Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 20 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 25 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
Δυσνόητο. Αν δεν έβλεπα στο google το θέμα του βιβλίου και μια μικρή ανάλυση, δε θα καταλάβαινα τίποτα. Θεωρώ πως "η πέστροφα" ήταν απλά μια παρομοίωση για διάφορα κοινωνικά θέματα. Σουρεάλ αλλά και κωμικό. Βέβαια, ένα μεγάλο "ε;" πλανιόταν στο μυαλό μου όλη την ώρα.
Όσο για τους άλλους που πουλάνε αυτό το βιβλίο 38 και 20 ευρώ, είναι αστείο. Ντροπή! Τιμή διπλάσια των εκδοτικών 😂😂😂
Είναι αναμφίβολα ένα εξαιρετικό βιβλίο, που καταφέρνει να αναδείξει μια συγκλονιστική ιστορική μνήμη με σεβασμό και ευαισθησία. Ωστόσο, προσωπικά το βρήκα ελαφρώς "βιαστικό" σε αρκετά σημεία της εξέλιξης της πλοκής. Συγκρίνοντάς το με την τηλεοπτική μεταφορά του 2010, η διαφορά είναι αισθητή όσον αφορά την ψυχογραφία των ηρώων. Ενώ η σειρά κατάφερε να δώσει βάθος και να αναλύσει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τις πράξεις των χαρακτήρων, στο βιβλίο πολλά από αυτά παρουσιάζονται αρκετά περιληπτικά. Για παράδειγμα, η περίοδος μετά τη δολοφονία της Άννας στερήθηκε την αναγκαία εμβάθυνση στις σκέψεις και την ψυχολογική κατάσταση του Ανδρέα ή στο μετέπειτα,η αναζήτηση της Σοφίας για τον πατέρα της. Αυτό αποδόθηκε στη σειρά πολύ πιο διαφορετικά και εμπλουτισμένα από ό,τι στο βιβλίο!
Παρά την αίσθηση ότι ορισμένες πτυχές της ιστορίας θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο, το έργο παραμένει δυνατό και καθηλωτικό. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να έχει κανείς στη βιβλιοθήκη του και, σίγουρα, ένα από εκείνα που θα διάβαζα ξανά.
Το βιβλίο ξεκινά με μια μεγάλη υπόσχεση, ειδικά για κάποιον που έχει λατρέψει τον Κώδικα Da Vinci. Ωστόσο, η μετάβαση από το ένα στο άλλο αποδεικνύεται κάπως ελλιπής (κατά τη γνώμη μου), καθώς το βιβλίο αυτό πάσχει από συγκεκριμένες δομικές αδυναμίες που "φρενάρουν" τον ενθουσιασμό του αναγνώστη 🥲
Ο Dan Brown ξεκινάει το βιβλίο λες και έχει βάλει στοίχημα να μας κάνει να μισήσουμε τη Φυσική περισσότερο κι από όσο τη μισούσαμε στο Λύκειο. Μιλάμε για μια εισαγωγή που τραβάει τόσο πολύ, που μέχρι να τελειώσουν οι αναλύσεις για το CERN και την αντιύλη, η αντιύλη έχει προλάβει να παλιώσει. Και μετά; Μετά αρχίζει το τουριστικό σαφάρι. Η Ρώμη είναι πανέμορφη, αλλά ο Brown παγιδεύτηκε στην προσπάθειά του να κάνει τον ξεναγό. Ο τρόπος που περιέγραφε τοπία κτίρια και αντικείμενα, λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάγνωση και κουράζουν.
Έχοντας διαβάσει δυο βιβλία από αυτόν τον συγγραφέα, οι κακοί από ο,τι κατάλαβα συχνά λειτουργούν ως "εργαλεία" για να προχωρήσει η δράση και όχι ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Βέβαια, στον κώδικα ντα Βιντσι, ο Σίλας είχε ένα τραγικό παρελθόν που εξηγούσε τις μετέπειτα δράσεις του, ο Ασασσίνος εδώ, παραμένει ένας "χάρτινος" κακός. Το γεγονός ότι δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του, το κίνητρό του ή το πώς αναρριχήθηκε στην αδελφότητα, αφήνει ένα τεράστιο κενό. Ακόμα και το τέλος του περνάει απαρατήρητο, χωρίς να κλείνει τον κύκλο του χαρακτήρα ικανοποιητικά.
Η γνωριμία με τον Λάνγκτον είναι "τραγική" για κάποιον που ξέρει την εξέλιξή του. Οι περιγραφές των συναισθημάτων του και του τραύματός του είναι περιληπτικές και επιπόλαιες, στερώντας από τον αναγνώστη τη σύνδεση με τον ήρωα. Αυτά και άλλα πολλά ερωτηματικά που έμειναν αναπάντητα για τους χαρακτήρες.
Το βιβλίο έχει ένα από τα πιο σοκαριστικά φινάλε της σειράς ωστόσο. Αν και η διαδρομή με κούρασε, η κεντρική ιδέα της σύγκρουσης Επιστήμης και Εκκλησίας παραμένει η πιο δυνατή του θεματική.
Ως λάτρης του βιβλίου, προτιμώ τα βιβλία και έπειτα τις σειρές. Σπάνιες φορές υπήρξαν σειρές ή ταινίες που να τις προτιμώ από τα βιβλία. Εδώ, είναι μια από τις σπάνιες φορές.
Η σειρά ήταν καταπληκτική! Το βιβλίο δε, καμία σχέση.
Ενώ θεωρείται κλασικό, μου φάνηκε κάπως βιαστικά γραμμένο και δυσνόητο. Το τέλος του, ειδικά, κινείται σε μονοπάτια τόσο αφηρημένα και δυσνόητα, που αναρωτιόμουν αν έχασα κάποια σελίδα 😂
Χρειάστηκε να διαβάσω το φινάλε δύο φορές για να βγάλω άκρη.
Από την άλλη μεριά, η σειρά του Netflix (Οι δαίμονες του Χιλ Χαουζ, The haunting of Hill House) δεν είναι απλώς τρομακτική· είναι συγκλονιστική. Εκεί όπου το βιβλίο εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην Έλενορ, η σειρά δίνει απίστευτο βάθος σε ολόκληρη την οικογένεια. Κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του οντότητα και τους δικούς του δαίμονες. Ο τρόμος δεν είναι μόνο στα "φαντάσματα", αλλά στις σχέσεις και τα τραύματα, γεγονός που κάνει την εμπειρία πολύ πιο προσωπική και έντονη.
Συμπέρασμα; Ε, ολίγον τι, απογοήτευση.... Φτωχό μπροστά στη σειρά.
Το έργο της Olwen Hufton, του οποίου ο τίτλος στο πρωτότυπο είναι "The Prospect Before Her: A History of Women in Western Europe, 1500–1800" είναι ένα βιβλίο βαθιάς ιστορικής βαρύτητας και εντυπωσιακής ερευνητικής πληρότητας!!! Η συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει με ακρίβεια και ευαισθησία τη θέση, τη ζωή και τις εμπειρίες των γυναικών σε τρεις από τους πιο σύνθετους και απαιτητικούς αιώνες της πρώιμης νεότερης Ευρώπης.
Η Hufton δεν περιορίζεται σε μια απλή αφήγηση γεγονότων αλλά χτίζει ένα πολυεπίπεδο πορτρέτο της γυναικείας καθημερινότητας από τη φτώχεια και την εργασία, από τον γάμο, τη μητρότητα μέχρι και τη θρησκεία. Ο τρόπος που συνδυάζει τις κοινωνικές, πολιτισμικές και οικονομικές όψεις της ζωής τους δείχνει όχι μόνο επιστημονική δεξιοτεχνία, αλλά και την ουσιαστική κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας.
Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα “βαρύ” βιβλίο όχι λόγω ύφους, αλλά λόγω του πλήθους πληροφοριών για τη δύσκολη και άδικη ζωή των γυναικών. Καθώς το διάβαζα αισθανόμουν αυτό το "βάρος" αλλά ταυτόχρονα λάμβανα και γνώσεις. Αν και η συγγραφέας εστιάζει σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης, αφήνοντας στο περιθώριο κάποιες άλλες όπως τη Σουηδία, την Ιρλανδία, τη Δανία την Ελβετία (έχει αναφερθεί πολύ λίγο σε αυτές τις χώρες όπως και στην ανατολική Ευρώπη), η συνολική ερευνητική της προσέγγιση παραμένει εξαιρετικά πιστή και ολοκληρωμένη. Η απουσία ορισμένων περιοχών δε μειώνει τη σημασία του έργου, αντιθέτως, υπογραμμίζει το μέγεθος και τη δυσκολία του εγχειρήματος.
Είναι ένα βιβλίο που απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη, αλλά ανταμείβει κάθε λεπτό της ενασχόλησης μαζί του. Είναι μια ιστορία όχι μόνο των γυναικών, αλλά και του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία τις διαμόρφωσε και εκείνες με τη σειρά τους, διαμόρφωσαν την κοινωνία.
Συμπέρασμα; Ένα αναμφισβήτητα κορυφαίο έργο για όποιον ενδιαφέρεται για τη γυναικεία ιστορία και την εξέλιξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Σκεφτείτε το καλά πριν αγοράσετε αυτό το βιβλίο! :/
Είπα να ξεφύγω λίγο από τα ακαδημαϊκά βιβλία και το ιστορικό μυθιστόρημα και να διαβάσω κάποιο ρομάντζο παρόλο που δε διαβάζω τέτοια βιβλία, ακριβώς επειδή παρουσιάζουν τοξικά πρότυπα στις μεταξύ σχέσεις των δυο φύλων. Σκέφτηκα να δώσω μια ακόμα ευκαιρία σε αυτή την κατηγορία. Τι το ήθελα;
Η Lorraine Heath φαίνεται πως ήθελε να γράψει ένα ρομαντικό δράμα με ένταση, πάθος και να θίξει κοινωνικά θέματα. Αντ’ αυτού, μας χάρισε μια μίξη από οικογενειακές στορίες και Sweet Home Alabama.
Η πρωταγωνίστρια (Ολίβια) δέχεται παθητικά να μείνει στο σπίτι της ένας άγνωστος και να φροντίσει τον γιο της (γιατί η ίδια δεν μπορεί, είναι πολύ αδύναμη 🤡) και εν τέλει τον ερωτεύεται. Αποδεικνύεται πως ο πρωταγωνιστής (Τζακ) είναι ο γιος του άντρα της. Φυσικά το σεξουαλικό κομμάτι δε λείπει από τέτοια βιβλία. Τι πιο σύνηθες! Άρα ο Τζακ ερωτεύεται...τη γυναίκα του πατέρα του και το παιδί που έχει η Ολίβια είναι στην πραγματικότητα ο αδερφός του Τζακ! Αφού ο συγκεκριμένος επιβλήθηκε και τη μείωσε, προσβάλλοντάς την πάμπολλες φορές, και αφού εκείνη είναι μια αδύναμη γυναικούλα (έτσι όπως την παρουσιάζει η συγγραφέας) και δεν μπορεί όχι μόνο να μιλήσει αλλά ούτε και να σκεφτεί, κατέληξαν μαζί 😂. Τι;
Οι διάλογοι ήταν βαρετοί και η μετάφραση κωμικοτραγική! Καμία επιμέλεια, κολλημένες λέξεις χωρίς κενά σε μερικά σημεία. Ο εκδοτικός φαίνεται πως δεν έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο συγκεκριμένο βιβλίο και να' ταν μόνο αυτό;
Το τέλος; Καλά, προβλέψιμο. Αφήνει την αίσθηση πως η συγγραφέας κουράστηκε και είπε “ας τελειώνει, δεν έχει σημασία ποιος είναι παιδί ποιανού”. Τι πρότυπα είναι αυτά που παρουσιάζει; Τις περισσότερες φορές σε αυτού τους είδους τα βιβλία, η γυναίκα λοιπόν, παρουσιάζεται άβουλη, αδύναμη, αναποφάσιστη, αναπαράγοντας τις προκαταλήψεις. Από την άλλη ο άντρας είναι σατανικά όμορφος, λογικός, δυνατός και εκείνος που μπορεί να επιβληθεί παντού! Τέλος ερωτεύονται και ζουν μαζί! Θα μπορούσε η συγγραφέας να θίξει τα κοινωνικά προβλήματα και τις συμπεριφορές της εποχής με σεβασμό και να μην τα ρομαντικοποιεί! Άκρως
προβληματικό!
Ωστόσο ένα αστεράκι γιατί ο τίτλος ήταν πολύ ρεαλιστικός. Όχι μόνο οι πρωταγωνιστές "κάηκαν" αλλά εν τέλει κάηκε και το μυαλό μου!
Δυστυχώς δεν ήταν αυτό που περίμενα... Η σειρά ήταν υπέροχη! Το βιβλίο; Μεεχ. Η αφήγηση μού φάνηκε βιαστική, χωρίς πραγματική ανάπτυξη χαρακτήρων. Ήθελα να δώσει βάθος σε όλους και να μην εστιάζει μόνο σε δυο χαρακτήρες.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης είχα συνεχώς την αίσθηση πως δεν κατανοούσα τι διάβαζα. Δεν πρόκειται για μυστήριο που σε κρατάει σε αγωνία, δεν υπήρχε αυτό το "κάτι" που περιμένεις να γίνει, αλλά για μια ασάφεια που κουράζει. Δυσνόητο κατά τη γνώμη μου.
Ωστόσο μού άρεσαν τα σκίτσα που είχε μέσα και το τέλος. Εκεί όντως ο Τζέιμς παραδίδει κάτι δυνατό: μια μεγάλη, ανατρεπτική κορύφωση, το σοκ που ταιριάζει σε τέτοιου είδους ιστορίες. Αν μόνο το υπόλοιπο βιβλίο είχε σταθεί στο ύψος αυτού του φινάλε, θα ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία!
Δεν το προτείνω, εκτός κι αν κάποιος θέλει να διαβάσει από καθαρή περιέργεια ένα «κλασικό» της γοτθικής λογοτεχνίας.
