέμων, στο χαρακτήρα και στους στόχους τους, καθώς και σε ορισμένες τεχνικές όψεις (πυρηνική βόμβα, ραδιενέργεια, απεμπλουτισμένο ουράνιο, χημική μόλυνση, κ.λπ.) γράφτηκε από τον Ευτύχη Μπιτσάκη. Το δεύτερο, που αναφέρεται στις νομικές, ανθρωπιστικές όψεις, στην ιδεολογική ''δικαιολόγηση'', στις συνέπειες για τα δημοκρατικά δικαιώματα, στην κατάκτηση του διεθνούς δικαίου και θεμελιωδών διατάξεων των αστικών συνταγμάτων, γράφτηκε από τον Δημήτρη Μπελαντή. Εντούτοις, οι θέσεις του βιβλίου είναι κοινές, κοινή και η ευθύνη για τυχόν λάθη ή λανθασμένες αντιλήψεις. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ο Νίκος Περέλης αφηγείται την περιπετειώδη πορεία ενός καλλιτέχνη, δεμένου στο ουτοπικό του όνειρο, μέσα στις σύγχρονες συμπληγάδες. Μια πορεία γεμάτη ανατροπές που ο ερωτικός της οίστρος την οδηγεί από τα καφτά κράσπεδα της εμπόλεμης δεκαετίας του 1940 στο σήμερα. Γνωστά πρόσωπα της πολιτικής, του θεάτρου, της δημοσιογραφίας, της κριτικής, του πλούτου, αποτυπώνουν την παρουσία τους στα δρώμενα και συγκροτούν ένα `κολασμένο` ιστό που διαμορφώνεται μέσα από την πειστική αναπαράσταση πολυποίκιλων δρώμενων. Με πρωταγωνιστή το θεατρικό παρασκήνιο και το αγωνιστικό του περιθώριο, η αφήγηση ιστορεί αυτό που δεν φαίνεται, αυτό που φθείρει, αυτό που εγκλωβίζει, αυτό που αποπροσανατολίζει. Με τη σαφήνεια των ντοκουμέντων και του άμεσου λόγου τεκμηριώνονται αθέμιτες συγκρούσεις, παράλογες τακτικές και σκοτεινές διαβουλεύσεις, που σαν ιστός αράχνης προσπαθούν να εγκλωβίσουν την αλήθεια και τη συνέπεια. Ένας ιστός που στηρίζεται και διαμορφώνεται από υπουργούς, συγγραφείς, εφοπλιστές, τραπεζίτες, διευθυντές, δημοσιογράφους, συγκροτήματα, ηθοποιούς, σκηνοθέτες.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Το τραγούδι του Μίκη «Διότι δεν συνεμορφόθην προς τας υποδείξεις» γράφτηκε κατά τη διάρκεια της χουντικής δικτατορίας και έγινε τόσο δημοφιλές, γιατί άγγιξε βαθύτατα τα εκατομμύρια των Ελλήνων που καταδιώκονταν από το 1945 μέχρι το 1974, επειδή πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση του 1941-44, κι επειδή ονειρεύτηκαν μια Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική, προοδευτική και ένα καλύτερο και δίκαιο κόσμο. Και πριν όμως από την Εθνική Αντίσταση και μετά από αυτήν, αντιμετώπισα φοβερά προβλήματα με όλων των ειδών τις εξουσίες που μου ζητούσαν πλήρη υποταγή. Δεν υπέκυπτα όμως γιατί δεν ήμουν μόνος, ήμουν στα μικρά μου χρόνια μαζί με τους πρωτοπόρους Δημοκράτες, αργότερα με τους σοσιαλιστές, και από το 1941 και μετά με την ένδοξη Εαμική Αριστερά. Κι όσα περιγράφω στο βιβλίο αυτό δεν είναι ατομικά περιστατικά. Όσα έχω υποστεί για την ιδεολογία μου, για την ανεξαρτησία της γνώμης μου, για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα έχουν υποστεί, και σε εντονότερο μάλιστα βαθμό, χιλιάδες συναγωνιστές μου. Η εξιστόρησή τους σ’ αυτό το βιβλίο δεν είναι μια ανάγκη ατομική, αλλά μια συμβολή για μια καλύτερη πορεία μας στο μέλλον, με μεγαλύτερη επιμονή στη συμμόρφωσή μας προς «τας υποδείξεις», όχι μόνο των εντός της χώρας εξουσιών, αλλά και των «πλανηταρχών» που επιδιώκουν να υποτάξουν με το φοβερό τους οπλοστάσιο όλους τους Λαούς και μάλιστα γι’ απεριόριστο χρονικό διάστημα.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
«Τύποι και τυπάκια, άνθρωποι και ανθρωπάκια. Ναι! Έτσι είναι, έτσι τα λέμε τούτα τα έμβια και «λογικά» όντα που απαρτίζουν το σύνολον της κοινωνίας κάθε τόπου, μέρους, πόλεως και χωριού. Είναι βλέπετε κανόνας (το 'παν οι άνθρωποι. . .) και σαν κανόνας δεν μπορεί να μην έχει και τις εξαιρέσεις του. (. . .) Κατά βορειοδυτικά μεριά υπάρχει μια πόλη που προήγαγε τούτα τα «τυπάκια» και «ανθρωπάκια» στον υπερθετικόν βαθμόν (τυπάρες κ.λπ.) και δεν είν' άλλη από την νυφούλα του Αμβρακικού. . . Πρέβεζα. (. . .) Αυτούς της κάθε γενιάς τους τύπους ήθελα από μικρός «να τους βάνω σ' ένα χαρτί» έτσι απλά για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι. Κρίν'τε τους και κρίν'τε με, με επιείκεια. . . (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ο πρώτος Μάγος του έφερε μια Μεγάλη Άρκτο. `Να σου θυμίζει ότι είσαι κάτοικος του Γαλαξία μας· έτσι κι αλλιώς εκεί θα ζήσεις σε κάποιο προάστιο, λίγο πιο πέρα από τον Σείριο και τον Αλδεβαράν. Μια Μεγάλη Άρκτος που θα σου μιλάει πάντα για το βασικό συστατικό σου· υλικό Σύμπαντος με πρωτόνια ίδια με κείνα των άστρων και των πλανητών`.
Ο δεύτερος του χάρισε μια Μεγάλη Πρέσπα. Ήθελε μ` αυτό να του θυμίσει πως είναι ένοικος της Βιόσφαιρας μαζί με τις πέστροφες, τους πελεκάνους και τις αλυγαριές. Δεν έμαθε αν τον έλεγαν Μελχιόρ ή Βαλτάσαρ. `Ποτέ δε θα καταφέρεις να πετάξεις κι ούτε ποτέ θα μοσχοβολήσεις`, του είπε, `θα έχεις, όμως, πάντοτε κάτι `ίδιο` με τα κοτσύφια και το γιασεμί`.
Το δώρο του τρίτου Μάγου ήταν μια Μεγάλη Παρασκευή. `Όσα χρόνια θα ζεις αυτή θα σου ψιθυρίζει ότι είσαι είδος `Άνθρωπος / Έλληνας`, ον δηλαδή που η ουσία του περιέχει σκιρτήματα, επίγνωση της θνησιμότητάς του και υλικό παρελθόντος μέσα στο οποίο ευδοκιμούν και οι επιστροφές στους χωματόδρομους της προσωπικής σου πατρίδας`.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
[...] Το βιβλίο αυτό προσπαθεί να περιγράψη από μιαν παγκόσμια σκοπιά την εξέλιξη της Ανθρωπότητος μέσα στην υλική της προσπάθεια: την αύξησή της σε αριθμό και την άνοδό της σε επίπεδο ζωής. Από την ίδιαν αυτήν παγκόσμια σκοπιά προσπάθησα να προσεγγίσω μερικά προβλήματα, που η Ανθρωπότητα αντιμετωπίζει σήμερα με ανησυχία: την έκρηξη του πληθυσμού, την αυξανόμενη ανάγκη για πηγές ενέργειας, τη διάδοση της τεχνικής γνώσεως και τον ρόλο της εκπαιδεύσεως σε μια βιομηχανική κοινωνία. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Βασικός σκοπός έκδοσης ενός τόμου με εισηγήσεις κορυφαίων Ελλήνων πολιτικών είναι η αποτίμηση των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης και η διερεύνηση της επίδρασής της στον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό βίο της Ελλάδας.
Οι εισηγήσεις αντλούν το περιεχόμενό τους από τις εργασίες κυρώσεως της Συνθήκης για τη θέσπιση ενός Συντάγματος της Ευρώπης από τη Βουλή των Ελλήνων.
Ορισμένα από τα κυριότερα ζητήματα αναφέρονται στους νέους τρόπους κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ ευρωπαϊκών και εθνικών θεσμών, στα δικαιώματα του πολίτη της Ένωσης και στο περιεχόμενο των ευρωπαϊκών πολιτικών και τα μέσα υλοποίησής τους.
Είναι κοινός τόπος ότι η αντιμετώπιση των δημοκρατικών ελλειμμάτων της Ευρώπης προϋποθέτει έναν ενισχυμένο ρόλο των πολιτών στις πολιτικές και νομοθετικές εργασίες στην ΕΕ.
Περιλαμβάνονται: Πρόλογος του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας
Εισηγήσεις του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, της Προέδρου της Βουλής, των Αρχηγών των Κομμάτων της Αντιπολίτευσης, Μελών της Κυβερνήσεως, Βουλευτών από όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες
Το πλήρες κείμενο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης
Η αποδοχή και η τόσο μεγάλη ανταπόκριση των φοιτητών του Οικονομικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) στην επιλογή του μαθήματος της Οικονομικής της Άμυνας, ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου για ένα νέο, πρωτοποριακό αντικείμενο που πρόσφατα εντάχτηκε για πρώτη φορά και στην Ελλάδα, από το ΑΠΘ, στον κύκλο των οικονομικών μαθημάτων.
Το γεγονός αυτό, πέραν της αισιοδοξίας αλλά και της ικανοποίησης, με οδήγησε στην έκδοση αυτού του βιβλίου, με τίτλο "Οικονομική της Άμυνας-Ασφάλειας", σαν συνέχεια προγενέστερου, με τίτλο "Αμυντική Οικονομία".
Η επιδίωξη, στη νέα έκδοση, ήταν η καλύτερη προσαρμογή του βιβλίου στις ανάγκες της διδασκαλίας του μαθήματος, η ανάδειξη της ευρύτητας της έννοιας της άμυνας-ασφάλειας και η δυνατότητα αξιοποίησης του περιεχομένου του, όχι μόνο σε εθνικό αλλά, μεταφορικά, και σε ατομικό και εταιρικό οικονομικό επίπεδο.
Η διαθεματικότητα, η ευρύτητα, η θεωρητική αλλά και εφαρμοσμένη διάσταση του αντικειμένου προσδίδουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ανάλυση της συμμετοχής της παραμέτρου "άμυνας-ασφάλειας" στην ισορροπία και μετεξέλιξη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, αλλά και σε κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής επιδίωξης. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Η νεαρή, πλούσια αμερικανίδα Ντέϊζυ Μίλλερ έρχεται να παραθερίσει σε μια μικρή ελβετική πόλη, όπου και έρχεται σε σύγκρουση με τους κώδικες ηθικής της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, λόγω της ανεμελιάς και της αδιαφορίας της απέναντι σε τύπους και κανόνες. Ο Χ. Τζέημς κατορθώνει και διατηρεί μέχρι τις τελευταίες σελίδες αυτής της νουβέλας -που για πολλούς είναι το πιο επιτυχημένο έργο του- μια υποβλητική και ποιητική ατμόσφαιρα, δοσμένη με το γνωστό περίτεχνο λογοτεχνικό ύφος του. Το τραγικό τέλος της νεαρής αμερικανίδας δεν μας θυμίζει μόνο το βασικό προβληματισμό του συγγραφέα γύρω από τη σύγκρουση δύο τρόπων ζωής, του ευρωπαϊκού και του αμερικάνικου, αλλά και μας φέρνει μπροστά σ' ένα από τα βασικά θέματα που επανέρχονται στην πεζογραφία του Χ. Τζέημς: στο κοινωνικό δράμα των νέων που βρίσκονται συνέχεια μπροστά στις διαψευσμένες ελπίδες τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Τα κλειδιά που μας ανοίγουν παράθυρα προς τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού είναι οι ανάγκες του. Στη βρεφική ηλικία δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω του λόγου. Οι αισθήσεις του είναι για εκείνο τα παράθυρα προς τον έξω κόσμο. Μ αυτές αντιλαμβάνεται τα πάντα. Μ αυτές απολαμβάνει τη ζεστασιά της αγάπης μας και όλα όσα μπορούν να του προσφέρουν αυτοί που νιώθουν τι σημαίνει παιδί.[...]
"Η περί του θέματος τούτου μελέτη θαυμαστώς θα διηυκολύνετο, αν παρά Βυζαντινοίς υπήρχον ειδικά συγγράμματα, οία μνημονεύεται ότι είχον οι αρχαίοι, οίον οψαρτυτικά, πλακουντοποιικά, αρτοκοπικά, μαγειρικήν διδασκαλίαν, δειπνητικάς επιστολάς κλπ. Παρά την έλλειψιν εν τούτοις ταύτην, θα ηδύνατό τις, τάς πηγάς ερευνών, χρήσιμα, και ενίοτε πλούσια, να συλλέξη στοιχεία. Εν πρώτοις διά την παλαιοτέραν εποχήν χρήσιμον παρέχουσιν υλικόν τα επτά πρώτα κεφάλαια του Θεσπίσματος του Διοκλητιανού και ο Παιδαγωγός του Κλήμεντος, ιδία τα τέσσαρα πρώτα κεφάλαια του δευτέρου βιβλίου, και μάλιστα το πρώτον, "Πώς περί τάς τροφάς αναστρεπτέον", ως και τινα των επιγραμμάτων του Παλλαδα. Και οι Ελληνολατινικοί δε διάλογοι, οι φερόμενοι επ' ονόματι των Ερμηνευμάτων του Πολυδεύκους, και μάλιστα το εικοστόν και εικοστόν πέμπτον κεφάλαιον, "Περί βρωμάτων και ποτών", ενδιαφερούσας παρέχουσι πληροφορίας. Το αυτό δε ρητέον και περί των μεσαιωνικών σχολιαστών. Όσον αφορά εις τα χόρτα, τά λάχανα και τους καρπούς, πολλά θα είχε να επωφεληθή ο ερευνητής, χρησιμοποιών μετά προσοχής τα γεωπονικά βιβλία."
Ο Ρεμπώ μας φαίνεται σήμερα σαν ένας σταθμός, καίριος βέβαια, και ίσως κορυφαίος στο μεγάλο εκείνο κίνημα αναθεοποίησης της ποίησης, που συνεχίζεται σε όλον τον δέκατο ένατο αιώνα, από τον Νερβάλ ως τον Κλωντέλ, περνώντας από τον Ουγκώ του Σκοτεινού Στόματος και του Τέλους του Σατανά, από τον Μπωντλαίρ και από τον αποτυχημένο εκείνον Αντίχριστο, που σίγουρα υπήρξε ο Μαλλαρμέ. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η από αιώνες χαμένη επαφή με την πνευματική πραγματικότητα, την οποία, παρά τις αρχικές τους καλές προθέσεις, δεν κατόρθωσαν να επανασυνδέσουν οι ρομαντικοί, ξαναβρέθηκε, με την πρώτη, από ένα παιδί, του οποίου την οραματική γυμνότητα δεν επεσκίαζε ούτε μια υπερβολικά βαριά πολιτισμική κληρονομιά, ούτε μια εντελώς ολοκληρωμένη κοινωνική ένταξη. Αν δεν μοιάσετε με κάποιο από αυτά τα παιδιά... Όμως, αργότερα, δεν μπορούσε παρά να επαναστατήσει ενάντια σε απαράδεκτες γι' αυτόν προδιαγραφές. Ο Ρεμπώ ο Αλήτης (le Voyou) είναι ίδιος με τον Ρεμπώ τον Οραματιστή (le Voyant). (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Το βυζαντινό ναυτικό παραμένει εν πολλοίς terra incognita για το ευρύ κοινό. Στόχος του βιβλίου αυτού δεν είναι να δειχθή απλώς μια εν πολλοίς άγνωστη πτυχή της πολύπτυχης βυζαντινής ιστορίας, όσο το να τονιστή τούτο το συγκλονιστικά απλό: μπορεί η άνοδος και η ακμή της αυτοκρατορίας να οφείλονταν σε πλήθος παραγόντων -φυσικά και στο ναυτικό-, ωστόσο η βαθμιαία παρακμή, η πρώτη πτώση (1204) και κυρίως η δεύτερη, η γνωστή ως άλωση (1453), οφείλεται αποκλειστικά στην παραμέληση και σχεδόν διάλυση του βυζαντινού ναυτικού. Τέλος, αφού εξ αιτίας πολλαπλών γεγονότων, από γεωπολιτική και γεωστρατηγική άποψη, η Μεσόγειος ανακτά και πάλι την πρωτοκαθεδρία στον πλανήτη, η μελέτη του βιβλίου αυτού καθίσταται απολύτως αναγκαία για μια σφαιρικώτερη αντίληψη των πολιτικών προβλημάτων του παρόντος μέσω της γνώσης του παρελθόντος. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Η μελέτη που μεταφράσαμε αποτελεί διάλεξη, που έκανε ο Max Weber το 1918 στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και τη δημοσίευσε το 1919. Τον ίδιο χρόνο, ο Max Weber έδωσε στο ίδιο Πανεπιστήμιο την άλλη πολύκροτή του διάλεξη «Η επιστήμη ως επάγγελμα» που, μαζί με την «πολιτική ως επάγγελμα», μας δίνει συμπυκνωμένα την πείρα της ζωής του. Οι δύο αυτές διαλέξεις έγιναν μόλις τελείωσε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Με τις διαλέξεις αυτές, ο Max Weber προσπάθησε να βοηθήσει ιδίως του νέους, να βγουν από την πνευματική, ηθική και πολιτική σύγχυση, που ακολούθησε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η γενιά μας ακόμη δεν βγήκε από μιαν ακόμη πιο βαθειά σύγχυση, που ακολούθησε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μπορεί λοιπόν να καταλάβει κανένας το αίτημα της εποχής εκείνης, πού ώθησε τον Max Weber να κάνει τις δύο αυτές διαλέξεις, οι οποίες διατηρούν ακέραιη την επικαιρότητά τους και σήμερα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Ο Αριστοτέλης άσκησε στη δημοκρατία της εποχής του ποικιλότροπη κριτική, η οποία σε πολλά σημεία είναι αστήρικτη και έχει έντονη ιδεολογική χροιά. Το παρόν βιβλίο διερευνά τις προσπάθειές του να συγκροτήσει εναλλακτική πρόταση. Εξετάζονται οι απόψεις του φιλοσόφου για συγκεκριμένα πολιτεύματα, καθώς και οι συμπάθειές του για ιστορικά πολιτικά πρόσωπα που είναι εκφραστές συντηρητικών ιδεών. Μέσα από την ανάλυση των νέων εννοιών (ηθικών, πολιτικών και φιλοσοφικών) που εισάγει ο Αριστοτέλης αναδεικνύεται η μείζων πρότασή του. Πρόκειται για μια προσπάθεια να συνδυασθούν στοιχεία από τα δυο κύρια πολιτεύματα, την ολιγαρχία και τη δημοκρατία. Στη προσπάθειά του όμως αυτή η δημοκρατία απογυμνώνεται από βασικές αρχές της έτσι ώστε να μετατραπεί εν τέλει σε μια «ολιγαρχία» και όχι σε μια «μετριοπαθή δημοκρατία» όπως συχνά υποστηρίζεται. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ο Καθηγητής Εμμανουήλ Γ. Κριαράς ανήκει στη δικαιοδοσία της ιστορίας γιατί με τη ζωή και το έργο του έγραψε και γράφει ιστορία.
Η Μήλος αποδίδει τα οφειλόμενα στο μεγάλο Δάσκαλο για την τιμή που προσέδωσε -με την προσφορά του στα Γράμματα και στην Επιστήμη- στον τόπο της καταγωγής του, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια (1908-1914).
Η μαρτυρία του έργου του Εμμ. Γ. Κριαρά είναι εκείνη που το καταξιώνει, είναι εκείνη που δίνει στο πρόσωπο και στην προσωπικότητά του, στην εγγραμμοσύνη και στη ρηξικέλευθη πνευματική του δημιουργία, τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει στους Δασκάλους του Ελληνισμού.
Οι Ελληνο-Βουλγαρικες σχεσεις διανυουν μια κρισιμη και αποφασιστικη περιοδο.Η εξελιξη της εμπορικης και της επενδυτικης δραστηριοτητας των ελληνικων επιχειρησεων στη βουλγαρικη αγορα και η εκ μερους τους κατασκτηση σημαντικων μεριδιων της σε ορισμενους κλαδους,ειναι χωρις αμφιβολια εντυπωσιακη.....(απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου)
Οι "Διευκρινήσεις επί των Θυσιών" του Joseph de Maistre θεωρούνται το ιδρυτικό κείμενο της νεώτερης ανθρωπολογίας και της θυσιαστικής πολιτικής θεολογίας. Η αιματηρή θυσία αντιμετωπίζεται ως θεμελιώδης κοσμική σταθερά, από την φυσική τάξη μέχρι την κοινωνική συγκρότηση, καθιστάμενη οικουμενικό φαινόμενο με τον τρόπο αυτό διασώζεται όχι μόνο στην βαθύτερη λογική των σύγχρονων εξουσιαστικών ελίτ, αλλά και στην αντίδραση των νοσταλγών του μεσαιωνικού σύμπαντος στην μετά τον Βάκωνα επιστήμη. Η Ελληνική έκδοση συνοδεύεται από μία εκτενή εισαγωγή στην σκέψη του συγγραφέα και την επικαιρότητά της: οι έννοιες του δήμιου, του εκτελεστή, της κυριαρχίας, της Ιεράς Εξέτασης, του πολέμου, του τρόμου, της σφαγής, αλλά και της γνωσιοθεωρίας που τις συνοδεύει στροβιλίζονται γύρω από τις έννοιες της θυσίας, του μαρτυρίου, που χαρακτηρίζουν όλες τις πτέρυγες του κοινωνικού γίγνεσθαι. Τα Επίμετρα αποτελούνται από δύο επιπλέον κείμενα του συγγραφέα, ενώ μια εκτενής σχολιασμένη βιβλιογραφία βοηθά τόσο τους φιλομαθείς αναγνώστες όσο και τους ερευνητές να εντρυφήσουν στην "επικίνδυνη πολλαπλότητα" του θυσιαστικού φαινομένου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Η "Χαριστική Βολή" ξεκίνησε ως ανθολογία δημοσιογραφικών κειμένων του Τάσου Φαληρέα, με αρχικό τίτλο "Ο Εκσυγχρονισμός της Προχειρότητας". Ο θάνατος του Τάσου ανέτρεψε αυτό το σκεπτικό: ανέλαβα να αναζητήσω και να συγκεντρώσω σε έναν τόμο όλα τα ευρεθέντα κείμενα του Τάσου, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα. Όπως ο Τάσος ήταν άνθρωπος μάλλον της προσωπικής επαφής παρά του γραπτού λόγου, θεώρησα καλό να συμπεριλάβω και ορισμένα κείμενα γραμμένα για τον Τάσο, έτσι ώστε η προσωπικότητά του να διαγραφεί σαφέστερα για κάποιον που θα τον πρωτογνώριζε μέσα από τούτο το βιβλίο. Το βιβλίο ξεκινάει με τα κείμενα τρίτων (και μάλιστα με ένα γράμμα προς τον Τάσο, που είχε γραφεί αντί προλόγου για την προηγούμενη μορφή του βιβλίου, ζώντος του παραλήπτου). Ακολουθούν τα κείμενα του Τάσου, διαχωρισμένα κατά το δυνατόν σε Λογοτεχνικά και Δημοσιογραφικά (τα ειδολογικά όρια δεν ήσαν πάντοτε ευκρινή), με χρονολογική ταξινόμηση μέσα στις αντίστοιχες ενότητες, πάλι κατά το δυνατόν. Τέλος, παρατίθενται ορισμένες συνεντεύξεις που έδωσε ο Τάσος. Δεν αναδημοσιεύονται οι ποικίλες συνεντεύξεις που πήρε, γιατί ξεφεύγουν από τα όρια αυτής της συναγωγής. (...) (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
18 Μαρτίου 2019
To έργο του Δημοσθένη Βουτυρά (1871-1958) αποτελεί μοναδική περίπτωση στη νεοελληνική λογοτεχνία. Οι παράξενες, σκοτεινές ιστορίες του, με πρωταγωνιστές ταπεινές φιγούρες που εξεγείρονται, συχνά με απελπισμένη αγριότητα, ενάντια στη μοίρα τους, διαβάζονται με αμείωτο ενδιαφέρον εδώ και έναν αιώνα.
Το Παραρλάμα και άλλες ιστορίες, με εικονογράφηση του Θανάση Πέτρου, κείμενα του Δημήτρη Βανέλλη και επίβλεψη του Βάσια Τσοκόπουλου (επιμελητή των Απάντων του Δημοσθένη Βουτυρά), είναι ένα τολμηρό γραφιστικό αφήγημα βασισμένο σε εννιά συναρπαστικές ιστορίες του Βουτυρά, με θέμα την απληστία, την προδοσία, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, το ανυποχώρητο μίσος, τον μεταφυσικό τρόμο.
«Για να σχολιαστούν ορισμένες πρωτοτυπίες της τέχνης του Bουτυρά χρειάζεται να γίνει ένας παραλληλισμός με εκπροσώπους τού πιο μοντέρνου γραψίματος σήμερα», έγραφε ο Στρατής Τσίρκας στη μελέτη που αφιέρωσε στον ομότεχνο που θαύμαζε. Ο Δημοσθένης Βουτυράς αντιλήφθηκε από τους πρώτους στην Ελλάδα αυτό που αντιλαμβάνονταν οι περισσότεροι σύγχρονοί του Ευρωπαίοι συγγραφείς: η κοινωνία είναι μια κόλαση και η ευτυχία δεν είναι παρά ένα όμορφο ψέμα που αποκοιμίζει τις συνειδήσεις. Ο κοινωνικός θυμός, ως επακόλουθο αυτών των σκληρών διαπιστώσεων, στον Βουτυρά αποκτά τη μορφή μιας αδυσώπητης, βαθιάς υπαρξιακής αγωνίας, που υπερβαίνει τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας –ακόμα κι όταν οι ήρωές του βρίσκονται στα έσχατα όρια της επιβίωσης– δημιουργώντας στο τέλος καταστάσεις απίστευτης παράνοιας. Δύσμoρφα, ρυτιδωμένα, καταταλαιπωρημένα, αρρωστημένα, κακοποιημένα, στενόχωρα, θυμωμένα, σκοτεινιασμένα, δύσμοιρα, δύστροπα, κακότροπα, συγκλονισμένα, αγριεμένα, τρελαμένα και, εν τέλει, τραγικά πρόσωπα. Αυτός ακριβώς είναι ο κόσμος του Δημοσθένη Βουτυρά. Αυτή η πινακοθήκη του σκότους αποτελεί το απόλυτο σκηνικό του, την ιστορία του, την πλοκή του.
Το κατόρθωμα των «αρχιτεκτόνων» αυτού του τόμου είναι ότι κατάφεραν ο μεν Δημήτρης Βανέλλης, στο επίπεδο του σεναρίου, να αναδείξει το καίριο, δηλαδή τον κοινωνικό θυμό που εκπέμπεται ως υπαρξιακή αγωνία, ο δε Θανάσης Πέτρου, στο επίπεδο της γραφιστικής σχεδίασης, να αποδώσει με εξαιρετικά πειστική εικόνα το σπάνιο αίσθημα που ο επαρκής αναγνώστης αποκομίζει όταν διαβάζει τις σελίδες του Βουτυρά.
Ένας καθ’ όλα «μοντέρνος», «σύγχρονος» συγγραφέας, σε μια καθ’ όλα μοντέρνα» σύγχρονη επίσης ανάγνωση. Το τολμηρό, δυνατό κείμενο του Βουτυρά ευτύχησε να βρει στους δημιουργούς τού Παραρλάμα και άλλες ιστορίες τους καλύτερους αναγνώστες του – ανανεώνοντας έτσι με μοναδικό τρόπο το ενδιαφέρον για τον σπουδαίο αυτόν συγγραφέα.
Οι δύο μελέτες του παρόντος, «Μοναχοί και Ιεραποστολή κατά τους 4ο και 9ο αιώνες» και «Κύριλλος και Μεθόδιος», φέρνουν στο προσκήνιο, μέσω δύο χαρακτηριστικών παραδειγμάτων, την αρχαία έντονη δραστηριότητα και πλούσια παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας στην ιεραποστολή. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ο εκχριστιανισμός τόσων λαών του ευρύτερου περίγυρου της ανατολικής αυτοκρατορίας;
Κοινωνικοπολιτικές και γενικότερα δυσμενείς ιστορικές συνθήκες των τελευταίων αιώνων αλλοίωσαν δραστικά τις προτεραιότητες και το σκηνικό μέσα στο οποίο κλήθηκε να δράσει η Ορθόδοξη Ανατολή. Εντούτοις δεν σίγησαν ποτέ τη δραστηριότητά της στον τομέα της ιεραποστολής (το παράδειγμα των Βυζαντινών ακολούθησαν στη συνέχεια οι Ρώσοι).
Το έργο του Jack London, έργο βαθύτατου ανθρωπισμού και ενεργού στοχασμού δεν πάλιωσε μέσα στον χρόνο. Τον διαβάζουμε ακόμα, με τη συγκίνηση που γεννάει η απερίφραστη ειλικρίνεια και η γνησιότητά του. "Αν συνθλίψεις την αλήθεια, αν την κρύψεις, αν δεν υψώσεις σαν έμβλημα, τότε είσαι καταδικασμένος στην ευτέλεια", είχε γράψει το 1914, δίνοντας το μέτρο της ευθύνης και του πνευματικού θάρρους - ένα αίτημα πιο επίκαιρο από ποτέ. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ίσως δεν υπάρχει άλλη γυναίκα που να αφοσιώθηκε με τόση θέρμη στην υπόθεση της επανάστασης και της κοινωνικής δικαιοσύνης όσο η Έμμα Γκόλντμαν. Η φωνή της έρχεται από μακριά, πολύ μακριά - απ' όταν οι άνθρωποι είχαν ακόμη όραμα και ελπίδες, έβλεπαν όλον τον κόσμο σαν λίκνο της αλλαγής και ονειρεύονταν την οικουμενική αδελφοσύνη. (Κατερίνα Σχινά, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο William Hazlitt υπήρξε ένας θαρραλέος και οξύς σχολιαστής, κοινωνικός όταν ανέτεμνε τα ήθη των κοινωνικών τάξεων και καθαρά "πολιτικός" όταν κατακεραύνωνε την κοινοβουλευτική ψευδολογία και την ευτέλεια της λεγόμενης "κοινής γνώμης", όταν - με σπάνια διεισδυτικότητα - καταδίκαζε τις συμβάσεις που όριζαν την πολιτική κουλτούρα της εποχής του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Όταν τελείωσε αυτή η ανάκατη διαδρομή, σε δρόμους, πεζοδρόμια, καλλιστεία, μπουντρούμια, διασκεδάσεις, γέλια, χαρές, αυτόφωρα, γιαουρτώματα, επεμβάσεις λυτρωτικές, κόκκινα φώτα, έφτασα στο σήμερα. Και για το σήμερα δεν μπορούσα να γράψω πολλά, γιατί βρισκόμουν ήδη στον πάτο [...] Όποιος αδαής πιστεύει πως το να είσαι στο πεζοδρόμιο είναι η εύκολη λύση, είναι απλά η εύκολη σκέψη. Για να το πω και πιο χοντρά και ας παρεξηγηθώ, θέλει αρχίδια να κόψεις τα αρχίδια σου. Δεν είναι εγχείριση αμυγδαλών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
"Θέλω να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα. Κάθε απόπειρα για σκέψη γίνεται αφόρητη. Σκέφτομαι να πέσω από το παράθυρο του σπιτιού μου. Αντί για αυτό κάνω καφέ και καπνίζω πολλά τσιγάρα. Με πιάνει πονοκέφαλος. Εγώ να συνομιλώ με τον εαυτό μου δέκα χρόνια. Χωρίς κανέναν ακροατή. Παρατήρησα ότι η άρθρωσή μου όταν πάω να μιλήσω παρουσιάζει ρωγμές. Ξεχνάω τι θέλω να πω και βυθίζομαι μπροστά σε όλους σε πολύωρη σιωπή. Δεν είμαι σε θέση να καταλάβω ποια γλώσσα μιλάει εσωτερικά το μυαλό μου. Αφήστε με γρήγορα να φύγω γιατί αν μείνω ζωντανός ενδέχεται να σας κλέψω τίποτα! Όλα ξεκίνησαν σα λάθος. Σαν αστείο. Σαν κακόγουστη φάρσα. Μια μέρα του Σεπτέμβρη του 1998 έφυγα στην Αθήνα για να σπουδάσω. Μόνο που το μυαλό μου τη μέρα εκείνη ακινητοποιήθηκε και άρχισε να ξαναλειτουργεί δέκα χρόνια αργότερα. Ψύχωση ή αλλιώς ο τέλειος τρόπος ακινητοποίησης του χρόνου.
"Δεν είναι μόνο το καλύτερο μυθιστόρημα πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα που διάβασα εδώ και δεκαετίες αλλά για να είμαι σαφής είναι από τα πιο πρωτότυπα και ιδιοφυώς γραμμένα μυθιστορήματα της σύγχρονης λογοτεχνίας."
(Paul Auster)
Ζει στο Παρίσι και εργάζεται στο Σταθμό του Βορρά. Αόρατη αναγγέλλει την άφιξη των τρένων, τα ωράρια, τις αναχωρήσεις και τις γραμμές, συνοδεύει τους αποχωρισμούς ή τις επανενώσεις. Όταν γυρίζει σπίτι της, μόνη της, είναι να για περιμένει το τηλεφώνημα του άντρα που αγαπά. Ένα βράδυ μέθης, φιλήθηκαν, αλλά εκείνος αγαπάει έναν Άγγελο. Όταν βγαίνει από το διαμέρισμά της αφού πέσει η νύχτα, είναι για να σκοτώσει το χρόνο στους δρόμους της πόλης, στις επικίνδυνες γειτονιές, στις μπουάτ και τα καφέ όπου η ομορφιά είναι άβολη. Αργά καλεί εκείνον που αγαπά. Αργά εκείνος πηγαίνει να τη συναντήσει.
Πέρα από την ιστορία μιας ερωτικής εμμονής, η Σελίν Κυριόλ φέρνει αντιμέτωπα το ενδότατο και το ανώνυμο, τα ψυχικά βάσανα και την πραγματικότητα της πόλης, για να δώσει με ευσπλαχνία μια αξιόλογη άποψη του σύγχρονου κόσμου.
Τα σχεδιάσματα του Γιάννη Τσαρούχη που παρουσιάζονται από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, αποτελούν τμήμα της συλλογής αρχιτεκτονικών και ζωγραφικών έργων που είχε συγκροτήσει από το 1936 έως και την Κατοχή ο Σύλλογος Ελληνική Λαϊκή Τέχνη. Κεντρικός σκοπός του Συλλόγου (. . .) ήταν η διάσωση και ανάπτυξη των παραδοσιακών τεχνών στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο αυτό, επιχείρησε να δημιουργήσει αρχείο `Λαϊκής Αρχιτεκτονικής` και να εκδώσει σχετικές μελέτες. (. . .)
[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]
Το "Λεξικό Μυκηναϊκών Τεχνικών Όρων" καλύπτει ένα μεγάλο κενό στη διεθνή βιβλιογραφία. Η έκδοσή του ήταν ένα από τα desiderata της Μυκηναϊκής Φιλολογίας και Αρχαιολογίας. Το εγχείρημα όμως δεν ήταν εύκολο, αφού αυτός που θα ανελάμβανε ένα τέτοιο έργο, θα έπρεπε να πληροί δυο προϋποθέσεις:
α) να έχει τεχνικές γνώσεις και
β) να γνωρίζει τα μυκηναϊκά κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Η κ. Τέση Σαλή συνεδύαζε αυτές τις δυο σπάνιες ιδιότητες. Απόφοιτος του ΕΜΠ (Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών) και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας), όπου μυήθηκε στη μυκηναϊκή γραφή και γλώσσα από την διακεκριμένη καθηγήτρια κ. Δήμητρα Θεοφανοπούλου - Κοντού, ανέλαβε το δύσκολο -λόγω της φύσεως του θέματος αλλά και της φύσεως των μυκηναϊκών κειμένων- αυτό έργο και μας το έφερε σε αίσιο πέρας. Σ' αυτό την εβοήθησαν οι ποικίλες γνώσεις της αλλά και η σπάνια συνδυαστική ικανότητα, με την οποία είναι προικισμένη. Με χαρά, βέβαια, της παρασχέθηκε, όπου το χρειάστηκε, βοήθεια γλωσσολογικής υφής.
Το "Λεξικό Μυκηναϊκών Τεχνικών Όρων" είναι έργο μνημειώδες. Τα νέα κείμενα Γραμμικής γραφής Β, που αναμένεται να δημοσιευθούν αλλά και αυτά που υπάρχει ελπίς να φέρει στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, σε καμμία περίπτωση δεν θα μειώσουν την αξία του βιβλίου αυτού, που, φυσικά, αν χρειαστεί θα συμπληρωθεί. Αυτονόητο είναι ότι το έργο της κ. Σαλή θα υποβοηθήσει τα μέγιστα την έκδοση ενός νέου "Λεξικού της μυκηναϊκής Ελληνικής", που θα αντικαταστήσει τα ήδη παλαιωμένα της Morpurgo, και των Chadwick-Baumbach, του Προμπονά, του Fr Aura Jorro. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Μια φωτογραφική - αισθητική, ποιητική και μυθολογική περιγραφή του Σπερχειού ποταμού και του Μαλιακού Κόλπου. Αειφορία, Φύση και Τέχνη.
Η Φύση αποτελεί το θεμέλιο αειφορίας της ζωής και της εξέλιξής της. Στο σύγχρονο τρόπο ζωής που κατακλύζει από τα θεάματα της πόλης και των ανθρώπων, η φύση γίνεται όλο και πιο ξένη στη συνείδησή μας.
Η φύση, μέσα από την περιβαλλοντική κρίση και σύγχυση, επιστέφει σαν αξία ζωής, σχέσης και προοπτικής. Η φύση εξακολουθεί να δίνει λύσεις και στα ανθρώπινα προβλήματα, ακόμη και σε εκείνα της οικονομίας και της ανάπτυξης.
Έτσι, λοιπόν, μία αισθητική ματιά στη φύση, οργανωμένη περιβαλλοντικά, όχι μόνο προβάλλει το τοπίο, εν προκειμένω, του Σπερχειού - Μαλιακού αλλά και αποτελεί παράθυρο εξόδου από τα τεχνητά περιβαλλοντικά γκέτο και τα προσχηματικά και αναπτυξιακά αδιέξοδα της περιοχής, δείχνοντας έναν άλλο ορίζοντα βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης και ποιότητας ζωής. Πάνω απ’ όλα όμως, οι εμπειρίες και οι φωτογραφίες στη φύσης αποτελούν ιάματα και παράθυρα ψυχής.
Συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από το θάνατο του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα (26 Φεβρουαρίου 1906 - 3 Σεπτεμβρίου 1994), διάστημα ικανό και αναγκαίο για να αρχίσει η συστηματική και ψύχραιμη, κριτική αποτίμηση του έργου του. Τώρα που, με τη χρονική απόσταση και αποστασιοποίηση, τα πράγματα έχουν κατασταλάξει, πρέπει να ξεκινήσει η διαλογή, αξιολόγηση και ανάδειξη των ζώντων στοιχείων, η σκιαγράφηση σχέσεων, ακολουθιών, εξαρτήσεων, ανταλλαγών, επαγωγών, όλων όσων γενικότερα χαρτογραφούν την πορεία του Γκίκα.
Ο Άγγελος Δεληβορριάς είχε την εμπνευσμένη ιδέα να μελετηθεί η πρώτη εικοσιπενταετία της δημιουργίας του Γκίκα, η οποία περιλαμβάνει την παρισινή του μαθητεία στους μεγάλους δασκάλους του μοντερνισμού και την επιστροφή του στην πατρίδα, όπου θα γίνει η βαθμιαία έκφανση του προσωπικού ζωγραφικού του ιδιώματος. Παρ' όλο που για τη συγκεκριμένη περίοδο υπάρχουν ήδη τα απαραίτητα εργαλεία, όπως ο πλήρης κατάλογος του ζωγραφικού έργου 1921-1940, πρόκειται για μια εν πολλοίς αγνοημένη ή έστω τοποθετημένη στο περιθώριο, φάση της συνολικής πορείας του Γκίκα στην τέχνη. Ο τόμος ''Ο Γκίκας και η ευρωπαϊκή πρωτοπορία του Μεσοπολέμου'' έρχεται να καλύψει αυτή την ανεπάρκεια. (...) (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Απο τους σπουδαιοτερους φωτογραφους της Ελλαδος.Όταν οι εικόνες μιλούν, οι άνθρωποι σιωπούν. Ο δημιουργός φωτογράφος, Κώστας Μπαλάφας μας προσφέρει ανεπανάληπτες εικόνες ζωής Αμίντζιου, όπως αποκαλείται από τους κατοίκους του το Μέτσοβο.
Στο βιβλίο μας, εκτός από τις απεικονίσεις των λουλουδιών, υπάρχουν και κείμενα, σχετικά με τα φυτά αυτά. Είναι γραμμένα στις αρχές του 20ου αιώνα, και προέρχονται από το πολύτιμο έργο του Π. Γενναδίου, Λεξικόν Φυτολογικόν (Α΄ έκδοση, 1914, Α΄ φωτομηχανική αντύπωση, ΤΡΟΧΑΛΙΑ 1997), το εγκυρότερο έως σήμερα τέτοιο βιβλίο. Εκεί βρίσκει κανείς πληροφορίες πρακτικές και ιστορικές, καθώς και συμβουλές και περιγραφές εξαιρετικού ενδιαφέροντος, που πιστεύουμε ότι θα γοητεύσουν τον σημερινό αναγνώστη. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
17 Μαρτίου 2019
Ο ΕΡΝΙ ΠΑΪΚ είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα του HUGO PRATT και η σημαντικότερη ίσως συνεργασία του με τον HECTOR OESTERHELD, τον μεγάλο Αργεντινό συγγραφέα (πρόωρα "εξαφανισμένο" από τη ΧΟΥΝΤΑ της χώρας του). Οι δυο τους δημιούργησαν τη σειρά του ΕΡΝΙ ΠΑΪΚ, μια σειρά κόμικς που βασίστηκε στη ζωή και το έργο του ERNIE PYLE, του Αμερικανού δημοσιογράφου που οι συγκλονιστικές του ανταποκρίσεις από το μέτωπο (1940-45) του χάρισαν ένα ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ σαν "ο καλύτερος πολεμικός ανταποκριτής" ένα χρόνο πριν το θάνατό του στο μέτωπο της Οκινάουα. Η συνάντηση αυτών των τριών κορυφαίων έδωσε μια κόμικς σειρά συγκλονιστική στην απλότητά της, στην ανθρωπιά της και στο μήνυμα ειρήνης που στέλνει. (Από την έκδοση)
Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ (1906-1994) Ο Δημήτριος Αντωνίου γεννήθηκε στην Μπέιρα της Μοζαμβίκης και καταγόταν από μεγάλη ναυτιλιακή οικογένεια της Κάσου. Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στη γενέτειρά του και στο Σουέζ και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του το 1912. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολήθηκε παράλληλα με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και ερασιτεχνικά με την ορυκτολογία, τη βοτανική, την εντομολογία, τη ζωολογία, τη μουσική. Από το 1928 ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην εμπορική ναυτιλία και έφτασε ως το βαθμό του πλοιάρχου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1968. Κατά τη διάρκεια του ελληνογερμανικού πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στο αντιτορπιλικό Κείος. Νέος μπήκε στον κύκλο του Παλαμά και γνωρίστηκε με τους Κωνσταντίνο Τσάτσο, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη και τους άλλους λογοτέχνες της λεγόμενης γενιάς του Τριάντα, με τους οποίους συμπορεύτηκε στην ανανέωση του ελληνικού ποιητικού λόγου. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1936 από τις σελίδες των "Νέων Γραμμάτων" με τη δημοσίευση ποιημάτων που κρίθηκαν ευνοϊκά από το Γιώργο Σεφέρη. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές ("Ποιήματα", "Ινδίες" [Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, 1967], "Χάι-Κάι και Τάνκα" [Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, 1972]), ενώ πολλά έργα του (ποιήματα, λογοτεχνικά δοκίμια, μεταφράσεις) βρίσκονται δημοσιευμένα σε εφημερίδες και περιοδικά. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Δ. Ι. Αντωνίου βλ. Ι.Μ. Χατζηφώτης, "Αντωνίου Δημήτριος", στη "Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", τ. 2, Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. [1968], Αλέξανδρος Αργυρίου, "Δ.Ι. Αντωνίου", στο "Η ελληνική ποίηση· νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου" [σ.200-201 (της εισαγωγής) και 298 (της ανθολογίας)], Αθήνα, Εκδόσεις Σοκόλη, 1979, "Αντωνίου Δημήτριος", στο "Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό", τ. 1, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1983, και Αλέξης Ζήρας, "Αντωνίου Δημήτριος Ι.", στο "Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας", Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκη, 2007. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).
17 Μαρτίου 2019
Η δημιουργία ισχυρού ελληνικού δημοσιογραφικού κινήματος, στον φθίνοντα 18ο και τον αρχόμενο 19ο αι., επιβεβαιώνει την ανοδική πορεία του ελληνισμού σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του. Έλληνες έμποροι, λόγιοι, πολιτικοί οραματιστές δημιουργούν, χάρη στις οικονομικές τους επιχειρήσεις, τις πνευματικές και πολιτισμικές τους επιδόσεις, την πολιτική τους μέθεξη, τις προϋποθέσεις, τις απαραίτητες συνθήκες προόδου και επιτυχίας ελληνικών εφημερίδων και περιοδικών που εκδίδονται σε πόλεις της δυτικής Ευρώπης (Βιέννη, Παρίσι, Λονδίνο) στα προεπαναστατικά χρόνια. Ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα η εκδοτική δραστηριότητα των Ελλήνων στην Βενετία αρχικά, στην Βιέννη μεταγενεστέρως (18ος αι.), είχε δημιουργήσει την υποδομή στο επίπεδο της τεχνογνωσίας. Αφετέρου, στην οικονομικά ανθηρή και πολυπληθή κοινότητα της Βιέννης, αλλά και σε ευρύτερους κύκλους της ελληνικής διασποράς, ο ελληνικός Τύπος των προεπαναστατικών χρόνων είχε αποκτήσει ενισχυτές και οπαδούς, επιβεβαιώνοντας την συνοχή κοινωνικών ομάδων που λειτουργούσαν με σαφείς πλέον στόχους: την χειραφέτηση και την ανεξαρτησία. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
17 Μαρτίου 2019
Βασισμένο στην επιστημονική αυθεντία του δρα Τζόζεφ Νήντχαμ - του μεγαλύτερου στον κόσμο μελετητή της κινεζικής επιστήμης - "Η ιδιοφυής Κίνα" αποτελεί μια συναρπαστική εισαγωγή στην εκπληκτική και ανεπανάληπτη ιστορία των επιστημονικών επιτευγμάτων της αρχαίας Κίνας. Αδιαφιλονίκητοι πρωταγωνιστές των εφευρέσεων και των ανακαλύψεων για 3000 χρόνια, οι αρχαίοι Κινέζοι είναι οι πρώτοι που ανακάλυψαν τον ηλιακό άνεμο, την κυκλοφορία του αίματος και κατάφεραν να απομονώσουν τις ορμόνες των γεννητικών οργάνων. Από την κρεμαστή γέφυρα και το σεισμογράφο, ως τη βαθιά γεώτρηση για φυσικό αέριο, το σιδερένιο άροτρο και το αλεξίπτωτο, η συμβολή της αρχαίας Κίνας στα πεδία της μηχανικής, της ιατρικής, της τεχνολογίας, των μαθηματικών, της επιστήμης, των πολεμικών εφαρμογών, των μεταφορών και της μουσικής, όλα αυτά τα επιτεύγματα ενέπνευσαν την Αγροτική και τη Βιομηχανική Επανάσταση που ακολούθησαν στην Ευρώπη. [...] (Από την έκδοση)
17 Μαρτίου 2019
Κωνσταντίνος Θησέως Δημαράς (1904-1992)
Kριτικός και ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ο πρώτος και σημαντικότερος μελετητής του νεοελληνικού διαφωτισμού. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Iατρική, αλλά ύστερα γράφτηκε στην Φιλοσοφική Aθηνών και πήρε τελικά πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο και τον αναγόρευσε διδάκτορα Φιλολογίας.
Tα επιστημονικά του δημοσιεύματα άρχισαν από το 1926. Συνεργάστηκε με πολλά έντυπα (όπως Eλληνικά Γράμματα και Πρωΐα, αλλά κυρίως Tο Bήμα και Nέα Eστία). Tο έργο ζωής του Δημαρά είναι η Iστορία της Nεοελληνικής Λογοτεχνίας (πρώτη έκδοση 1948), όπου συνέθεσε γνωστά και άγνωστα στοιχεία καταγράφοντας την πορεία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ερμηνεύοντας και εντάσσοντάς την σε ευρωπαϊκό πλαίσιο. Tο τελευταίο συνθετικό του έργο ήταν το Kωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος: H Eποχή του-H Zωή του-Tο Έργο του, όπου το έργο του μεγάλου ιστορικού θεωρείται από νέα οπτική γωνία, και εξετάζεται ο ρόλος του στη διαμόρφωση των νεοελληνικών νοοτροπιών.
Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Iδρύματος Kρατικών Yποτροφιών από την σύστασή του το 1951, και Διευθύνων Σύμβουλος του Eθνικού (τότε Bασιλικού) Iδρύματος Eρευνών, επίσης από την σύστασή του το 1961. Aπομακρύνθηκε και από τις δύο θέσεις από το δικτατορικό καθεστώς του 1967, και αποδέχτηκε πρόσκληση του πανεπιστημίου της Σορβόννης για να διδάξει στην έδρα Nέας Eλληνικής Λογοτεχνίας, καθώς και να διευθύνει το Nεοελληνικό Iνστιτούτο. Tις θέσεις αυτές διατήρησε έως το 1978, οπότε και αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. (Από την ιστοσελίδα του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού)
Οι εμπορευματικές σχέσεις παράγουν έναν κόσμο απατηλών αναπαραστάσεων, όπου το θέαμα παίρνει τη θέση της πραγματικότητας. Οι καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις αποκρύπτονται, όπως και η προοπτική μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, βασισμένης στη συλλογική αυτοδιαχείριση και αυτοδιεύθυνση. Στον αντίποδα, οι δημιουργικές αντιστάσεις αποτελούν συλλογικές καταστάσεις επανοικειοποίησης της ζωής στο σήμερα με όρους αλληλεγγύης.
Δημιουργικές Αντιστάσεις, Αλληλέγγυα Οικονομία, Αυτοδιαχείριση, Αντεξουσία...
Το παρόν βιβλίο προσεγγίζει τη θεωρητική διάσταση αυτών των εννοιών, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια συλλογή βιωμάτων και προβληματισμών που προέκυψαν μέσω της συμμετοχής του συγγραφέα στον Συνεταιρισμό για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο "Ο Σπόρος", τη Συνεργατική Τροφίμων "Το Καλάθι" και την Κολεκτίβα Εργασίας "Το Παγκάκι". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Καθισμένη στην αυλή του σπιτιού της η Κλεώνα, οσμίζεται το άνεμο που έρχεται απ τη μεγάλη πόλη με τις μυρωδιές της νέας δεκαετίας. Ένας βαρετός και μεγαλύτερος άντρας, ήταν το τίμημα των άθλιων παιδικών χρόνων. Οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τα νεκρά όνειρα γίνονται πάθος, το πάθος θάνατος. Η πρωτοχρονιά του 1960 σφραγίζεται για πάντα. Η μικρή κωμόπολη γίνεται το θέατρο ενός εγκλήματος που συνταράζει το πανελλήνιο. Μια συνηθισμένη καθημερινή γυναίκα, μεταβάλλεται στη "φόνισσα", που καταστρέφει τον εαυτό της και όσους την αγάπησαν. (Εκδόσεις Ελάτη)
17 Μαρτίου 2019
Σε αυτό το βιβλίο οι συγγραφείς, με ανοικτό πνεύμα και χωρίς δογματισμούς και ιδεοληψίες, διερευνούν τις θεωρητικές προϋποθέσεις ανάπτυξης της Φιλελεύθερης Σοσιαλδημοκρατίας και εξετάζουν την εφαρμογή ενός ανάλογου πολιτικού προγράμματος σε μια σειρά καίριων ζητημάτων της εποχής μας όπως τη παγκοσμιοποίηση, την εκπαίδευση, την μετανάστευση και τη πολιτική συμμετοχή.
. . .) Το διάσημο βιβλίο του Μάρει Ν. Ρόθμπαρντ «Τι έκανε η κυβέρνηση στα χρήματά μας;» πρωτοεκδόθηκε στα 1963. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει επηρεάσει δύο γενιές οικονομολόγων, επενδυτών και επιχειρηματιών. Περιγράφει την ιστορία του χρήματος και της τραπεζικής θεωρίας, ανιχνεύει την κατάρρευση του δολαρίου από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα και παρέχει εύστοχη κριτική στο σύστημα των κεντρικών τραπεζών, τη νομισματική πολιτική του New Deal, τη νομισματική πολιτική του Νίξον και στο σύστημα των σταθερών ισοτιμιών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
«Η αθυμία που κυρίευσε τον ελληνικό κόσμο την επαύριον της ήττας του 1897 ήταν τόση, ώστε η έλευση του νέου αιώνα να περάσει απαρατήρητη. Ωστόσο, πρωτόγνωρη ήταν μόνο η διάρκεια και η έντασή της. Με την ίδρυση σχεδόν του ελληνικού κράτους, οι Έλληνες επιδόθηκαν επί δεκαετίες στη φιλοτέχνηση μιας πολύ ζοφερής αυτοεικόνας, που δεν την καταργούσε αυτομάτως η προβλέψιμη αισιοδοξία της νεοπαγούς εθνικής τους ταυτότητας: η πίστη στην παλαιότητά της, πρώτον, κι έπειτα η πίστη στο μέλλον της φυλής, η αλαζονεία απέναντι στα γειτονικά έθνη και "εθνάρια", το κατά καιρούς ακατάσχετο εθνικό παραλήρημα. (...) Οι μετέπειτα εξελίξεις που σφράγισαν τη μοίρα των Βαλκανίων (Επανάσταση των Νεοτούρκων, Βαλκανικοί Πόλεμοι) ή ειδικότερα της Ελλάδας (Γουδί), ευνόησαν τη γενναιόδωρη ανάγνωση της ελληνικής ήττας ως απαρχής ενός νέου ξεκινήματος. Και χωρίς αυτές όμως η περίοδος του πένθους έπρεπε κάποτε να λήξει». (...)
(ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Η παρτίδα την οποία θα παρακολουθήσετε εδώ, σε κάθε της λεπτομέρεια, αφορά την ανάγνωση ενός βιβλίου. Το βιβλίο αυτό είναι η Ορθοκωστά και το έχει γράψει ο Θανάσης Βαλτινός. Η τσόχα έχει στρωθεί, τασάκια και τσιγάρα υπάρχουν αρκετά. Ο καφές βράζει. Τα κινητά κλειστά, οι παίκτες έχουν λάβει θέσεις. Αποσφραγίζεται η τράπουλα, ενώπιον όλων. Ο ένας ανακατεύει, ο δεύτερος κόβει. Είναι η σειρά μου. Ανοίγω την παρτίδα τραβώντας ένα χαρτί, δηλαδή τη σελίδα 321: «Έπαιξα μια πρέφα κύρια στρατοδίκη. . .» (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Μια συντομευμένη μορφή του βιβλίου πού προλογίζομε εδώ και που είναι αφιερωμένο "στη διακόσμηση των υφαντών της Κρήτης" τυπώθηκε στα γερμανικά με ξεχωριστή φροντίδα και με τον τίτλο "Webkunst ίn Kreta, Ornamentik und Symbolik" από το "Die Karawane" γραφείο επιστημονικών ταξιδιών και εκδοτικό οίκο της Δυτικής Γερμανίας.
Με γνώση και αγάπη μελετά στο βιβλίο της η κ. Σταθάκη τα μοτίβα των κρητικών υφαντών σ' όλη την ποικιλία τους και ζητεί να βρει την ιστορία τους, τη μακρινή καταγωγή και το θρησκευτικό συμβολισμό τους. Στις σελίδες της εξετάζονται τα μοτίβα αυτά ταξινομημένα σε διακοσμητικά, φυτικά και ζωικά, θρησκευτικά, καθημερινά και ιστορικά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ορισμένα που μπορεί να έχουν πολύ παλιές ρίζες, όπως το ιερό δένδρο και ο διπλούς πέλεκυς. Η εκκλησία συνδυάζεται με ένα επίτευγμα του βιομηχανικού πολιτισμού, το βαπόρι. Σε γραφικές μορφές παρελαύνουν εμπρός μας οι μυθοποιημένες προσωπικότητες που αιώνες αποτελούσαν την εθνική παράδοση της Κρήτης ή γενικότερα της Ελλάδας: ο Μέγας Αλέξανδρος, ο ελευθερωτής του νησιού Νικηφόρος Φωκάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο πρίγκιπας Γεώργιος, ο Ελευθέριος Βενιζέλος. [. . .] (Στυλιανός Αλεξίου, από τον πρόλογο της έκδοσης)
ια το θέμα της όχι πενιχρής, αλλά και αξιόλογης κοσμικής και θρησκευτικής ζωγραφικής της Πόλης, κατά τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα, το προσφυές προς αυτό των Πολιτών ζωγράφων της περιόδου αυτής, όπως άλλωστε και των αποδήμων Ελλήνων, μέχρι σήμερα δυστυχώς λίγες μόνον έχουν γίνει εργασίες. Έτσι οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες αυτούς μένουν άγνωστοι, κυρίως στην Ελλάδα, παρά το ευχάριστο γεγονός, ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν δημοσιευθεί ευάριθμες και αξιόλογες μελέτες τόσο πάνω στην ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής και κυρίως του δέκατου ένατου αιώνα, όσο και σε μεμονωμένους δημιουργούς. [...]
Γι' αυτό και επεχείρησε ο γράφων, ασχολούμενος από δεκαετίας και πλέον με το θέμα τούτο, και ετοιμάζοντας και ειδική μελέτη ενός πλήρους κατά το δυνατόν καταλόγου των καλλιτεχνών αυτών, των οποίων ο αριθμός υπερβαίνει τους διακόσιους δεκαπέντε, να εκδώσει την παρούσα εργασία, για τη ζωή και το έργο εκατόν εξήντα εκ των καλλιτεχνών τούτων, για τους οποίους κατόρθωσε κυρίως να συλλέξει κατά το μάλλον ή ήττον αρκετά στοιχεία, μετά σχετικής βιβλιογραφίας, ελπίζοντας ότι τούτο θα προωθήσει την περί αυτούς ενασχόληση. Γνωρίζοντας δε τις πολλές και ποικίλες δυσκολίες του εγχειρήματος και βέβαιος ων για τις ατέλειες της εργασίας αυτής, πιστεύει ότι άλλοι θα τον συμπληρώσουν μελλοντικά. [...]
