Είναι σύνηθες μια ιστορία να έχει αρχή, μέση και τέλος. Ή έστω τέλος, μέση και αρχή. Ή αρχή, τέλος, αρχή, μέση,τέλος- τέλος πάντων, μια συνοχή που διευκολύνει την ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου. Αυτή η ιστορία δεν εξελίσσεται σε μια ευθεία, ο χρόνος είναι μια καταιγίδα από στιγμές που πέφτουν τριγύρω, σε μια αφήγηση που μπορεί να σε τρελάνει.
Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω πώς νιώθω πραγματικά γι'αυτό το βιβλίο. Έπρεπε να κάτσει λίγο, να ωριμάσει.
Θα πω την αλήθεια μου, είδα μάγισσες, δαιμόνια κι λαογραφικό τρόμο και είπα "μέσα".
Δεν ήταν αυτό που περίμενα, και με εξέπληξε αρκετές φορές. Επειδή μου άρεσε τόσο πολύ σε κάποια σημεία, το βρήκα λειψό σε άλλα.
Όσο μικρό είναι, τόσο πιο περίπλοκο γίνεται. Σίγουρα θα βοηθούσε αν είχες και ένα μπλοκακι δίπλα σου για να φτιάξεις το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας.
Η γραφή της Solà έχει μια πολύ συγκεκριμένη νότα λυρικοτητας, που εδώ έρχεται σε αντίθεση με την βίαιη περιγραφή της ανθρώπινης φύσης.
Το βιβλίο είναι διχασμένο σε έξη μέρη (Χάραμα, Πρωί, Μεσημέρι, Απόγευμα, Σούρουπο, Νύχτα), και στην αρχή η ανάγνωση είναι περίπλοκη. Χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται, ο αναγνώστης δυσκολεύεται να ελέγξει την ροή της ιστορίας. Ωστόσο, όταν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, όταν ο χρόνος μαζεύεται μπροστά σου και μπορείς να τον δεις συλλογικά και να τον τακτοποιήσεις εσύ σε μια σειρά, το βιβλίο αποκτά νέα απόχρωση. Όταν όλα έχουν νόημα θες να ξαναδιαβάσεις από την αρχή το βιβλίο με μια νέα ματιά. Σε μια αφήγηση που μπορείς να ελέγξεις.
Δεν θέλω να πω πολλά για τα περιεχόμενα του βιβλίου, γιατί νομίζω πως πρέπει ο καθένας να το αντικρίσει μόνος του, και να πάρει κάτι ξεχωριστό.
Αν δεν είσαι προετοιμασμένος για μια περιπέτεια αντίληψης, δεν σου αρέσουν οι κτηνώδης περιγραφές, η λέξη αχαμνά, οι παγανιστικές ιστορίες, οι αντιπαθητικοί χαρακτήρες, οι Μάγισσες, άσε το βιβλίο στην άκρη και διάβασε κάτι άλλο.
2.5 αστεράκια
Νομίζω ότι τα ιαπωνικά χάνονται στην μετάφραση. Το διάβασα στα αγγλικά και μου φάνηκε παρά πολύ απλοϊκή η γραφή, όχι λυτή ή λακωνική αλλά μη ενδιαφέρουσα. Θα περιμένω και άλλες μεταφράσεις και ίσως αλλάξω γνώμη για την γραφή του συγγραφέα.
Ωστόσο η εφευρετικότητα της αφήγησης μου προσέλκυσε το ενδιαφέρον, οι θεματικές που θίγονται και η οπτική γωνία του κάθε χαρακτήρα και πως συνδέονται όλα στο τέλος.
Έχω και μια ευαισθησία για τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει η αγάπη της μητέρας οπότε μου κράτησε το ενδιαφέρον παραπάνω από από ότι αναμενόταν.
Δεν θα πω ότι ήταν κάποιο μυστήριο που με εξέπληξε, δεν με άφησε άφωνη στο τέλος. Πολύς κόσμος ωστόσο φαίνεται να το έχει αγαπήσει για ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο ξετυλίγει το μυστήριο.
Θα το πρότεινα σε κόσμο που θέλει να ξεκινήσει να διαβάζει, δεν έχει πολύ χρόνο να διαβάσει ή θελει να αρχίσει τα βιβλία τρόμου/μυστηρίου.
Ήταν πολύ εύκολο στην ανάγνωση, το τελειώνεις σε μερικές ώρες.
