Ένα κομψοτέχνημα με αύρα Ανατολής και επιβλητικό σε μέγεθος παραμύθι βγαλμένο από τις χίλιες και μία νύχτες. Στο εσώφυλλο του βιβλίου δεσπόζει ένα μεγάλο παγώνι, σύμβολο ομορφιάς ενώ στις σελίδες του ξεπροβάλλουν μαχαραγιάδες, πριγκίπισσες, πλούτη και παλάτια, ένας ολόκληρος πολιτισμός για εξερεύνηση.. Οι τεράστιες εικόνες του βιβλίου σε μεταφέρουν σ' ένα κόσμο ονειρικό και αποτυπώνουν τα συναισθήματα των ηρώων που θαρρείς θα ξεπηδήσουν από τις σελίδες του βιβλίου. Ένα παραμύθι από την μακρινή Ανατολή που μετέφρασε στα ελληνικά η Εύη Γεροκώστα η παραμυθού με την μελωδική φωνή.
Κείμενα με ωραία νοήματα για όσους ενδιαφέρονται για την καριέρα τους με πανεπιστημιακές σπουδές. Εστιάζει στις ικανότητες που πρέπει να έχουν τα στελέχη και οι μάνατζερ επιχειρήσεων και στο αποτελεσματικό μάνατζμεντ. Έχει πιο πολύ διδακτικό περιεχόμενο που ενδιαφέρει τον αναγνώστη μόνο αν ασχολείται με αυτόν τον τομέα.
Ένα πολύ εμπνευσμένο και καλογραμμένο μυθιστόρημα. Η πρώτη παράγραφος από τις πιο εντυπωσιακές σε μπάζει κατευθείαν στο κόσμο του Μπατίστ και των ανθρώπων της σκοτεινής εποχής του. Εντούτοις δε σε προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει και για το που θα οδηγηθεί ο ήρωας προσπαθώντας να συνθέσει το τελειότερο άρωμα που έχει ποτέ μυρίσει και νιώσει πάνω στη γη άνθρωπος. Ένα δυνατό κείμενο με μοναδικό του προτέρημα την πρωτότυπη ιστορία ενός φτωχού, που γεννιέται χωρίς ιστορία στον ήλιο, αλλά έχει ένα μοναδικό χάρισμα, να μυρίζει τα πάντα και να ανασυνθέτει τις μυρωδιές χωρίς ο ίδιος να εκπέμπει καμμιά μυρωδιά.
Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ (Καλιφόρνια, 1902-1968), «Τα σταφύλια της οργής», δεν έλειπε από τις βιβλιοθήκες των εφήβων των δεκαετιών του ’60 και ’70, όταν κυκλοφορούσαν τα κλασικά έργα σε, ενίοτε, ατυχείς μεταφράσεις. Οσοι, πάλι, προσπαθούσαν να το διαβάσουν στο πρωτότυπο, μάλλον, αντιμετώπισαν δυσκολίες όχι μόνο λόγω του πυκνού λόγου, σε πολλά σημεία, αλλά και της συχνής χρήσης των ιδιωματισμών.
Ο Τζον Στάινμπεκ (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1962) ασχολήθηκε σε όλα του τα έργα με τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι απλοί άνθρωποι, αυτοί που προέρχονταν από την εργατική τάξη, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’30.
Κι ενώ η ιστορία είναι απλή κι έχει αποδοθεί με ρεαλισμό, ωστόσο οι δυνατές περιγραφές όχι μόνο των τοπίων ή των κοινωνικών καταστάσεων της εποχής, αλλά και των εσωτερικών συγκρούσεων των ηρώων, συνθέτουν μια κλασική ιστορία, η οποία αντικατοπτρίζει την ανθρώπινη περιπέτεια διαχρονικά. Και μπορεί να αλλάζουν, με το πέρασμα του χρόνου, τα κοινωνικά μέσα και οι συνθήκες, να αναπτύσσεται η τεχνολογία, κάποια πράγματα, όμως, όπως η αξιοπρέπεια, ο ανταγωνισμός, η αδικία, η αλληλεγγύη, η ισχύς της οικογένειας, η επιμονή του ανθρώπου να επιβιώσει, παραμένουν αναλλοίωτα, ενώ μερικά άλλα θα παραμένουν διαρκώς στα ζητούμενα.
Βρισκόμαστε σε μια αγροτική περιοχή των ΗΠΑ, στην Οκλαχόμα, στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης, όταν η οικογένεια Τζόουντ αναγκάζεται, εξαιτίας της παρατεταμένης ξηρασίας, αλλά και από τα χρέη προς τις τράπεζες, να εγκαταλείψει το σπίτι της, για να αναζητήσει, όπως έκαναν και πολλοί άλλοι, καλύτερη τύχη στα δυτικά, στη γη της επαγγελίας, την Καλιφόρνια. Το ταξίδι, στο οποίο, εκτός από τα μέλη της οικογένειας Τζόουντ, συμμετέχει και ο πρώην ιεροκήρυκας Κέισι, η πίστη του οποίου για την ύπαρξη του Θεού είχε κλονιστεί, αποδεικνύεται μια δοκιμασία για τις ανθρώπινες αντοχές. Οι κακουχίες, η πείνα, η δυστυχία ακολουθούν τους ήρωες, οι οποίοι δεν βρίσκουν τον παράδεισο τον οποίο ονειρεύονταν. Μερικοί ζούνε στην κόψη του ξυραφιού, ενώ οι οικογενειακοί δεσμοί, καθώς και η μητρική αγάπη, συντελούν ώστε να επιτευχθούν η ενότητα και η επιβίωση εκείνων που συνεχίζουν να αγωνίζονται.
Ο συγγραφέας περιγράφει με ποιητικότητα ακόμα και τις πιο φυσικές ή πιο καθημερινές στιγμές· η παρουσίαση της ανατολής του ήλιου ή του δειλινού, η εμφάνιση της χελώνας γίνονται με όρους υποδηλωτικούς, σύνθετους, χωρίς όμως να είναι ακατανόητοι, μ’ έναν τρόπο που το ρεαλιστικό συναντάει το λυρικό και το κυριολεκτικό το μεταφορικό. Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη, με πολλούς διαλόγους, οι οποίοι αντικατοπτρίζουν τους απλούς ανθρώπους της εργατικής τάξης, ωστόσο αποδίδονται με εξαιρετική μαεστρία και πυκνότητα, έτσι ώστε να εκφράζονται, με τον πιο καθαρό τρόπο, οι διάφοροι χαρακτήρες. Και οι όποιες εναλλαγές στην αφήγηση και στη μετάβαση στην πρωτοπρόσωπη δεν γίνονται παρά για να αποδοθούν οι πιο μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματα των ηρώων, συνθήκη που καθιστά το κείμενο εξαιρετικά ζωντανό και άμεσο. Εξάλλου, οι χρήσιμες λεπτομέρειες οικοδομούν το ατομικό και το συλλογικό σύμπαν χωρίς να γίνονται αυτονόητες διακηρύξεις και διδακτικές προσεγγίσεις.
«Τα σταφύλια της οργής» (το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1939, και το 1940 o σκηνοθέτης Τζον Φορντ γύρισε την ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα) είναι ένα κορυφαίο έργο, όχι μόνο για το γεμάτο ανθρωπιά περιεχόμενό του, αλλά και για τη μορφή του, μυθιστόρημα το οποίο θα κινεί το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων όλες τις εποχές, όσο διαφορετικές κι αν είναι αυτές μεταξύ τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το απαιτητικό κείμενο αποδόθηκε με μέτρο και σύνεση στη γλώσσα μας.
Ένα όμορφο βιβλίο με έναν υπέροχο τίτλο. Μια ιστορία τυπική και χιλιοειπωμένη. Πρόκειται για τον έρωτα του νεαρού φτωχού Μάνου με την πλούσια Έλλη. Ένα τρυφερό βιβλίο γραμμένο με λιτό αλλά και αληθινό τρόπο καθώς επίσης με σαρκασμό και χιούμορ.
Ανατριχιάζω και μόνο που ξεκινάω να γράφω για το βιβλίο Ποτέ χωρίς την κόρη μου! Είναι πραγματικά το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ, ίσως και το καλύτερο του είδους του.
Η αληθινή ιστορία μίας Αμερικανίδας από το Michigan, Παντρεμένη στην Αμερική με έναν Ιρανό γιατρό.
Η ζωή τους κυλούσε αρμονικά και την ευτυχία τους ήρθε να ολοκληρώσει ένα κοριτσάκι. Ένας σύζυγος που έκρυβα πάρα πολύ πολύ καλά τις προθέσεις του και τον πραγματικό του εαυτό.
Όλα άλλαξαν όταν αποφάσισαν να πάνε στη γενέτειρα του την Τεχεράνη για διακοπές, έτσι νόμιζε τουλάχιστο ότι θα πήγαινε για διακοπές.
Ο χαρακτήρας του πήρε στροφή 180 μοιρών πριν ακόμη πατήσουν το πόδι τους σε Ιρανικό έδαφος, αλλά από την πρώτη στιγμή που το αεροπλάνο τους μπήκε στον εναέριο χώρο της χώρας.
Η ίδια βρέθηκε αιχμάλωτη του συζύγου της και της οικογένειας του, ειδικότερα της αδερφής του και της απαγορεύτηκε πολλές φορές να δει το παιδί της, τα μαρτύρια ήταν τόσα πολλά που η σκέψη της γυρνούσε στο πως θα καταφέρει να τον σκοτώσει, σύντομα όμως κατάλαβε πως κάτι τέτοιο θα ήταν μάταιο αφού κατά τον Ιρανικό νόμο, όταν ένας πατέρας πεθαίνει, το παιδί του περνάει υπό την κηδεμονία της (πρώην) οικογένειάς του και όχι της μάνας. Η μάνα στο Ιράν δεν έχει καμία εξουσία πάνω στα παιδιά της.
Ένα διαμάντι της ελληνικής πεζογραφίας από την Διδώ Σωτηρίου, τη συγγραφέα του βιβλίου «Ματωμένα Χώματα».
Το εξαίσιο μυθιστόρημα «Μέσα στις φλόγες» έρχεται την Κυριακή 14/5 με τη Realnews. Όλα όσα δεν ξεχνούν οι παλαιοί και όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι νέοι για τη Σμύρνη πριν και μετά την καταστροφή.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1978, σημειώνοντας από τότε μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία, με πολλές επανεκδόσεις.
Η Αλίκη Μάγη, η αφηγήτρια του έργου, ξεκινά τη διήγησή της από το 1918, όταν ήταν μικρό κορίτσι στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας.
Μέσα από την αφήγηση της μικρής Αλίκης, ο αναγνώστης παρακολουθεί την ιστορία μιας εύπορης οικογένειας από το Αϊδίνι, μεταφέρεται στην εποχή εκείνη και ζει την ανέμελη ζωή των Ελλήνων της Σμύρνης πριν από τα γεγονότα, την τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής και τις πικρές μέρες της προσφυγιάς.
Η Διδώ Σωτηρίου, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής λογοτεχνίας, έχει αφήσει πίσω της ένα πλούσιο συγγραφικό έργο, το οποίο αντλεί τη θεματολογία του από τη Μικρασιατική Καταστροφή, την περίοδο του Εμφυλίου και την μετά τον Εμφύλιο περίοδο της ελληνικής Ιστορίας. Εξάλλου, η Διδώ Σωτηρίου είχε βιώσει το δράμα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.
Η συγγραφέας, δημοσιογράφος και αγωνίστρια, γεννήθηκε στο Aϊδίνι της Mικράς Ασίας το 1909 και με τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, κατέφυγε με την οικογένειά της στην Αθή
"Το παιδικό βιβλίο είναι αποτυχημένο αν δεν το διαβάζει με απόλαυση ο μεγάλος"
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Από τη μεταπολίτευση και μετά έχουμε μια εκρηκτική παραγωγή παιδικής λογοτεχνίας με πρωτοπόρο την Άλκη Ζέη "Το καπλάνι της βιτρίνας"", όπου η θεματολογία επεκτείνεται πέρα από το πολιτικό-ιστορικό στοιχείο σε κοινωνικά θέματα. Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Σάμο.Σπούδασε στη Φιλοσοφική Αθηνών, στη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και σεναριογραφία στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Από το 1954 έως το 1964 έζησε ως πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1967 , με τον ερχομό της χούντας, ξαναφεύγει πάλι, αυτή τη φορά για το Παρίσι.Το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο της για μεγάλους,"Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα".
Με το νέο της μυθιστόρημα "Ο ψεύτης παππούς", η Άλκη Ζέη, μας ταξιδεύει για ακόμη μια φορά. Ήρωας της ιστορίας είναι ένας παππούς, συνταξιούχος ηθοποιός, ο Μάριος Δάρρας. Ο μικρός εγγονός του, ο Άντωνης, θαυμάζει τον παππού του και απολαμβάνει τις ιστορίες που του αφηγείται.Ο Μάριος Δάρρας έζησε πολλά από τα σημαντικά γεγονότα του περασμένου αιώνα, επαναστάσεις και πολέμους. Ερωτεύτηκε, ταξίδεψε, αντιστάθηκε.Τώρα πια, όμως, τα απογεύματα του ασχολείται με τον εγγονό του και αναπολεί το παρελθόν. Του διηγείται γεγονότα και από τα περασμένα και από τα τωρινά, πολλά από τα οποία στον μικρό Αντώνη φαίνονται υπερβολικά και ψεύτικα. Ωστόσο, στο τέλος ο δεκάχρονος εγγονός θα καταλάβει την αλήθεια του ψεύτη παππού.
Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες.Η τρυφερή σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν παππού και σε έναν εγγονό ζει μέσα τους για πάντα.Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στα συναισθήματα και στις εμπειρίες τους. Οι μεγάλοι αναγνώστες ταυτίζονται με τον Αντώνη, αναπολώντας με νοσταλγία τις δικές τους στιγμές με τον δικό τους παππού και ξαναγίνονται παιδιά. Οι πολύτιμες αυτές στιγμές δεν χάνονται μέσα στον χρόνο. Από την άλλη, οι νεαροί αναγνώστες εξοικειώνονται με την πραγματικότητα και τα προβλήματα της.
Η γραφή της Άλκης Ζέη κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών, αλλά ταυτόχρονα και των μεγάλων.Το έμφυτο χιούμορ της διώχνει την θλίψη που μπορεί να προκαλούν μερικές από τις αφηγήσεις του παππού. Η σχέση εγγονού και παππού ανυψώνεται σε ένα άλλο επίπεδο, μακριά από τη φθορά που προκαλεί ο χρόνος. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γ.Μ Βιζυηνός με "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον", ήταν ο πρώτος που έθεσε τη σχέση παππού και εγγονού ανάμεσα σε δύο άξονες, ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.
