Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 5 €.
Χέρι με χέρι
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 9:00 ΕΩΣ ΤΙΣ 21:00 ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΑΠΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΓΙΑ ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΣΤΑΣΗ.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΜΑΤΩΝ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΑ ΕΛΤΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ. ΟΙ ΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΒΑΣΜΑΤΩΝ ΣΕ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΤΗ (ΕΠΙΛΟΓΗ DEBIT/OUR).
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
Στο πρόσωπο του Μανώλη Καλομοίρη η Ελλάδα αναγνωρίζει σήμερα τον εθνικό της συνθέτη, αρχηγό της νεοελληνικής μουσικής σχολής. Και κάτι ακόμη: τον πατριώτη, τον αγωνιστή του δημοτικισμού και του φιλελευθερισμού, τον άνθρωπο που πρώτα απ' όλα πίστεψε στις ντόπιες, τις εθνικές δυνάμεις. Και κάτι περισσότερο: έναν μεγάλο αδικημένο συνθέτη. Αδικημένο από την ίδια του την χώρα, που εγκαταλείποντας κάποια μεγάλα της όνειρα θέλησε να ξεχάσει και τον τραγουδιστή που τα τραγούδησε. Αν εκείνα τα όνειρα δεν είναι σήμερα επίκαιρα, το πάθος, η πνοή, η ακλόνητη πίστη του τραγουδιστή είναι και θα είναι πάντα. Ας διαβάσουμε λοιπόν τα απομνημονεύματα που μας άφησε, για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά κυρίως ας παίξουμε, ας τραγουδήσουμε, ας ακούσουμε την μουσική του. . . την μουσική μας. . . (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ).
"Ποιους κινδύνους για τη δημοκρατία συνιστά η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος; Αυτή η αγωνία διακατέχει όσους και όσες θεωρούν τη δημοκρατία ως μία από τις βασικές αξίες που οφείλουν να υπερασπιστούν, ακόμη κι αν έχουν επιφυλάξεις ή ασκούν κριτική στη συγκεκριμένη μορφή με την οποία πραγματώθηκε η δημοκρατία στην πατρίδα μας μετά το 1974.
Η κρίση έθεσε το πρόβλημα της οικονομικής βιωσιμότητας της δημοκρατίας. Πώς μια κοινωνία μπορεί να αυτοκυβερνηθεί δημοκρατικά αν δεν είναι βιώσιμη οικονομικά; Και αν η κρίση που ζούμε δεν είναι παροδική αλλά αφορά μείζονες ανατροπές, ποια θέση έχει η δημοκρατία; Η διεύρυνση της ανισοκατανομής του πλούτου αποσυνθέτει όχι μόνο την έννοια του δήμου, αλλά και τη φαντασιακή του προβολή στη δημοκρατία. Πώς μπορούμε να σκεφτούμε τη δημοκρατία όταν οι άνθρωποι αισθάνονται απογοήτευση από τους θεσμούς της, όταν η ίδια δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της, γιατί το έχει ήδη υποθηκεύσει; Η σύγχρονη δημοκρατία πρέπει να γίνεται κατανοητή στο πλαίσιο της διεθνούς διακυβέρνησης που είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των δημοκρατιών, των διεθνών οργανισμών και των αγορών. Η αποδυνάμωση του αντιπροσωπευτικού συστήματος καταλήγει στην εμφάνιση μη πολιτικών ή αντιπολιτικών κινήσεων και κινημάτων, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στο κοινωνικό σώμα, από τις εξεγερμένες ελίτ έως τους εξεγερμένους υποπρολεταρίους. Η κρίση πλήττοντας και ακυρώνοντας τα κοινωνικά δικαιώματα, πλήττει την ίδια την ιδιότητα του πολίτη. Επομένως για ποιο είδος δημοκρατίας μπορούμε να μιλήσουμε;
Ωστόσο, η συζήτηση για τη δημοκρατία είναι, και πρέπει να κατανοηθεί ως συζήτηση για την έξοδο, για την επαύριον της κρίσης. Και αν αυτή η έξοδος δεν θα είναι επάνοδος στις παλιές ξένοιαστες μέρες, χρειάζεται να σκεφτούμε την αναθέσμιση της δημοκρατίας, ώστε να αντέξει στις υψηλές θερμοκρασίες που προκαλεί και θα προκαλέσει στο κοινωνικό σώμα η κρίση". (Α. Λιάκος, από την Εισαγώγη της έκδοσης)
"Από την αρχή του κόσμου με υβρίζουν και με συκοφαντούν. [...] Αλλά εγώ δεν είμαι αυτός που νομίζουν. Οι Εκκλησίες με μισούν. Οι πιστοί τρέμουν στο όνομά μου. Αλλά, είτε το θέλουν είτε όχι, έχω ένα ρόλο στον κόσμο. Δεν είμαι ούτε ο εξεγερμένος εναντίον του Θεού ούτε το πνεύμα που αρνείται. Είμαι ο Θεός της Φαντασίας, απολωλώς γιατί δεν δημιουργώ".
Αν στην πορτογαλική παράδοση η ώρα του Διαβόλου σημαίνει την τρομερή εκείνη ώρα που ο Διάβολος σφραγίζει με τη δυσοίωνη παρουσία του τη μοίρα των ανθρώπων, για τον Φερνάντο Πεσσόα η εμφάνιση αυτή ουδόλως έχει μοιραία έκβαση, όλως αντιθέτως, η αιφνίδια εισβολή του στην καθημερινότητα μιας συνηθισμένης γυναίκας δεν επιβουλεύεται τη ζωή της, αλλά επιδαψιλεύει τη γνώση και προοιωνίζεται το ευτυχές συμβάν της γέννησης ενός ποιητή. Στον παραληρηματικό αυτό μονόλογό του ο Διάβολος κατ' επίφαση μόνο συνομιλεί με τη Μαρία, οι συνομιλητές του είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι οι ποιητές. Τους μιμείται άραγε διαβολικά ή μήπως αυτός είναι ο εμπνευστής όλων τους, ο Ποιητής; Στη σαγηνευτική του φωνή αναγνωρίζουμε διαδοχικά τη χροιά άλλων γνώριμων φωνών, διότι αν ο Πεσσόα πολλαπλασιάστηκε δια της ετερωνυμίας, ο Διάβολος χωρίς να καταργεί τη μοναδικότητα του κάθε ετερώνυμου ποιητή, επαναφέρει κατά κάποιον τρόπο τη μυστική Ενότητά τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Αγγλομανής, μύωψ, ευγενής, αλλοπαρμένος, μαυροντυμένος, απόμακρος και οικείος, κοσμοπολίτης που κηρύσσει τον εθνικισμό, επίσημος ερευνητής των ασήμαντων πραγμάτων, άνθρωπος με χιούμορ που δεν χαμογελάει ποτέ και που μας παγώνει το αίμα, επινοητής άλλων ποιητών και εξολοθρευτής του εαυτού του, συγγραφέας ενός παράδοξου λόγου διαυγούς σαν το νερό και σαν κι αυτό απύθμενου: προσποίηση σημαίνει αυτογνωσία. Μυστηριώδης σαν το φεγγάρι το καταμεσήμερο, σιωπηλό φάντασμα του πορτογαλικού μεσημεριού· ποιος είναι άραγε ο Πεσσόα;" Οκτάβιο Πας
Μία από τις ελάχιστες πνευματικές τέρψεις που απομένουν σε ό,τι πνευματικό απομένει ακόμα στην ανθρωπότητα είναι η ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ανάμεσα στο χρυσό και περιορισμένο αριθμό ευτυχισμένων ωρών που η ζωή μ' αφήνει να περνάω, μετράω σαν τις καλύτερες απ' όλες, εκείνες τις ώρες που η ανάγνωση του Κόναν Ντόυλ ή του Άρθουρ Μόρρισον νανουρίζει τη συνείδησή μου. Ένα από τα βιβλία αυτών των συγγραφέων, ένα τσιγάρο των 45 σεντάβος το πακέτο, η ιδέα ενός φλιτζανιού καφέ -τριάδα αδιαίρετη που κλίνει για μένα την ευτυχία σε όλες τις πτώσεις-, σ' αυτό συνίσταται η ευτυχία μου. Μοιάζει λίγο για κάτι τόσο μεγάλο, είναι αλήθεια. Είναι γιατί ένα πλάσμα με πνευματικά και αισθητικά αισθήματα δεν μπορεί να επιθυμεί κάτι περισσότερο στο σημερινό ευρωπαϊκό περιβάλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Η Υπόθεση Βάργκας δεν είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με τη στενή έννοια του όρου. Είναι περισσότερο ένα στοχαστικό δοκίμιο για το πώς θα μπορούσαμε να διαβάζουμε τα αστυνομικά μυθιστορήματα εμβαθύνοντας περισσότερο στον ψυχισμό των χαρακτήρων τους. Είναι η ιστορία μιας δολοφονίας που εμφανίζεται σκόπιμα ως αυτοκτονία και μας υποδεικνύει το εξής: ο εντοπισμός του δολοφόνου ποτέ δεν ξεδιαλύνει απολύτως τα εσώτερα μυστήρια που τον οδήγησαν στην πράξη του. Τα σκοτεινά "γιατί" είναι αξεδιάλυτα.
Πολιτικός, διπλωμάτης, πρώιμος ρομαντικός και όψιμος φιλέλληνας, ο Σατωμπριάν είναι ο συγγραφέας της μοναξιάς, της μελαγχολίας, του ευαίσθητου πάθους· κυρίως, όμως, είναι η ενσάρκωση του άκρατου ναρκισσιστικού εγωισμού. Γιατί αυτός ο άνθρωπος της δράσης, με τις πολύτροπες πολιτικές συμπάθειες, τις μεταβαλλόμενες πεποιθήσεις και την πολυκύμαντη σταδιοδρομία - από τον Ναπολέοντα στους Βουρβώνους και από εκεί στη ρήξη με την βασιλική οικογένεια, όταν το 1830 αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον νέο βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Φίλιππο -, ο απρόβλεπτος και θερμοκέφαλος διπλωμάτης, που σημάδεψε την καριέρα του ως πρέσβη στην Αγγλία, στην Ιταλία και τη Γερμάνια με μια διάδοχη παραιτήσεων και συγκρούσεων με τους ανωτέρους του, υπήρξε ένας μεγάλος εγωκεντρικός: η φιλαυτία του ευθύνεται για τις πολιτικές του ασυνέπειες, τις αντιπάθειες που δημιούργησε, την καιροσκοπία, ακόμη και για την όψιμη φιλελληνική του δράση. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Είναι δύσκολο να γράψει κανείς για μια χώρα όπου δεν υπάρχουν σκιές, αρχαιότητα, μυστήριο, σφάλμα και λάθος, παρά μόνο μια πληκτική ευημερία και ένα άπλετο, απλοϊκό φως - δηλαδή για μια χώρα σαν την ευτυχισμένη, αγαπημένη μου πατρίδα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Οι εκδόσεις Σαιξπηρικόν κυκλοφορούν το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο τους, Ο Μπουκόβσκι για τον Μπουκόβσκι, ένα συλλεκτικό-cult βιβλίο -για τους φίλους του είδους- μόλις 34άρων σελίδων με αφορισμούς και αποφθέγματα με τον γνωστό κυνικό τρόπο του «αριστοτέχνη της αναρχικής σάτιρας».
Το βιβλίο περιλαμβάνει, εκτός από τα κείμενα, διάφορα σκίτσα και κολάζ φωτογραφιών καμωμένα από τον ίδιο τον Μπουκόβσκι.
«Η πίστη είναι εντάξει γι’ αυτούς που την έχουν. Μόνο μην τη φορτώνετε σ’ εμένα. Έχω περισσότερη πίστη στον υδραυλικό μου απ’ ό,τι στην αιώνια ύπαρξη. Οι υδραυλικοί κάνουν καλή δουλειά. Αφήνουν τα σκατά να κυλούν!»
«Το αλκοόλ είναι πιθανώς ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στη γη –παράλληλα μ’ εμένα! Ναι.. Αυτές είναι δυο σπουδαίες αφίξεις στην επιφάνεια του πλανήτη…Δεν νομίζετε;»
Ο Σοφοκλής συνέγραψε 123 τραγωδίες, είναι όμως γνωστές κατ' όνομα οι 114, από τις οποίες έχουν διασωθεί μόνο 7 ολοκληρωμένες, ανάμεσά τους η Αντιγόνη (περί το 442) και Ηλέκτρα (περί το 413). Άλλα έργα του που έχουν διασωθεί είναι Τραχίνιαι, Οιδίπους Τύραννος, Αίας, Φιλοκτήτης, Οιδίπους επί Κολωνώ. Στο επίκεντρο των έργων τού Σοφοκλή βρίσκεται το άτομο, το οποίο έρχεται σε αναπόφευκτη, τραγική και ένοχη σύγκρουση με την τάξη που εκπροσωπούν οι θεοί. Αν και ιδιαίτερα ευσεβής στη ζωή του ο Σοφοκλής, πράγμα που επηρεάζει τα έργα του, δίνει μεγαλύτερο βάρος στην ανθρώπινη στάση έναντι αυτής των θεών, παρότι το πεπρωμένο των ανθρώπων είναι αναπόδραστα προδιαγεγραμμένο από τις βουλές των θεών, οι οποίες δεν είναι όμως πια αυθαίρετες και τυχαίες, όπως σε παλαιότερους τραγικούς, αλλά σκόπιμες και μελετημένες.
Ο δρόμος για την εξεύρεση μιας εργασίας μοιάζει με αγώνα δρόμου αντοχής. Και όχι μόνο αντοχής, αλλά και, κυρίως, γνώσης. Γνώσης του εαυτού μας, γνώσης της διαδρομής, γνώσης των κανόνων του αγώνα. Η αποτυχία, από το άλλο μέρος, δεν είναι πάντα ζήτημα ανεπάρκειας ικανοτήτων, αλλά άγνοιας του τρόπου προβολής αυτών! Είναι άδικο να μην προβάλλονται καθόλου ή να προβάλλονται με εσφαλμένο τρόπο προσόντα, πείρα και δεξιότητες που αποκτήθηκαν με κόπο και δαπάνες...
Είναι οδυνηρό για έναν εργοδότη να έχει μπροστά του θησαυρό υποψηφίων και να μην ξέρει να τον ανακαλύψει με τη σωστή συνέντευξη... Είναι κρίμα να καταποντίζονται φιλοδοξίες, να ματαιώνονται όνειρα, να αναστέλλονται προγράμματα... Είναι δική σου ευθύνη να μάθεις τον εαυτό σου, το δρόμο και τους νόμους του παιγνιδιού. Η παρούσα εργασία, πόνημα μακράς πείρας και μελέτης, δίνει σαφείς και πρακτικούς τρόπους τόσο για το σχεδιασμό, την καταγραφή και την υποβολή του βιογραφικού σημειώματος, όσο και για την αξιοπρεπή, απολαυστική και επιτυχή συνέντευξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Δεν υπαρχει εννοια που να μας γοητευει τοσο πολυ οπως το η εννοια του βαθους.Γιατι οποιαδηποτε μορφη και αν παιρνει η εμπειρια μας του κοσμου και της ζωης,παντα αυτη αναφερετε σε καποιο βαθος που βρισκει ανταποκριση στις αισθησεις μας και στο στοχασμο μας.Ειτε τα ενδιαφεροντα μας ειναι γυρισμενα προς την Τεχνη,ειτε προς την Επιστημη,η ακομα εχουν αφετηρια τη μνημη μας....(απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου)
Το βιβλίο αυτό αποτελεί συμβολή στη διερεύνηση των φιλοσοφικών προβλημάτων της παιδείας. Η έρευνα επικεντρώνεται, σχεδόν αποκλειστικά, στον έλεγχο των γνωσιολογικών και ηθικών ζητημάτων που υπεισέρχονται στο ευρύτερο περιεχόμενο της φιλοσοφίας της παιδείας. Η εξέταση γίνεται μέσα από τη συνδρομή των πλέον έγκυρων αντιλήψεων για την ανθρώπινη φύση και την ανθρώπινη γνώση και μέσα από ένα ηθικό πλαίσιο που δεν είναι κανονιστικό και a priori, αλλά που προβάλλει τις αξίες και την ανάπτυξη μιας ηθικής στάσης ως θεμελιώδους συμπεριφοράς του ατόμου. Είναι επόμενο ότι από μία τέτοια οπτική αποκλείονται οι δογματικές αντιλήψεις για την παιδεία και αποκαθαιρείται η γνώση και η ηθική από τα δόγματα που μολύνουν το περιεχόμενο της φιλοσοφίας της παιδείας. Η κατάκτηση της γνώσης και η ηθική διαμόρφωση των νέων αποτελούν στόχους που προσεγγίζονται καλύτερα όταν είναι γνωστές οι αρχές και οι αξίες που συνδιαμορφώνουν την παιδεία ως γενική μόρφωση και τη διακρίνουν από συναφείς όρους. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Στις σελιδες αυτου του βιβλιου ο Γιαννης Σπανδωνης μας τριγυριζει στο τελος και στην αρχη μιας αλλης Χιλιετιας,που τελειωνει και αυτη μεσα στην κλαγγη των οπλων και εφερνε κατι σαν αυτο που ορισμενοι αποκαλεσαν "τελος της ιστοριας".Και που,ωστοσο,απο μεσα ξεπηδησε κατι καινουργιο...Η δημοκρατια στην Ελλαδα...(απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου)
Αντιμετωπη με τον πολεμο,την κατοχη,τον εμφυλιο σπαραγμο και αργοτερα με την εσωτερικη μεταναστευση,μια οικογενεια προσπαθει να σωθει.πρωτα να επιβιωσει.Κι υστερα ν'αναστησει τρια παιδια.Αυτα τα τρια παιδια σημερα ειναι γιαγιαδεσ και παππουδες....(απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου)
Τι ακριβώς είναι η ευτυχία; Είναι μια ευλογία που δίνεται σε ορισμένα άτομα, ή μπορεί ο καθένας ν' αποκτήσει το μέγιστο αυτό αγαθό τροποποιώντας τη ζωή του σ' ένα επίπεδο βαθύτερης ανεξαρτησίας;
Η ευτυχία είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής, θα τονίσει η Βερόνικα Ρέι στο θαυμάσιο αυτό βιβλίο. Αν πούμε θα είμαι ευτυχισμένος όταν..., ή θα ήμουν ευτυχισμένος εάν..., τότε η χαρά και η ακτινοβολία της ευτυχίας θα μας διαφεύγουν πάντα.
Την ευτυχία πρέπει να τη δούμε μέσα από την προοπτική μιας καθολικής αγάπης, μακριά από τις αμυντικές οχυρώσεις που προτάσσει το εγώ μας στις καθημερινές μας σχέσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Το μεγαλείο σ' αυτό το βιβλίο είναι ότι σε κάνει ν' ανακαλύπτεις νέους τρόπους να κοιτάζεις παλιές και καθιερωμένες καταστάσεις, που κατά κανόνα είναι "κολλημένες" στη μίζερη αντίληψη ότι "τίποτα δεν μπορεί ν' αλλάξει"". (Gerald Jampolsky, M. D.)
7 Μαρτίου 2019
Ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής με διεθνή αναγνώριση και εκτίμηση, σύμβουλος στα ζητήματα του γάμου και της οικογένειας, ο Μπλούμενταλ είναι ο άνθρωπος στον οποίο χιλιάδες ζευγάρια έχουν εμπιστευτεί τα προβλήματά τους. Πιστεύοντας ο ίδιος ότι ο γάμος είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα στερεωθεί και θα αναπτυχθεί η αγάπη, θέτει σαν προαπαιτούμενο την ψυχική αρμονία. Πρέπει να ζεις αρμονικά με τον εαυτό σου για να ζήσεις αρμονικά με τον σύντροφό σου, λέιε ο Μπλούμενταλ και δίνει στους αναγνώστες του τα αναλλοίωτα εκείνα υλικά που οικοδομείται η πιο ανθεκτική και ευτυχισμένη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα.
Ο συγγραφέας αναπτύσσει το βιβλίο αυτό ζητήματα γάμου και οικογενείας. Από την πλευρά του ψυχολόγου και σύμβουλου γάμου, καταθέτει στο βιβλίο αυτό τις απόψεις του, ύστερα από μακρόχρονη πείρα, πάνω στις πιθανές λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται σ ένα γάμο.
Ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής με διεθνή αναγνώριση και εκτίμηση, σύμβουλος στα ζητήματα του γάμου και της οικογένειας, ο Μπλούμενταλ είναι ο άνθρωπος στον οποίο χιλιάδες ζευγάρια έχουν εμπιστευτεί τα προβλήματά τους. Πιστεύοντας ο ίδιος ότι ο γάμος είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα στερεωθεί και θα αναπτυχθεί η αγάπη, θέτει σαν προαπαιτούμενο την ψυχική αρμονία. Πρέπει να ζεις αρμονικά με τον εαυτό σου για να ζήσεις αρμονικά με τον σύντροφό σου, λέιε ο Μπλούμενταλ και δίνει στους αναγνώστες του τα αναλλοίωτα εκείνα υλικά που οικοδομείται η πιο ανθεκτική και ευτυχισμένη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα.
Ο συγγραφέας αναπτύσσει το βιβλίο αυτό ζητήματα γάμου και οικογενείας. Από την πλευρά του ψυχολόγου και σύμβουλου γάμου, καταθέτει στο βιβλίο αυτό τις απόψεις του, ύστερα από μακρόχρονη πείρα, πάνω στις πιθανές λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται σ ένα γάμο.
6 Μαρτίου 2019
Συνταγματάρχης Αμπατζής Δημ. (δοσίλογος) προς ταγματάρχην Εμμ. Βαζαίο: «Άκουσε, κύριε ταγματάρχα, όπως αντελήφθην από την μέχριν σήμερον συνεργασίαν μας, είσαι καλός αξιωματικός και είναι κρίμα που είσαι κομμουνιστής. Δεν κατάλαβες ακόμη πού βρίσκεσαι. Είναι καιρός ακόμη να συνέλθης και να γίνης δικός μας. Η Ελλάδα είναι δική μας και θα σας διαλύσωμεν δια της βίας εάν δεν δεχθήτε να διαλυθήτε μόνοι σας. Σου προτείνω λοιπόν να διαλύσης το σύνταγμά σου και εγώ θα αναλάβω να σας στείλω στην Αγγλία αεροπορικώς [. . .] Βαζαίος: «Θεωρώ ατιμίαν να εγκαταλείψω τους συμμαχητάς μου. Θα προτιμήσω να φυλακισθώ». Αρκετά εύγλωττες οι παραπάνω γραμμές που παραθέτει ο συγγραφέας Κώστας Γκριτζώνας, για να καταδείξει αυτό ακριβώς που λέει και ο τίτλος του τεκμηριωμένου με σπάνια ντοκουμέντα βιβλίο του: Η τραγωδία μιας Συμμαχίας. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Η βιβλιογραφική γνώση είναι πρωταρχικό στοιχείο της επιστημονικής έρευνας και βασική προϋπόθεση οποιασδήποτε συγγραφικής δημιουργίας. Είναι θεμέλιο κάθε είδους και κάθε εύρους μελέτης. Μέχρι σήμερα δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας κάποια οργανωμένη και συστηματική καταγραφή της ελληνικής, σε πρώτη φάση, βιβλιογραφίας του Εμφυλίου Πολέμου. Η παρούσα ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ αποβλέπει στην κάλυψη αυτού του κενού πληροφόρησης. Είναι μια πρώτη συγκομιδή αυτοτελών δημοσιευμάτων που πραγματεύονται αποκλειστικά τον Εμφύλιο πόλεμο ή ειδικές συνιστώσες, όψεις και εκδοχές του. Με την έννοια αυτής εντάσσεται στην «εκστρατεία» για την επισήμανση, καταγραφή, συγκέντρωση και διάσωση του έντυπου υλικού και των προφορικών αφηγήσεων, με τελικό σκοπό τη σύνταξη μιας ολοκληρωμένης σφαιρικής Βιβλιογραφίας του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Τον γοητευτικό κόσμο του χρώματος, όπως τούτος παρουσιάζεται στον άνθρωπο από την ίδια τη φύση, αλλά και όπως τροποποιείται κι εμπλουτίζεται από την ανθρώπινη συνείδηση (διάνοια και αίσθημα) μέσω της τέχνης, έχει ως αντικείμενο μελέτης αυτό το βιβλίο. Με τρόπο σαφή και επαγωγικό οικοδομεί τη θεωρία για το χρώμα ως φυσικό φαινόμενο και ως ανθρώπινη διάσταση, ενώ το κύριο μέρος της ανάλυσής του αφιερώνεται στην ανάδειξη της ποικιλίας των τρόπων, με τους οποίους η τέχνη (ιδίως η ζωγραφική) κάνει δυνατή τη χρήση και την απόλαυση των συναρπαστικών δυνατοτήτων που έχουν τα χρώματα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Το χρώμα είναι ένα βασικό στοιχείο της εικαστικής γλώσσας και της πλαστικότητας. Κι αν σήμερα, μετά από τόσες χρωματολογικές μελέτες που έχουν συσσωρευτεί από τις αρχές του 19ου αιώνα, η γνώση του αποτελεί πια, ή θα έπρεπε ν' αποτελεί, άλλη μια προϋπόθεση για τον σύγχρονο εικαστικό, πώς άραγε χρησιμοποιούσαν το χρώμα οι παλιοί μαστόροι της αναγέννησης, του μπαρόκ, του νεοκλασσικισμού ή του ρομαντισμού; Με γνώση ή από ένστικτο; Έτσι ή αλλιώς, τα έργα τους αποδεικνύουν όχι μόνον τις κατακτήσεις τους στο σχέδιο, την ανατομία και την προοπτική, αλλά και πόσο ολοκληρωμένοι κολορίστες υπήρξαν. Κανείς δεν το αμφισβητεί, ενώ οι τεχνοκρίτες και οι άλλοι οπαδοί του «ταλέντου» το χρησιμοποιούν και σαν επιχείρημα: κανένα θεωρητικό και τεχνικό κείμενο δεν είχε ποτέ γραφτεί για το χρώμα και να τ' αποτελέσματα! Φαίνεται όμως ότι παραβλέπουν σκόπιμα ή δεν γνωρίζουν πως, με την τόση λογιότητα με την οποία οι μαστόροι αυτοί δημιουργούσαν τα έργα τους και η οποία σταθερά οδηγούσε σε μια όλο και πιο αυτόνομη ανάγνωση του εικαστικού έργου, σ' αυτό δηλαδή που σήμερα αποκαλούμε «μοντέρνο», είναι αδύνατο να χρησιμοποιούσαν το στοιχείο χρώμα αποκλειστικά με το ένστικτο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Στο μικρό αυτό βιβλίο, ο Μάξ Χορκχάιμερ - ο πασίγνωστος, μαζί με τον Τ. Αντόρνο, εκπρόσωπος της "κριτικής σχολής" της Φραγκφούρτης - παρουσιάζει με εξαιρετική πυκνότητα και βαθύτητα τις απόψεις των μεγάλων θεμελιωτών της αστικής φιλοσοφίας της ιστορίας. Και πέρα από την παρουσίαση, προχωράει σε μια κριτική ανάλυση των ιδεών τους, με βάση τα δεδομένα της σύγχρονής μας κοινωνικής και θεωρητικής προβληματικής. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Στο έργο τούτο παρουσιάζεται, με αναλυτικό τρόπο αλλά σε συνθετική θεώρηση, όλη η ιστορική διαδρομή του εξαιρετικά δυναμικού κλάδου του επιστητού που ονομάζουμε "Ψυχολογία". Περιγράφονται, ερευνώνται και αξιολογούνται, υπό το φως των νεωτέρων εξελίξεων, όλα τα βήματα, οι σταθμοί και οι κορυφώσεις της πειραματικής και θεωρητικής εργασίας που απαιτήθηκε, από την εποχή του Αριστοτέλη μέχρι τις μέρες μας, για να προσεγγιστεί το αίνιγμα Ψυχή και Συνείδηση στον άνθρωπο. Η διερεύνηση του τόσο σύνθετου θέματος καθιστά αναγκαία αλλά και γοητευτική την περιήγηση του συγγραφέα στους όμορους χώρους της φυσιολογίας, της φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας και της λογοτεχνίας, ενώ με ανατομική στιβαρότητα ορίζει ρεύματα, σχολές, θεωρίες και τις υποκείμενες στα μορφώματα αυτά δραματικές καταστάσεις της, ατομικής και συλλογικής, ανθρώπινης ύπαρξης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Οι χαρτογιακάδες τρύπωσαν μέσα στη σύγχρονη κοινωνία χωρίς θόρυβο. Η ιστορία τους είναι μια ιστορία χωρίς γεγονότα, τα κοινά τους συμφέροντα δεν οδηγούν στην ενότητα, το μέλλον τους δεν θα το διαμορφώσουν οι ίδιοι.
Φιλοδοξούν να ακολουθήσουν ένα μέσο δρόμο, σε μια εποχή που μέσος δρόμος δεν υπάρχει: όνειρό τους είναι μια ανύπαρκτη κατεύθυνση μέσα σε μια φανταστική κοινωνία.
Εσωτερικά είναι διχασμένοι, κομματιασμένοι· εξωτερικά, εξαρτώνται από μεγαλύτερες δυνάμεις. Κι αν ακόμα έβρισκαν θέληση για να δράσουν, οι πράξεις τους, ανοργάνωτες όπως είναι, μάλλον ασυνάρτητο και συγχισμένο ανταγωνισμό θα αποτελούσαν παρά ενιαία κίνηση. Σαν ομάδα δεν απειλούν κανένα· σαν άτομα δεν έχουν αυτόνομο τρόπο ζωής. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)
24 Φεβρουαρίου 2019
Ο σκοπός του βιβλίου αφτού είναι να γνωρίσει την πρωτόγονη μουσική στους μαθητές, τους επιστήμονες και τους ερασιτέχνες. Δε θα ενδιαφέρει τον ειδικό της μη-δυτικής μουσικής, που εδώ θα βρει λίγα που να μη γνωρίζει. Το υλικό που παρουσιάζεται εδώ βασίζεται σε έργα που έχουν εκδοθεί και σε γεγονότα που είναι κιόλας γνωστά. Έτσι ο χαρακτήρας του βιβλίου είναι απολύτως εισαγωγικός και δεν καταβάλαμε καμία προσπάθεια να εξάγουμε οριστικά συμπεράσματα. Δεν κάλυψα συστηματικά τη μουσική όλων των πρωτόγονων πολιτισμών: αφτό προς το παρόν θα ήταν αδύνατο κι αν ακόμα υπήρχε χρόνος και χώρος, γιατί λείπουν οι πηγές. Ο σκοπός μου μάλον ήταν να δείξω τις κατηγορίες των φαινομένων, που παρατηρούνται στην πρωτόγονη μουσική, να δώσω παραδείγματα και να υποδείξω το πώς μελετήθηκαν και σε τι γενικά συμπεράσματα έχουν οδηγήσει. Για το μαθητή που επιθυμεί να συνεχίσει με περισότερες λεπτομέρειες τη μελέτη της πρωτόγονης μουσικής το τρίτο κεφάλαιο συζητάει τις μεθόδους της ανάλυσης και της έρεβνας, και η σχολιασμένη βιβλιογραφία παρέχει περαιτέρω πληροφορίες για βιβλία και άρθρα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Ο σκοπός του βιβλίου αφτού είναι να γνωρίσει την πρωτόγονη μουσική στους μαθητές, τους επιστήμονες και τους ερασιτέχνες. Δε θα ενδιαφέρει τον ειδικό της μη-δυτικής μουσικής, που εδώ θα βρει λίγα που να μη γνωρίζει. Το υλικό που παρουσιάζεται εδώ βασίζεται σε έργα που έχουν εκδοθεί και σε γεγονότα που είναι κιόλας γνωστά. Έτσι ο χαρακτήρας του βιβλίου είναι απολύτως εισαγωγικός και δεν καταβάλαμε καμία προσπάθεια να εξάγουμε οριστικά συμπεράσματα. Δεν κάλυψα συστηματικά τη μουσική όλων των πρωτόγονων πολιτισμών: αφτό προς το παρόν θα ήταν αδύνατο κι αν ακόμα υπήρχε χρόνος και χώρος, γιατί λείπουν οι πηγές. Ο σκοπός μου μάλον ήταν να δείξω τις κατηγορίες των φαινομένων, που παρατηρούνται στην πρωτόγονη μουσική, να δώσω παραδείγματα και να υποδείξω το πώς μελετήθηκαν και σε τι γενικά συμπεράσματα έχουν οδηγήσει. Για το μαθητή που επιθυμεί να συνεχίσει με περισότερες λεπτομέρειες τη μελέτη της πρωτόγονης μουσικής το τρίτο κεφάλαιο συζητάει τις μεθόδους της ανάλυσης και της έρεβνας, και η σχολιασμένη βιβλιογραφία παρέχει περαιτέρω πληροφορίες για βιβλία και άρθρα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
