Το βιβλίο με ενθουσίασε. Γραμμένο με κομψό φλέγμα για μια μέρα σχεδόν συνηθισμένη, που δεν λέει να τελειώσει και που περιλαμβάνει παραπάνω γεγονότα, από όσα μπορεί να αντέξει ο ήρωας της ιστορίας. Το συνηθισμένο είναι γραμμένο με αστείο και ασυνήθιστο τρόπο. Παρόλο που το θέμα είναι σοβαρό, γελάς σε κάθε σελίδα.
Ούτε εγώ περίμενα να μ' αρέσει ένα βιβλίο τύπου γουέστερν. Το ξεκίνησα για να διαβάσω και κάτι άλλο εκτός από τον Στόουνερ, του Γουίλιαμς. Όμως δεν μπορούσα να το σταματήσω. Ενώ έμοιαζε κάπως σχολαστικό, γιατί πόση φύση να διατρέξεις διαβάζοντας, ωστόσο ήταν μια περιπέτεια μεγάλης αγωνίας, γραμμένη χωρίς διδακτισμό, αλλά και με κάποια συμπόνια για τη σφαγή των ζώων, σε μια εποχή που η ζωή τους δεν είχε καμία αξία, εκτός από την αγοραστική. Δίνεται με σπουδαίο τρόπο η προσφορά και ζήτηση του "προϊόντος", και η ειρωνεία όταν μέσα σε λίγο διάστημα και σχεδόν από καπρίτσιο ή μόδα, ανατρέπονται όλα και έρχεται η καταστροφή. Παράλληλα τρέχει και η ανάγκη για εσωτερική πραγμάτωση ενός από τους ήρωες. Ο κάθε χαρακτήρας είναι ευδιάκριτος.
Γνωρίζω ότι θεωρείται αριστούργημα της λογοτεχνίας, αλλά εγώ δεν μπορώ να φτάσω παραπάνω από τις αρχικές σελίδες, το βαριέμαι. Τώρα ήταν η δεύτερη φορά που το ξαναδοκίμασα. Δεν το βαθμολογώ, εννοείται, απλώς ήθελα να δηλώσω, ότι υπάρχει και κόσμος που δεν το βρίσκει ενδιαφέρον. (Τελικά το σύστημα δεν δέχεται να μη βαθμολογήσω)
Το βιβλιο μ αρεσε πολυ. Η φωνη του κατηγορουμενου ακουγεται σοφή, αν και οι περισσότεροι τον θεωρουν ηλιθιο. Δεν θα το κατετασσα στα αστυνομικα επειδη εχει φόνο. Θα αρεσει σε οποιον αρεσαν τα Εθιμα ταφης. Η γλωσσα είναι πλουσια οπως και τα συναισθήματα. Η ατμοσφαιρα υποβλητικη.
Το βιβλίο μ' άρεσε πάρα πολύ, αν και θέλει γερό στομάχι για το κομμάτι που αφορά τη βία του πολέμου. Μ' άρεσε πολύ, που η πλοκή προχωρά μέσα από την αφήγηση διαφορετικών ατόμων της ιστορίας. Δεν ωραιοποιεί, αλλά ούτε και σφυροκοπά αμείλικτα τον αναγνώστη με φρίκη. Η γραφή είναι περίτεχνη, αλλά οχι σε βαθμό "κουλτουριάρικο". Είναι γεμάτο δύσκολα συναισθήματα, όλα όσα θα θέλαμε να αποσιωπούμε.
Το βιβλίο μ' άρεσε πολύ. Είχε εσωτερική ένταση, που κλιμακωνόταν σταδιακά. Ενώ το εξωτερικό γεγονός είναι να γυρίσει στο σπίτι για τις διακοπές των Χριστουγέννων ο γιος μιας οικογένειας, από κάτω υπάρχει ένα δραματικό γεγονός, που ξετυλίγεται σιγά σιγά μέσω της αφήγησης του πατέρα.
Ήμουν διστακτική, γιατί είχα δει την ταινία και δεν είχε περάσει πολύς καιρός. Κι όμως δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Αληθινό, ποιητικό, περιγραφικό αλλά όχι κουραστικές περιγραφές, αγωνιώδες και σπαρακτικό. Χαρακτήρες που σου μένουν και γεμάτο με πλούσιες εικόνες.
Πάρα πολύ ωραία εικονογραφηση, σε ωραίο χαρτί. Η καλαισθησια του βιβλιου ειναι το ατου του. Ομως η ιστορια με απογοητευσε. Οι κριτικες που ειχα διαβασει ηταν διθυραμβικές. Δεν βρηκα το λογο.
Μ' άρεσε πάρα πολύ. Ήταν να το αφήσω στην αρχή, όπου με παραξένεψε κάτι, όμως μόλις αποφάσισα, ότι θα δεχτώ την οπτική της και το "πείραγμα" της ιστορίας, δεν μπορούσα να τα αφήσω από τα χέρια μου. Ειδικά το τρίτο βιβλίο (γιατί χωρίζεται σε τρία μέρη) αν και ζοφερό, με συγκίνησε.
Ευφυές και αστείο. Ήθελε την προσοχή μου κάποιες φορές, καθώς ο λόγος είναι πυκνός και πνευματώδης. Αν και ιστορία δολοφονίας, γέλασα με τον τρόπο που παρουσιάζονται οι χαρακτήρες και ειδικά, ο μικρότερος από αυτούς.
Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, μ' άρεσε πολύ. Σε βάζει εντελώς μέσα στην ατμόσφαιρά του, αγωνιάς, θρηνείς, αισθάνεσαι, μυρίζεις, ακούς ήχους. Ο τρόπος που περιγράφει είναι πολύ ζωντανός και βιωματικός. Σε κάνει να πιστεύεις ότι η συγγραφέας έζησε στα χρόνια της πανούκλας, ότι γνώριζε τον Σαίξπηρ και την οικογένειά του. Πουθενά δεν ένιωσα να γίνεται μελό, ενώ θα μπορούσε άνετα.
