Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Χέρι με χέρι
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 9:00 ΕΩΣ ΤΙΣ 21:00 ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΑΠΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΓΙΑ ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΣΤΑΣΗ.
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
ΕΛΤΑ
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Για αποστολές εντός Ελλάδας γίνεται παραλαβή από υποκατάστημα ΕΛΤΑ.
ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΜΑΤΩΝ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΑ ΕΛΤΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ. ΟΙ ΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΒΑΣΜΑΤΩΝ ΣΕ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΤΗ (ΕΠΙΛΟΓΗ DEBIT/OUR).
Ο τρόπος αυτός αποστολής ισχύει μόνο για αγορές από 10 €.
Στα τέλη του περασμένου αιώνα η ατμομηχανή έχει καταφέρει να διασχίσει την Ινδική Χερσόνησο και να ενώσει τη μια άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών με την άλλη, γεφυρώνοντας τους ωκεανούς. Μπορεί κάποιος να κάνει το γύρο του κόσμου χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα μέσα συγκοινωνίας; Ναι, αλλά σε πόσο χρόνο; Όχι σε λιγότερο από τρεις μήνες λένε οι ειδικοί. Σε ογδόντα μέρες στοιχηματίζει ο Φιλέας Φογκ και παίζει όλη του την περιουσία σ' αυτό το στοίχημα. Είναι μια τρέλα! Γιατί δεν τον κυνηγάει μόνο ο χρόνος, αλλά πάνω απ' όλα οι αναποδιές και ο ξεροκέφαλος αστυνομικός Φιξ, που θέλει οπωσδήποτε να τον συλλάβει. Ένα ταξίδι συναρπαστικό, σήμερα όσο και πριν από εκατό χρόνια. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Δύο Άγγλοι γιατροί -ένας ψυχίατρος και μια παθολόγος- δίνουν με χιούμορ και φρεσκάδα ιατρικές πληροφορίες για την ερωτική πράξη, διανθισμένες με απολαυστικά ιστορικά στοιχεία. Η λειτουργία του αναπαραγωγικού συστήματος, τα αντισυλληπτικά μέσα, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, τα ήθη και έθιμα για το σεξ ανά τον κόσμο και τους αιώνες και οι μεγάλοι εραστές της Ιστορίας, αναφέρονται μέσα σε 103 σελίδες μικρού σχήματος. Μπορεί κανείς λόγου χάριν, να διαβάσει ότι οι ερωτικές επιδόσεις δεν έχουν σχέση με τη φυσική σωματική κατάσταση και ότι πριν από λίγα χρόνια το μεγάλο αστέρι της σκηνής στη Στοκχόλμη ήταν ένας νάνος με άπιαστες σεξουαλικές επιδόσεις. Επίσης, ότι οι ιερόδουλες κατά τον Μεσαίωνα χρησιμοποιούσαν ως αντισυλληπτικό διάφραγμα τις... λεμονόκουπες, ότι οι Μεξικανοί ανακάλυψαν πρώτοι πριν από αιώνες το αντισυλληπτικό "χάπι" (από γλυκοπατάτες) και ότι ο Ιπποκράτης έδινε ως αντισυλληπτικά μέσα στην ιδιωτική πελατεία του έβενο, φίλντισι και διαμάντια και στους πελάτες του "ΙΚΑ" γυάλινες χάντρες! Ακόμα, ότι οι Κούρδοι του Ιράν και οι Έλληνες Μανιάτες έχουν το ίδιο έθιμο του σεντονιού την επόμενη ημέρα του γάμου. Και ότι οι Γιαπωνέζοι πιστεύουν ότι το μέγεθος των χειλέων της γυναίκας είναι ανάλογο με τον κόλπο της, ενώ οι Ταϊλανδοί έχουν την ίδια άποψη για τη σχέση ανδρικής μύτης και γεννητικού οργάνου -γι'' αυτό και αμφότεροι δεν συνηθίζουν να σχολιάζουν τα χείλη και τις μύτες αντιστοίχως. Θα διαβάσει κανείς επίσης και ότι η σύφιλη είχε διάσημα "θύματα", όπως τον Αβραάμ, την Αικατερίνη τη Μεγάλη, τον Κολόμβο, τον Μουσολίνι και τον Σούμπερτ. Και ότι το "γαλλικό φιλί" επινοήθηκε λόγω ενός... στεγαστικού προβλήματος ενώ ότι οι μπάμιες και οι πιπεριές έχουν σχέση με τη σεξουαλική ζωή μας.
Ο ίδιος ο τίτλος του έργου του Μήτσου Κατσή μαρτυρεί με τον πιο εύγλωττο τρόπο για την ουσία του ηρωικού ΔΣΕ με τη λέξη «αντάρτης», που σημαίνει επαναστάτης. Το είδος του ημερολογίου που χρησιμοποίησε να ιστορήσει τη δράση του ΔΣΕ, κάνει όλο το έργο προσιτό και κατανοητό στους αναγνώστες· επίσης πολύ ενδιαφέρον.
Είναι μια αθάνατη, μνημειώδης τοιχογραφία, στην οποία αναπαρασταίνεται ρεαλιστικά, ολοζώντανα η τρίχρονη γενναία εποποιία του ΔΣΕ (1946-1949), του αδάμαστου λαού μας να είναι νοικοκύρης στον τόπο του χωρίς ντόπιους και ξένους τυράννους, ιδιαίτερα τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
«Σε μένα 'χει προσπέσει, όπως σε σένα τώρα εγώ, κι ο άγριος πολεμόθεος που ποτέ - τι φόβος τρόμος! - δεν έχει σκύψει ο σβέρκος του ο νευρώδης σε ομαλό και βγαίνει πάντα νικητής σ' όποιον αγώνα κι όμως αιχμάλωτος και σκλάβος μου με ικέτευε γι' αυτό που δίχως συ να το ζητάς σου το προσφέρω εγώ. Κρέμασε δόρυ, κράνος του αδάμαστο κι ασπίδα χωράτευε και χλεύαζε με σκέρτσα λιγωμένα. Το άγριο ταμπούρλο του και τη σημαία την κόκκινή του: την αγκαλιά μου είχε ομαλό, το στρώμα μου σκηνή του. Έτσι τον παντοκράτη αυτόν τον κυβερνούσα εγώ μ' άλυσο από τριαντάφυλλα τον έσερνα δεμένο κι ο που η αλκή του υπόταζε το ατσάλι το σκληρό με υπόφερνε να τον περιγελάω και να τον δένω. Ω μην καυκιέσαι πως μπορείς να τα βάλεις με μια που υπόταξε τον πολεμόθεο τον αρχιφονιά. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Η "Αντιγνώση, τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού" θέτει ένα πρόβλημα που ποτέ ως τώρα δεν έχει ερευνηθεί αντικειμενικά και καίρια. Πως καταποντίστηκε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός; Γιατί; Ποιους εξυπηρετούσε ο αφανισμός του; Και γιατί θεωρήθηκε απαραίτητο να ξεριζωθεί η ελληνική παιδεία προκειμένου να επιβιώσει ο χριστιανισμός; Οι πολιτισμοί που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά και αφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης δέχτηκαν επιδρομές από ορδές βαρβάρων. Όπως ο Μυκηναϊκός από τους Δωριείς και ο Χαναανικός από τους Εβραίους. Αλλά ο χριστιανισμός εμφανίζεται σα θρησκεία. Και το ίδιο ισχυρίζεται ως σήμερα. Πώς έδρασε όμως σα βαρβαρική επιδρομή; Και γιατί λειτούργησε σαν καταλύτης κάθε ελληνικού στοιχείου, μετερχόμενος μέσα που μόνο ο ναζισμός μεταχειρίστηκε; Ο χριστιανισμός ισχυρίστηκε, και ισχυρίζεται ακόμη, πως μοναδικό του κίνητρο ήταν η Σωτηρία. Σύμφωνοι. Αλλά τίνος; Μα της συσσώρευσης του Πλούτου και της Εξουσίας. Αυτός είναι ο στόχος τούτου του βιβλίου: Η απομυθοποίηση μιας απάτης, όπως στάθηκε η χριστιανική θρησκεία, που γίνεται θεμέλιο του καπιταλισμού. Και που δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την κατάλυση του ελληνικού ορθολογισμού. Διαφορετικά θα εξακολουθήσει να εκκρεμεί ένα ζητούμενο: Από τον Ελληνικό πολιτισμό γεννιέται η Ταυτότητα του Ανθρώπου. Γιατί ο χριστιανισμός καταργεί αυτήν την Ταυτότητα για να σώσει δήθεν τον άνθρωπο; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ορισμένοι ορκίζονται στο όνομά της τη στιγμή που κάποιοι προσβάλλονται και μόνο στο άκουσμά της. Ποιο είναι άραγε το ακριβές περιεχόμενο της αποανάπτυξης, μια και δεν φαίνεται να είναι το ίδιο και για τους μεν και για τους δε; Το σημαντικότερο όμως είναι ότι γύρω από αυτή την έννοια έχουν προκύψει πολλές διαμάχες και παρανοήσεις. Μάλιστα, πολλοί είναι οι αντίπαλοι αυτής της ιδέας οι οποίοι χρησιμοποιούν -λιγότερο ή περισσότερο- κακόπιστα επιχειρήματα.
Οι επικρίσεις κάνουν την εμφάνισή τους τόσο από τα δεξιά, όσο και από τα αριστερά: Χωρίς την οικονομική μεγέθυνση, πώς είναι δυνατόν να εξαλείψουμε την εξαθλίωση στις χώρες μας; Τι νόημα μπορεί να έχει η αποανάπτυξη για τις χώρες του Νότου; Και ποιος θα υποστηρίξει παρόμοιο εγχείρημα; Οι εργάτες; Η μεσαία τάξη; Μήπως θα ήταν καλύτερα να περιοριστεί η οικονομική μεγέθυνση στην παραγωγή υπηρεσιών ή στην παραγωγή εμπορευματοποιημένης αξίας;
Ο Σερζ Λατούς καταγράφει όλα αυτά τα ερωτήματα -στα οποία περιλαμβάνονται γνήσιες ανησυχίες και λανθασμένες ιδέες που κυκλοφορούν γύρω μας- για να τους δώσει ακριβείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις οι οποίες βάζουν τέλος στις φαντασμαγορικές ανησυχίες που περιβάλλουν αυτή την έννοια.
Όχι, η αποανάπτυξη δεν είναι συνώνυμη της μηδενικής οικονομικής μεγέθυνσης, ούτε και τεχνοφοβική. Δεν πρόκειται για ένα αντινεωτερικό πρόγραμμα που θα μας γυρίσει πίσω στη ζωή των σπηλαίων, ούτε για πρόγραμμα που επιδιώκει να παλινορθώσει μια πατριαρχική τάξη πραγμάτων που επικεντρώνεται στον κοινοτισμό, ούτε και για ένα εργαλείο που θα μας μετατρέψει όλους σε άνεργους.
Εάν έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε έναν διαφορετικό ορισμό για την αποανάπτυξη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Σερζ Λατούς μάς μιλάει για την κοινωνία της λιτής αφθονίας: αυτή είναι η οικονομική και η πολιτική μετάβαση που μας προτείνει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Η συλλογή κειμένων που παρουσιάζεται, ασχολείται με τα ζητήματα που τέθηκαν στα πλαίσια των κινημάτων του τέλους της δεκαετίας του '60, από την άμεση πρακτική και γνώση των κινηματογραφιστών της εποχής. Η εμπειρία που προέκυψε από τη συνολική κριτική του κινηματογραφικού μέσου σε όλα του τα επίπεδα, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες και πιο πλούσιες εμπειρίες στην κινηματογραφική ιστορία. Τα αποτελέσματά της τροποποίησαν, επέκτειναν κι εμπλούτισαν τις αισθητικές μορφές, πρακτικές μεθόδους και θεωρητικές αναζητήσεις, αλλάζοντας ριζικά τη σχέση μας με τον κινηματογράφο, αλλά και το ίδιο το μέσο. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Λίγο καιρό μετά το σύντομο αλλά αιματηρό πόλεμο στον Καύκασο, ενδεικτικό των ανακατατάξεων στο διεθνή συσχετισμό δύναμης, και έχοντας μπροστά μας το νέο οξύ επεισόδιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που χτυπά πλέον την καρδιά του συστήματος, αυξάνεται η ανάγκη και το ενδιαφέρον για τη μελέτη των ποικιλότροπων μεταβολών που βιώνει, συχνά με οδυνηρό τρόπο, ο σύγχρονος κόσμος.
Είναι η όξυνση της κρίσης αποτέλεσμα των «ακροτήτων ορισμένων παικτών που λειτούργησαν ανεύθυνα»; Οφείλονται τα πολλαπλασιαζόμενα ανά την υφήλιο θερμά πολεμικά επεισόδια στο θυμικό και τα καπρίτσια κάποιων «νεοψυχροπολεμικών ηγετών»; Όταν τέτοιες απόψεις ανερυθρίαστα παρουσιάζονται διεθνώς ως τάχα έγκυρες ερμηνείες των όσων ζούμε, έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη το οξυγόνο που προσφέρει ένας μαρξιστής διανοούμενος εκτός των επίσημων ακαδημαϊκών και μιντιακών κυκλωμάτων -ιδίως όταν, όπως στην περίπτωση του Ρέιμοντ Λότα, μελετά την πραγματικότητα με διεισδυτικό βλέμμα και ανιχνεύει τις μελλοντικές τάσεις χωρίς να «κλείνει» τη συζήτηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, μα ο ισπανικός λαός δε μοιάζει με κανέναν, δε θυμίζει κανέναν. Μάταια δεν κύλησε άφθονο το μαυριτάνικο αίμα στις φλέβες του 700 τόσα χρόνια. Στα τραγούδια του, ακούμε τον μακρινό αντίλαλπ του καλπασμού των σεϊχηδων και νιώθουμε να αναδίνονται απ αυτά τα μύρα της λαγγεμένης Ανατολής. Εκλεκτό τέκνο της αρχαίας αυτής διασταύρωσης, ο Φραντσίσκο Γκόγια. Κι αν είναι αλήθεια ότι ο Μιχαηλάγγελος είναι ο πιο μεγάλος καλλιτέχνης της Αναγέννησης, ο Ραφαήλ ο υπέροχος και ο Ντα Βίντσι ο μάγος, ας μην ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί και η λαμπρή τους συνοδεία έζησαν στην εποχή της Αναγέννησης και μέσα στην εξαίσια ατμόσφαιρά της δημιούργησαν. Τι να πούμε όμως για την εποχή του Γκόγια που κάτω από τα συνοφρυωμένα βλέμματα της Ιεράς Εξέτασης και μέσα σ ένα ασήμαντο κοινωνικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον ήταν υποχρεωμένος να τανύσει τις φτερούγες του; Νά γιατί ο Γκόγια μας είναι πιο προσφιλής και πιο αξιοθαύμαστος.
1 Ο Δικός Μας Ήλιος
2 Ο Στράτης Θαλασσινός Στη Νεκρή Θάλασσα
3 Ένας Γέροντας Στην Ακροποταμιά
4 Τελευταίος Σταθμός
5 Στα Περίχωρα Της Κερύνειας
6 «Κίχλη»
7 Ελένη
8 Επικαλέω Τοι Την Θεόν...
9 Ευριπίδης Αθηναίος
Στην παράδοση των Ασκήσεων ύφους του Raymond Queneau, εκατό απολαυστικά βλάσφημες προσβολές του πιο διάσημου ζωγραφικού πίνακα όλων των εποχών.«Η άποψη της μικρής αγγελίας (γυναίκα): Αφέντρα μαύρη με εννιά ουρές και όλα τα απαραίτητα σύνεργα σε περιμένει να σε υποτάξει στο χώρο της. Μπότες σπιρούνια κι ένα χαμόγελο που κρύβει πολλά. Έλα και καλά να πάθεις. ΜΟΝΑ ΛΥΣΣΑ. Η άποψη του εραστή των γρίφων: Είμαι ένας ζωγραφικός πίνακας. Βρίσκομαι στο Λούβρο. Το πρώτο μέρος μου είναι χαρακτηριστικότατο αμερικάνικο όνομα, το δεύτερο η ουρά ένος τεράστιου φιδιού που ζει στην Νότια Αμερική. Ποιος είμαι - Το βρήκα! Η αποθέωση των ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα της Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοσόν! - Δε σε ξαναπαίζω».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
«Όμως ο Green - έτσι τον λένε τον χιμπαντζή μας, ο ίδιος μας το είπε - σκέφτεται και μιλάει. Έχω προσπαθήσει με κάθε τρόπο να μεταδώσω αυτή την αλήθεια στον κόσμο αλλά, μέχρι στιγμής, δεν βρήκα καμία αξιόλογη ανταπόκριση. [...] Μετά από πολλές προσπάθειες, λοιπόν, κατάφερα να συγκεντρώσω το υλικό που τώρα αφήνω στην κρίση του αναγνώστη. Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του Green, του χιμπαντζή, όπως τη διηγήθηκε ο ίδιος. [...] Ορκίζομαι στο λόγο της τιμής μου, μ’ όλο το βάρος που φέρει μια τέτοια δήλωση, ότι ο δικός μου ρόλος περιορίστηκε στην πιστή μεταφορά σε κείμενο των διηγήσεων του Green. Η μόνη παρέμβαση που επέτρεψα στον εαυτό μου, ήταν μια ελάχιστη επιμέλεια του λόγου του, κυρίως σε ό,τι αφορά στις δευτερεύουσες προτάσεις, με τις οποίες ο χιμπαντζής μας τα ’βρισκε λιγάκι σκούρα...».
Με τα λόγια αυτά, μεταξύ άλλων, ο ανθρωπολόγος Δόκτωρ Πρωτευοντολογίας Μιγκέλ Γκιλ Ρουισάντσεθ προλογίζει την αυτοβιογραφία του χιμπαντζή Green που έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει το γλωσσικό ιδίωμα του ευφυούς ζώου, χωρίς, όμως, να αποκαλύψει λεπτομέρειες για τις μεθόδους εργασίας του. Το σύνολο του υλικού που χρησιμοποιήθηκε, θα δοθεί στη δημοσιότητα στις 2 Ιανουαρίου του έτους 2040...
[...] Αληθώς αισθανόμεθα ανάπαυσιν ψυχικήν διότι δια της εκδόσεως ταύτης αποτίομεν ελάχιστον φόρον τιμής και προσφέρομεν ταπεινόν αντίδωρον προς τον πολλά ευεργετήσαντα και ευεργετούντα αενάως ημάς τους ελαχίστους, Άγιον Διονύσιον. Τον πολλοίς και ατρήτοις καμάτοις, πόνοις, ιδρώσι και προσευχαίς θεμελιώσαντα και ανεγείραντα επί της πέτρας την ιεράν ταύτην μάνδραν και καταστήσαντα αυτήν "πέτρα καταφυγήν τοις λαγωοίς" του Πνεύματος και αυλήν λογικών προβάτων και εργαστήριον της ευσεβείας.
Εκφραζοντας τις ευχαριστιες της καθήμας Ιερας Μονης προς τους αγαπητους συγγραφεις,ελπιζουμε οτι η αναγνωσις του παροντος θα ειναι ευχαριστη και θα δυνηθει να μας μεταφερει σε παρθενες και γεματες φυσικες ομορφιες περιοχες της αγιορειτικης γης,οπου μαζι με την καλλιεργεια των καρπων καλλιεργειται αθορυβα η κατα Θεον ζωη και φιλοσοφια,που οδηγει τον ανθρωπο στον ''υπερ φυσιν'' θειο προορισμο του......(απο τον προλογο του βιβλιου)
Παλαιά και επαινετή συνήθεια των ανά την Ορθοδοξία μοναστηριών υπήρξε η έκδοσις των λεγομένων "προσκυνηταρίων", μικρών δηλαδή εγχειριδίων - προσκυνηματικών οδηγών, τα οποία, άλλοτε λιτά άλλοτε εμπεριστατωμένα, βοηθούσαν τους προσκυνητάς να έχουν πληρέστερη γνώσι της ιστορίας και των παραδόσεων του ιερού χώρου τον οποίον επισκέπτονταν.
Αυτήν την ωραία συνήθεια ακολουθούσα και η καθ' ημάς Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου εκδίδει και προσφέρει στους φιλαγιορείτας προσκυνητάς της, αλλά και σε κάθε φιλομαθή αναγνώστη ή και ειδικώτερο μελετητή, σε δεύτερη βελτιωμένη έκδοσι, τον ευσύνοπτο τούτο προσκυνηματικό οδηγό, ο οποίος περιέχει τα βασικώτερα στοιχεία της ιστορίας, της τέχνης και της ζωής της Μονής ανά τους αιώνας. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Πάρε την ολόσωμη φωτογραφία ενός ανθρώπου και με τον αντίχειρα - αν έχεις - άρχιζε να καλύπτεις κάποια τμήματα του κορμιού σου. Τα πόδια; Ο άνθρωπος εξακολουθεί να σου μιλάει. Τα χέρια; Τίποτα δεν αλλάζει. Την κοιλιά, το στέρνο, όλο το κορμί κάτω από το πηγούνι; Ό,τι κρύβεις μολονότι συμπληρώνει αυτό που απομένει, δεν έχει καμιά ισοδυναμία μαζί του. Μόνο αν με μια κίνηση ανεξήγητης βίας καλύψεις το πρόσωπο, ο άνθρωπος αφανίζεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στο "Άγνωστο Αριστούργημα", η αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς βασανίζει για δέκα χρόνια το ζωγράφο Φρενχόφερ. Στην προσπάθειά του να τελειοποιήσει το έργο του, να δώσει σάρκα και οστά στη γυναίκα που έχει πλάσει με τη φαντασία του, το καταστρέφει. Η ιδανική γυναίκα, που όμοιά της δεν υπάρχει στον κόσμο είναι ανύπαρκτη, είναι μια χίμαιρα, μια ουτοπία, ένα δημιούργημα της φαντασίας του. Σκοπός στη ζωή του δεν υπάρχει πια. Χωρίς στόχο, χωρίς σκοπό, χωρίς ελπίδα, χωρίς την ανύπαρκτη γυναίκα, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα, δεν αξίζει να συνεχιστεί. Καίει τους πίνακές του και πεθαίνει. (AΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
12 Μαρτίου 2019
«Σ' αυτό το συναρπαστικό βιβλίο που θα προβληματίσει, ο ειδικός στη στρατιωτική ιστορία Τζέφρυ Ρήγκαν παρουσιάζει 50 από τις πιο καθοριστικές μάχες της παγκόσμιας ιστορίας. Η σημασία τους δεν έγκειται μόνο στην πληρότητα της νίκης ή της ήττας, που σημειώθηκε σ' αυτές, αλλά στη μακροπρόθεσμη επίδρασή τους στο μέλλον του κόσμου. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)»
11 Μαρτίου 2019
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΜΟΡΓΚΑΝΒΙΛ, ΣΤΟ ΤΕΞΑΣ. ΜΗ ΜΕΝΕΤΕ ΕΞΩ ΟΤΑΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.
Είναι μια μικρή φοιτητούπολη γεμάτη ιδιόρρυθμους χαρακτήρες. Όταν όμως πέσει το σκοτάδι, το κακό κάνει την εμφάνισή του. Επειδή στο Μόργκανβιλ, το κακό παραμονεύει στις πιο σκοτεινές σκιές - το κακό που θα γίνει καπνός στο λαμπερό φως της ημέρας.
Η Κλερ Ντάνβερς δεν άντεχε άλλο την εφιαλτική ζωή στη φοιτητική εστία της. Τα δημοφιλή κορίτσια δεν την άφηναν στιγμή να ξεχάσει ποια ήταν η θέση της στην κοινωνική σκηνή της σχολής· κάπου κάτω από το μηδέν. Και η Κλερ δεν έχει ακριβώς και τις σωστές διασυνδέσεις - με τους απέθαντους που κυβερνούν την πόλη.
Όταν η Κλερ φεύγει από την πανεπιστημιούπολη, το επιβλητικό παλαιό αρχοντικό όπου βρίσκει να νοικιάσει ένα δωμάτιο μπορεί να μην είναι πολύ καλύτερο. Οι καινούριοι συγκάτοικοί της δεν δίνουν και πολλά σημάδια ζωής. Όμως θα προστατεύσουν την Κλερ όταν τα πιο βαθιά κρυμμένα μυστικά της πόλης αρχίσουν να βγαίνουν στην επιφάνεια, διψασμένα για φρέσκο αίμα...
Αν τολμήσεις να ξεχωρίσεις από όλους τους άλλους, θα σου πιουν το αίμα. Το ίδιο και τα βαμπίρ... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Οι πρώτοι Έλληνες έμποροι έφτασαν στη Βεγγάλη τον 18ο αιώνα αναζητώντας την τύχη τους στην Ανατολή από τον Οθωμανικό ζυγό. Έναν αιώνα αργότερα οι Χιώτες μετανάστες ιδρύσαν οίκους στην Καλκούτα στελεχώνοντάς τους με σημαντικό αριθμό Ελλήνων. Η πιο ακμάζουσα απ’ αυτές ήταν των «Αδελφών Ράλλη» η οποία από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα άνοιξε παραρτήματα στις μεγάλες πόλεις και πρακτορεία σε όλη την ενδοχώρα, προσλαμβάνοντας εκατοντάδες ελλήνων για τη λειτουργία της τεραστίας επιχείρησή τους. Στο σημαντικό μεταναστευτικό ρεύμα που δημιουργήθηκε άνηκαν η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι της συγγραφέως, η οποία γεννήθηκε στο Καράτσι και έζησε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στην Καλκούτα. Χρησιμοποιώντας την μέθοδο των προσωπικών συνεντεύξεων με τους επιζώντες Έλληνες της εποχής εκείνης και καταγράφοντας τις αναμνήσεις τους, η Διώνη Μάρκου - Ντόντη δίνει μια ζωντανή και άκρως ενδιαφέρουσα εικόνα της ζωής των. Παράλληλα, περιγράφει αφειδώς τις διάφορες περιοχές της Ινδικής χερσονήσου όπου διέμεναν οι Έλληνες και καταγράφει τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή και το έργο των εκπατρισθέντων που στελέχωσαν τΙς Ελληνικές κοινότητες των Ινδιών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Με το χρώμα του ουρανού υποδηλώνεται η θεότητα του αγώνα, με το λευκό ο καθαρός, άμωμος και αγνός σκοπός των Ελλήνων και με το σταυρό η θεϊκή προστασία και βοήθεια. Οι εννέα κυανόλευκες ταινίες αντιπροσωπεύουν τις εννέα συλλαβές του ελευθερία ή θάνατος, που ήταν ο όρκος των παλικαριών της επανάστασης. Η γαλανόλευκη εκπέμπει το φως του άσβηστου πόθου για την ακεραιότητα της Ελλάδας, με την αντίσταση που φτάνει ως την αυταπάρνηση σε κάθε είδους εισβολή στην εδαφική ή την πνευματική μας περιουσία. Επιθυμώ ολόψυχα το βιβλίο μου να αποτελέσει για τη νέα γενιά, προσφορά ανακάλυψης -ξανά- και αναζωπύρωσης των μοναδικών αξιών που κατέκλυσαν την Ελληνική Ιστορία: Η αετίσια αίσθηση της ελευθερίας, η αγωνιστική αποφασιστικότητα, η φιλοπατρία και η υπευθυνότητα απέναντι σ` αυτά τα ιδανικά, η οποία κατευθύνει ξεκάθαρα στην αντίληψη του ηθικού καθήκοντος για την διαφύλαξή τους. Του χρέους δηλαδή, το οποίο εξυμνείται μέσα από την Ελληνική Ιστορία. Οι αξίες εκείνες αποθεώθηκαν από το Ελληνικό πνεύμα, τέθηκαν πάνω από την αξία της ζωής, αντιπροσωπεύθηκαν από τους Έλληνες στον ιδεώδη βαθμό και έτσι πραγματώθηκε η ΥΠΕΡΒΑΣΗ.
«Η ιστορία της ελληνικής σημαίας αρχίζει από τους χρόνους της αλώσεως μαζί με τους πόθους του υπόδουλου ελληνισμού για ελευθερία, διαμορφώνεται στα χρόνια της επαναστάσεως και φθάνει ως τις μέρες μας. Ένα από τα πρώτα δημοτικά μας τραγούδια, "Ο θρήνος της Κωνσταντινουπόλεως", που εκφράζει το λαϊκό αίσθημα, αναφέρεται στη σημαία- το σύμβολο του αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού.
Σημάδι μέγα φλάμπουρο, Σταυρόν τον του Κυρίου,
Και τότε να συγκλίνωσιν οι έσω με τους έξω·
Να γίνει μούρτος, μοχθηρός, ως οι πολλοί το λέγουν.
Αρκεί λοιπόν να υψωθεί μία μόνη σημαία με το σταυρό και θα τρέξουν όλοι να ενωθούν με μια επαναστατική ορμή για την απόκτηση της ελευθερίας. [...]»
Υστερα από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς (1453) και την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, έλειψε κάθε διοικητική οργάνωση και υπαγωγή στην κεντρική διοίκηση. Αναπτύχθηκαν τότε τοπικές ομάδες με κοινά συμφέροντα σε μικρότερες ή μεγαλύτερες περιοχές, ανάλογα με την εδαφική διαμόρφωση του τόπου και την παρουσία ή μη του κατακτητή.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, την συνέχεια της βυζαντινής παράδοσης διατήρησε η Μεγάλη Εκκλησία (δηλαδή το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως) με τα προνόμια που του παραχωρήθηκαν από τον κατακτητή και τον εθναρχικό ρόλο που ανέλαβε ο Πατριάρχης. Η εκκλησία παρέμεινε το μόνο οργανωμένο σύστημα που επέζησε στον δουλωμένο χώρο του Ελληνισμού και μάλιστα πέραν από τον θρησκευτικό και πνευματικό της ρόλο, ανέλαβε και δικαστικά, διοικητικά και φορολογικά καθήκοντα.
Από την πρώτη στιγμή της κατάκτησης ο Πατριάρχης αναγνωρίστηκε ως ο ανώτερος εκκλησιαστικός και πολιτικός αρχηγός του δουλωμένου Ελληνικού έθνους και σ` αυτόν αφέθηκε η διοίκηση του χριστιανικού στοιχείου, αλλά συγχρόνως και η ευθύνη για την τέλεια υποταγή του. [...]
Η ιστορία της ελληνικής σημαίας αρχίζει από τους χρόνους της αλώσεως μαζί με τους πόθους του υπόδουλου ελληνισμού για ελευθερία, διαμορφώνεται στα χρόνια της επαναστάσεως και φθάνει ως τις μέρες μας. Ένα από τα πρώτα δημοτικά μας τραγούδια, "Ο θρήνος της Κωνσταντινουπόλεως", που εκφράζει το λαϊκό αίσθημα, αναφέρεται στη σημαία- το σύμβολο του αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού.
Σημάδι μέγα φλάμπουρο, Σταυρόν τον του Κυρίου,
Και τότε να συγκλίνωσιν οι έσω με τους έξω·
Να γίνει μούρτος, μοχθηρός, ως οι πολλοί το λέγουν.
Αρκεί λοιπόν να υψωθεί μία μόνη σημαία με το σταυρό και θα τρέξουν όλοι να ενωθούν με μια επαναστατική ορμή για την απόκτηση της ελευθερίας. [...]
Τα στολίδια του πλοίου, τα παράσημα (insignia) βρίσκονταν άλλα στην πλώρη και άλλα στην πρύμη και είχαν τη μορφή θεού, ήρωα ή δράκοντα. Τα στολίδια αυτά, σκαλιστά ή ζωγραφιστά, ήταν τα διακριτικά του πλοίου, τα εμβλήματα και η προσωποποίησή του. Το πιο σημαντικό βρισκόταν στην πλώρη, από το οποίο έπαιρνε και το όνομά του το πλοίο. Ήταν το "επίσημο", δηλαδή το διακριτικό σήμα του πλοίου. [...]
Το ακρόπρωρο διακρίνεται για την κίνησή του προς τα εμπρός. Παρασύρει το πλοίο στο άνοιγμα της θάλασσας που σχίζει με την κοφτερή του πλώρη. Συγχρόνως η επιθετική του μορφή είναι η προσωποποίηση του πολεμικού πλοίου που κατατροπώνει τον εχθρό. Αλά και στην περίπτωση της κακοτυχίας, το ακρόπρωρο ακολουθούσε την τύχη του πλοίου. Η ήττα και η αιχμαλωσία του πλοίου χαρακτηρίζεται από την απόσταση του ακροπρώρου και των άλλων στολισμάτων από τον εχθρό. Αυτά είναι τα τρόπαια του νικητή που αφιερώνονται μάλιστα στους ναούς. [...]
«Η Μακεδονία τις παραμονές του αγώνα»: Από την ίδρυση της Εξαρχίας το 1870 είχε δοθεί το δικαίωμα στους Βουλγάρους να επεκταθούν, με τη μορφή εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, σε αρκετά μεγάλη περιοχή. Την περίοδο αυτή η προσοχή της βουλγαρικής κυβερνήσεως συγκεντρώνεται στην Ανατολική Ρωμυλία κυρίως, ενώ στη Μακεδονία και στη Θράκη εργάζεται η Εξαρχία, όχι μόνο στο εκκλησιαστικό, αλλά και στο εθνικό-πολιτικό πεδίο. Η εγκατάσταση μητροπόλεων της Εξαρχίας, και η αποστολή αντιπροσώπων της σε όλα τα κέντρα, αποτέλεσε τη βάση για μια ισχυρή οργάνωση των Βουλγάρων που σύντομα επεκτάθηκε από τα βόρεια προς τα νότια διαμερίσματα της Μακεδονίας. Ως το 1900 θα υπάρχουν έξι Βούλγαροι επίσκοποι (Πελαγωνία, Στρώμνιτσα, Νευροκόπι, Δίβρα, Βέλες και Αχρίδα). Αντίστοιχα υπάρχουν 26 ελληνικές μητροπόλεις. Συγχρόνως γίνεται σύσταση βουλγαρικών κοινοτήτων σαν αναγκαία προϋπόθεση για την ίδρυση σχολείων και τη διάδοση της βουλγαρικής εθνικής ιδέας. Βούλγαροι δάσκαλοι τοποθετούνται στη Μακεδονία, ενώ συστηματικά πια αρχίζει η επιλογή και μόρφωση ντόπιων γι' αυτό το σκοπό.
Με την ίδρυση τέλος της Βουλγαρικής Ηγεμονίας και την αποτυχία της εκπληρώσεως του ονείρου της μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου, η Εξαρχία, με τη βοήθεια πια του νέου βουλγαρικού κράτους, πολλαπλασιάζει τις προσπάθειές της για να επεκτείνει τη βουλγαρική εκκλησία στη Μακεδονία. Έτσι όσοι αισθάνονται Σλάβοι, στα βορειοδυτικά ιδίως τμήματα της Μακεδονίας, βλέποντας πως δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από τους Σέρβους, στρέφονται προς την Εξαρχία και τους Βουλγάρους. Εντούτοις πολλοί πληθυσμοί και σ' αυτές ακόμη τις περιοχές παραμένουν πιστοί στο Πατριαρχείο και πολλές είναι οι κοινότητες που ζήτησαν με υπομνήματα από τη διάσκεψη του Βερολίνου να μη περιληφθούν στην προβλεπόμενη Μεγάλη Βουλγαρία.
Από την εποχή αυτή αρχίζει να διαμορφώνεται η ιδέα ότι εξαρχικός σημαίνει Βούλγαρος, ενώ αντίθετα πατριαρχικός Έλληνας [...] (Από την έκδοση)
Ο προφορικός λόγος καταλαμβάνει σίγουρα μεγαλύτερο μέρος του τρόπου έκφρασης απ' ό,τι ο γραπτός. Ωστόσο, σήμερα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν την ορθή προφορά της γλώσσας, είτε επειδή το επάγγελμά τους το απαιτεί, είτε από καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον. Θα πρέπει επιτέλους να παρθούν κάποια μέτρα, όπως η καθιέρωση του ανάλογου μαθήματος στα σχολεία αλλά και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με ιδιαίτερη έμφαση στους επαγγελματικούς τομείς που σχετίζονται με το Λόγο και των οποίων οι φορείς βρίσκονται σε καθημερινή επαφή με άλλους ανθρώπους. Παράλληλα και οι ίδιοι οι φορείς θα πρέπει να επιδείξουν σε προσωπικό πια επίπεδο το ανάλογο ενδιαφέρον. Ας μην ξεχνάμε πως η σωστή χρήση της γλώσσας μαρτυρεί άνθρωπο καλλιεργημένο που σέβεται την εθνικότητα και την πολιτιστική του κληρονομιά. Με αφορμή τα παραπάνω αλλά και την ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι, έγινε η πρώτη αυτή ειδικευμένη για τα ελληνικά δεδομένα μελέτη, με την ελπίδα ότι θα συμβάλλουμε στην ευαισθητοποίηση και αφύπνιση των αρμόδιων φορέων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ενώ δημιούργησαν το τονικό σύστημα της γλώσσας και το έκαναν επιστήμη, δεν σκέφτηκαν οι διανοούμενοι της μετέπειτα εποχής, να διαφυλάξουν τη γλώσσα με τη μουσική σαν μια επιστημονική μουσική τέχνη. Έτσι ώστε η Ελληνική γλώσσα με τη μουσικότητα της, θα τροφοδοτούσαν συνεχώς τους ανθρώπους παγκοσμίως.
Αυτή την τέλεια γλώσσα που κάποτε κάποιοι σοφοί νόες μας την παρέδωσαν με τα στοιχεία της τέχνης και της επιστήμης, εμείς αντιθέτως, όσο μπορέσαμε την απλοποιήσαμε κι από τότε έγινε η αρχή μιας καθόδου που φθίνει, ενώ η απλοποίηση συνεχίζεται...
Η καλή μουσική πρέπει να συνδυάζει το πάθος του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού με το στοιχείο του πνευματικού στοχασμού το οποίο κατέκτησε, και εκείνο με τη σειρά του τη διαμόρφωσε στη μακρά εξέλιξή της. Έτσι μόνο γίνεται τέχνη υψηλού ουμανιστικού περιεχομένου. Όμως, το σύστημα που διαχειρίζεται τον μουσικό πολιτισμό, όχι μόνο στη χώρα μας, ευνοεί τις μονότονες και αδιέξοδες επαναλήψεις, που αποθεώνονται μέσα από τις δεξιοτεχνίες πάσης φύσεως ερμηνευτών, ενώ αγνοεί και αδυνατεί να συλλάβει τη σημασία και το νόημα της δημιουργικής έκφρασης, που δικαιούται να κατακτά η κάθε εποχή, μέσα από τα σύγχρονα δημιουργήματά της. Αποτέλεσμα, οι ζωντανές καλλιτεχνικές δυνάμεις, στερούμενες κάθε κινήτρου ακόμα και ηθικού, να έχουν περιπέσει σε καταθλιπτική αδράνεια. (. . .) Αυτά και άλλα θέματα αγγίζει ο Ηλίας Ανδριόπουλος σε δέκα δοκίμιά του για την τέχνη και τον πολιτισμό, και ιδιαίτερα τις συνθήκες που γεννούν, εμπνέουν και υποστηρίζουν την πνευματική δημιουργία. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Αντίθετα σε όλες τις αντιξοότητες που πάντα παρουσιάζονται κατά την παραγωγή μιας ταινίας στην Ελλάδα, ακολούθησαν με πάθος το όραμά τους. προσπαθούμε να φωτίσουμε όψεις του πάθους αυτού. Αναζητούμε ταυτόχρονα το υπόγειο νήμα που συνδέει την ελληνική ταινία από τη Μανταλένα του Δημόπουλου ίσαμε την Ευδοκία του Δαμιανού, και από τα Κόκκινα Φανάρια του Γεωργιάδη μέχρι το Βαλκανιζατέρ του Γκορίτσα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Ένα βιβλίο στο οποίο να μιλάνε οι άνθρωποι που κάνουν τον κινηματογράφο είναι πάντα αναγκαίο [...].
Αν μάλιστα διαβάσει κανείς με προσοχή τις συνεντεύξεις με τους έλληνες σκηνοθέτες στο βιβλίο αυτό, θα καταλάβει τη συνέχεια που υπάρχει ανάμεσα στον ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών του '50 και '60 και εκείνον που άρχισε να αναπτύσσεται στις αρχές τις δεκαετίας του '70 κι ύστερα." (Ν. Φ. ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ)
(. . .) Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια σύντομη μονάχα αναδρομή στη «μακρά πορεία» του Καζαντζάκη, που δεν έπαψε πάντα, χωρίς τελειωμό, «να κυνηγά τον Θεό», όπως λέει ο ίδιος, «στον αδειανό αέρα», που «δεν έχει γυρισμό». Και, μαζί με τον Θεό, σαν ένας κυνηγός πάλι, όπως ο φιλόσοφος, κι αυτός, «ο ανήσυχος Κρητικός», ν’ αναζητά σ’ όλη του τη ζωή την αλήθεια στην ολοκληρωτική της μορφή, την «απόλυτη αλήθεια». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Εικόνες του Βυζαντίου. Ο συγγραφέας ξεδιπλώνει έναν κόσμο μαγευτικό, ζωντανό, γεμάτο μυστήριο. Άγιοι συναντιούνται με αμαρτωλούς, η πίστη αντιπαλεύει με τη δεισιδαιμονία. Η ιστορία ξεφεύγει από τα μεγάλα μεγέθη των πολιτικών γεγονότων και συγκεντρώνεται στα μικρά δρώμενα που αποκτούν ξεχωριστή σημασία στη ζωή των ανθρώπων. Ιστορίες άγνωστες, τις επιλέγει και τις φέρνει στο φως ο καθηγητής και ερευνητής Ηλίας Βουλγαράκης. Η τριβή του συγγραφέα με τα βυζαντινά κείμενα και η εξοικείωση μαζί τους είναι μοναδική.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Γιατί ο Μπαλζάκ (Honore de Balzac), αυτός ο γεμάτος από μια θριαμβεύουσα θέληση «Ναπολέων της γραφής», αφιέρωσε στον Λυσιέν (Lucien Chardon de Rubempre), δηλαδή σ' ένα αδύναμο, τουλάχιστο φαινομενικά, πρόσωπο, όλο ελαττώματα, άβουλο, ασυνεπές και αναξιόπιστο, περισσότερες συγκριτικά σελίδες από οποιοδήποτε άλλο; Γιατί διάλεξε να μας μιλήσει για το νέο και εκρηκτικό φαινόμενο της Εφημερίδας μέσα από την αφήγηση περί αυτού του νέου δανδή, που ανεβαίνει δύο φορές κυριαρχημένος από όνειρα και φιλοδοξίες από την επαρχία στο Παρίσι όπου, σε δύο φάσεις, θα γνωρίσει πρώτα τη συντριβή και κατόπιν την καταισχύνη και το θάνατο, μ' ένα αφηγηματικό σχήμα που μπορεί να φέρει στο νου τις δυο εξόδους και τις περιπέτειες, κωμικές εκείνες, του αμετανόητου ιδαλγού, του ιππότη της Μάντσας; Και τι αλήθεια σημαίνει αυτό το αίνιγμα του τίτλου, αφού οι illusions, όπως και να τις μεταφράσουμε, μοιάζουν να μην αντέχουν στη σύγκρουση με τα πράγματα, αλλά και τα πράγματα, όταν οι άνθρωποι μείνουν ορφανοί από όνειρα, ψευδαισθήσεις, οράματα, μοιάζουν χωρίς ενδιαφέρον, ζωή; Ποιό είναι αυτό το φάντασμα, ανέφικτο και επίμονο, μιας χαμένης ενότητας που αστράφτει για μια στιγμή, όταν η αφήγηση έχει γκρεμίσει τα πάντα σε ερείπια; (...) Γ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
9 Μαρτίου 2019
Το βιβλίο αυτό απευθύνεται καταρχήν σε όσους θέλουν να προσεγγίσουν την "κλασική" μουσική - ιδιαίτερα τους νέους· δεν προϋποθέτει ειδικές γνώσεις, ούτε και "πείρα" στην ακρόαση της "κλασικής" μουσικής.
Η μέθοδος που ακολουθεί συνίσταται στην παράλληλη παρουσίαση της ζωής και των κυριότερων έργων έξι συνθετών: του Βιβάλντι, του Μπαχ, του Χαίντελ, του Χάυντν, του Μότσαρτ και του Μπετόβεν. Με βάση την πείρα από τις εισαγωγικές διαλέξεις του σε διάφορα ακροατήρια, ο συγγραφέας επέλεξε αυτήν τη μέθοδο ταυτόχρονης παρουσίασης της βιογραφίας και μιας στοιχειώδους εργογραφίας του κάθε συνθέτη, ως τον καταλληλότερο τρόπο εισαγωγή για όποιον θέλει να "μυηθεί" στη μουσική, χωρίς να "χάνεται" σε τεχνικούς όρους ή σε ειδικά θέματα.
Αν και κυρίως απευθύνεται στον "αρχάριο", το βιβλίο αυτό είναι χρήσιμο σε κάθε φίλο της "κλασικής" μουσικής, μια και παρουσιάζει μια σύντομη βιογραφία που μπορεί να χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για τον χρονικό εντοπισμό των διάφορων έργων αυτών των συνθετών μέσα στην πορεία της ζωής και της ανάπτυξης του έργου τους.
Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο τόμοι που θα αναφέρονται στους εξής συνθέτες: Σούμπερτ, Σούμαν, Μέντελσον, Μπραμς, Σοπέν, Παγκανίνι κ.ά. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Το βιβλίο αυτό απευθύνεται καταρχήν σε όσους θέλουν να προσεγγίσουν την "κλασική" μουσική - ιδιαίτερα τους νέους· δεν προϋποθέτει ειδικές γνώσεις, ούτε και "πείρα" στην ακρόαση της "κλασικής" μουσικής.
Η μέθοδος που ακολουθεί συνίσταται στην παράλληλη παρουσίαση της ζωής και των κυριότερων έργων έξι συνθετών: του Βιβάλντι, του Μπαχ, του Χαίντελ, του Χάυντν, του Μότσαρτ και του Μπετόβεν. Με βάση την πείρα από τις εισαγωγικές διαλέξεις του σε διάφορα ακροατήρια, ο συγγραφέας επέλεξε αυτήν τη μέθοδο ταυτόχρονης παρουσίασης της βιογραφίας και μιας στοιχειώδους εργογραφίας του κάθε συνθέτη, ως τον καταλληλότερο τρόπο εισαγωγή για όποιον θέλει να "μυηθεί" στη μουσική, χωρίς να "χάνεται" σε τεχνικούς όρους ή σε ειδικά θέματα.
Αν και κυρίως απευθύνεται στον "αρχάριο", το βιβλίο αυτό είναι χρήσιμο σε κάθε φίλο της "κλασικής" μουσικής, μια και παρουσιάζει μια σύντομη βιογραφία που μπορεί να χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για τον χρονικό εντοπισμό των διάφορων έργων αυτών των συνθετών μέσα στην πορεία της ζωής και της ανάπτυξης του έργου τους.
Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο τόμοι που θα αναφέρονται στους εξής συνθέτες: Σούμπερτ, Σούμαν, Μέντελσον, Μπραμς, Σοπέν, Παγκανίνι κ.ά. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Όπως λέει, πολύ σωστά, ο χωροφύλακας Πουστακρουίγ, που πήρε μέρος στην τελική σφαγή, "το να στρέφεις και το άλλο μάγουλο είναι πολύ ωραίο, αλλά τι θέλεις να γίνει όταν έχεις απέναντί σου ανθρώπους που θέλουν να καταστρέψουν τα πάντα;"
Φτύνουν τη χώρα, την οικογένεια, την εξουσία, ε, πού το πάμε! Τι διαβολόσποροι αυτοί οι ανάρχες! Και τι ιδέα αυτή να πιστεύουν ότι θ' αρχίσουν την επανάσταση, απάγοντας τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Παρίσι! Νάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Νεες αποκαλυψεις πανω στην καταγωγη του ανθρωπου...Τα νεα σεναρια των επιστημονων πανω στην εξελιξη....Ο μοριακος ανθρωπος....Το γονιδιο που ενωνει τους Ευρωπαιους....Ο ανθρωπος ειναι προιον της τυχης....Σ'αυτα τα ερωτηματα προσπαθει να απαντησει αυτο το βιβλιο με αγαπη και σεβασμο για τη γη μας,τα ζωντανα οικολογικα συστηματα της και τον ανθρωπο....
Ειναι φανερο πως η μελετη του θανατου δεν αποτελει απλα φιλοσοφικη η φιλοσοφημενη θεωρηση.Εκφραζει κατα βαθος την ασιγαστη μεριμνα των ανθρωπινων οντων οποια και αν ειναι η κατασταση τους.Στη μεγιστη μεριμνα ζωης που αποτελει ταυτοχρονα συγκρουση με τον <απολυτο κυριο>τον θανατο (Hegel),ο συγγραφεας προσπαθει να αντιταξει το ατρεμες φιλοσοφικο σφριγος το οποιο χαρακτηριζει την ανθρωπινη φυση εκ καταβολων.....
Στο "Είναι και έχειν" ο Γκαμπριέλ Μαρσέλ προσπαθεί να απαλλαγεί εντελώς από τον ιδεαλισμό και να προσανατολίσει την οντολογία του στο συγκεκριμένο. Έτσι η "ασκητική λογική" που διακρίνει το "Μεταφυσικό Ημερολόγιο", γίνεται "ενορατικός λογισμός" κατά τρόπο ώστε το οικουμενικό συμφιλιώνεται με το συγκεκριμένο. Ας αναλύσαμε σύντομα τη μέθοδο του φιλοσόφου.
Είδαμε ότι η σκέψη ενυπάρχει στην ύπαρξη κατά τρόπο ώστε κάθε λογισμός εκφράζει μια αλήθεια η οποία δεν είναι εξωτερική παρατήρηση, κάτι ξεχωριστό και ανεξάρτητο από μας, αλλά μετοχή. Όταν αντίθετα ο λογισμός εξαντικειμενικεύεται, ανεξαρτοποιείται από την υπαρξιακή αμεσότητα, το υποκείμενο χωρίζεται από τον κόσμο ο οποίος γίνεται αντικείμενο γι' αυτό· οι συνέπειες είναι τραγικές: το σώμα μεταβάλλεται σε όργανο όπως τα εργαλεία, η αίσθηση χάνει τον χαρακτήρα της μετοχής και γίνεται ένα απλό μήνυμα. Κέντρο του κόσμου γίνεται το σκεπτόμενο εγώ το οποίο εξαντικειμενικεύει τη σκέψη με συνέπεια την αοριστία και το απρόσωπο, πηγές τυραννίας σ' όλες τις μορφές της πνευματικής ζωής. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)
Τούτη η εισαγωγική επισκόπηση προορίζεται για τον μη ειδικό στη φιλοσοφία αναγνώστη, προκειμένου να τον κατατοπίσει επάνω στα σύγχρονα φιλοσοφικά ρεύματα. (. . .) Το παρόν βιβλίο είναι μία συστηματική, γλαφυρή και έγκυρη έκθεση της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Γι’ αυτό αποτελεί σπουδαίο βοήθημα για την κατανόηση της κατάστασης της φιλοσοφικής σκέψης ιδίως στη Γαλλία, την Αγγλία και τη Γερμανία, μολονότι γίνονται σοβαρές αναφορές τόσο στην ιταλική όσο και στην αμερικανική φιλοσοφική σκέψη. Αναπτύσσεται κατά τρόπο ισορροπημένο και εμβριθή, η καταγωγή της σύγχρονης φιλοσοφικής σκέψης, η φιλοσοφία της ύλης, της ιδέας, της ζωής, της ουσίας, της υπάρξεως και του Όντος. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ο γεννημένος και σπουδασμένος στην Αίγυπτο Πλωτίνος (205 - 270 μ.Χ.) αναλαμβάνει με το προφορικό και γραπτό του έργο μια αναμέτρηση με τη διδασκαλία του Πλάτωνα. Αλλά συγγράφοντας τα βιβλία 30 - 33 αναλαμβάνει έναν ακόμα βαρύτερο μόχθο: να αναμετρηθεί σε βάθος με την κατεξοχήν πεποίθηση του Πλάτωνα, που είναι η σημαντικότητα του βλέπειν και βλέπεσθαι.
Το κυρίως βλέπειν δεν είναι για τον Πλωτίνο μια δραστηριότητα που προϋποθέτει ένα ορατό αντικείμενο ή κάποιες αξιοθέατες ιδέες, αλλά είναι μια δραστηριότητα που δημιουργεί το αντικείμενό της, που το καθιστά ορατό όχι μόνο φωταγωγώντας το αλλά και παρέχοντας του οντότητα. Και το ότι κατορθώνουμε ως άνθρωποι να αναβλέψουμε προς τις ανώτερες και ανώτατες μορφές ("ιδέες"), οφείλεται στο ότι ήδη ως όντα προερχόμαστε από αυτές και μάλιστα από την εποπτική τους δεινότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στο δεύτερο μέρος του «Είναι και χρόνος» ο Martin Heidegger εμπλουτίζει και προεκτείνει την ανακάλυψη η οποία υπήρξε το κορυφαίο επίτευγμα του πρώτου μέρους: ότι το «Είναι» του ανθρώπου είναι η μέριμνα. Κατά πόσο χαρακτηρίζει αυτή η έννοια ολόκληρο τον άνθρωπο, από την αρχή έως το τέλος του; Για να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση ο Χάιντεγκερ καταπιάνεται με το «τέλος» του ανθρώπου, που είναι ο θάνατος.
Μέσα στον καθημερινό τρόπο διαβίωσης οι άνθρωποι ζουν κατά το πλείστο αναυθεντικά. Ξεχνούν τον επικείμενο θάνατό τους και αδιαφορούν για μια βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό τους. Υπάρχει ωστόσο κατά κοινή ομολογία μια «φωνή», η ηθική συνείδηση, που τεκμηριώνει τη δυνατότητα αυθεντικής ύπαρξης. Ο Χάιντεγκερ αποφαίνεται ότι εάν ακουστεί κατά βάθος, αυτή η φωνή καλεί τον άνθρωπο να προσεγγίσει τον εαυτό του και να υπάρξει αυθεντικά.
Το τρίτο μεγάλο θέμα που επεξεργάζεται εδώ ο γερμανός στοχαστής, είναι ο χρόνος. Παραμερίζεται η κοινή αντίληψη ότι τα ανθρώπινα όντα ζουν και πεθαίνουν "μέσα" στον χρόνο, αναιρείται η καθιερωμένη αντίληψη ότι ο χρόνος είναι απέραντος, και ανακαλύπτεται η άμεση συνάρτηση του χρόνου με το πεπερασμένο ανθρώπινο Είναι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Το βιβλίο, με το οποίο ο Martin Heidegger (1889-1976) πέτυχε μια ριζική τομή στον φιλοσοφικό στοχασμό του 20ού αιώνα, φέρει τον τίτλο "Είναι και χρόνος" (κυκλοφόρησε σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις "Δωδώνη"). Τι είναι, λοιπόν, ο χρόνος; Ο Χάιντεγγερ κάνει μια αποφασιστική διάκριση ανάμεσα στον "κοινότυπο" ή "καθημερινό" χρόνο, όπου ζει ο μέσος άνθρωπος λογαριάζοντας τα όντα και τα συμβάντα με βάση κάποιους αριθμούς (ώρες, ημέρες, μήνες, έτη), και στον "αρχέγονο" ή "αυθεντικό" χρόνο, στον οποίο οδηγούμαστε μόνο εφόσον αλλάζουμε τη στάση μας απέναντι στα πράγματα και αποστασιοποιούμαστε από τον καθημερινό τρόπο ύπαρξης.
Ο αυθεντικός χρόνος δεν αποτελείται από τις τρεις γνωστές διαστάσεις (παρελθόν, παρόν, μέλλον), άρα δεν εκτείνεται σε ένα απέραντο παρελθόν και ένα απέραντο μέλλον είναι πεπερασμένος, γιατί συνδέεται άμεσα με την πεπερασμένη ζωή καθενός από εμάς. Σε αντίθεση προς τον καθημερινό χρόνο, που στρέφεται προπάντων προς τη διάσταση του παρόντος και προς όσα είναι παρόντα ή απόντα, ο αυθεντικός χρόνος είναι στραμμένος "εκστατικά" προπάντων προς το μέλλον.
Μια τέτοια αντίληψη περί χρόνου μπορεί να θεωρηθεί πράγματι καινοτόμος, μόνο εάν δειχτεί ότι βασίζεται σε βαθιές ερευνητικές τομές πάνω στην αντίστοιχη έννοια προηγουμένων στοχαστών. Η παρούσα μελέτη διεισδύει στο ερμηνευτικό βλέμμα του Χάιντεγγερ πάνω στον χρόνο έτσι όπως τον συνέλαβε ο Ιμμάνουελ Καντ (1724-1804), και φιλοδοξεί έτσι να συμβάλει στην ανίχνευση των θεμελίων και προϋποθέσεων της Χαϊντεγγεριανής αντίληψης περί χρόνου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας του «A Far Country: Travels in Ethiopia», Φίλιπ Μάρσντεν, στα τέλη της δεκαετίας του '80, περιπλανώμενος στους λόφους της Ανατολικής Τουρκίας, βρίσκει τυχαία ένα ανθρώπινο οστό, ανάμεσα σε σωρούς ερειπίων, και ένας ντόπιος βοσκός με νοήματα του εξηγεί πως πρόκειται για Ερμενί, Αρμενίους, ενώ ένα χρόνο αργότερα στη Συρία, ένας γερο-Αρμένιος δικηγόρος του μιλάει για τις σφαγές των Αρμενίων το 1915-16 από τους Τούρκους.
Το ενδιαφέρον του για τους Αρμενίους μετατρέπεται σε επίμονη αναζήτηση, σε έμμονη ιδέα, πράγμα που τον οδηγεί στην απόφαση πραγματοποίησης ενός ασυνήθιστου και συναρπαστικού ταξιδιού.
Ενός μοναχικού ταξιδιού με μόνα εφόδια λίγα χρήματα στην τσέπη, ένα σακίδιο στον ώμο κι ένα ζευγάρι χοντρές μπότες για πεζοπορία. Διασχίζει τα σύνορα δεκαεπτά χωρών της Μ. Ανατολής και της Α. Ευρώπης ψάχνοντας τις διασκορπισμένες κοινότητες του αρμενικού λαού, ενός λαού που πεισματικά επιβιώνει ύστερα από ένα ολοκαύτωμα, ενός λαού από τους πιο ιδιόμορφους και αινιγματικούς στην ιστορία. Αναζητεί το λαμπρό παρελθόν τους και τον ξεχωριστό πολιτισμό τους και συναντάει την απέραντη φιλοξενία τους, την εκπληκτική αντοχή τους, το δημιουργικό και καινοτόμο πνεύμα τους που αποτελεί συστατικό στοιχείο της ύπαρξής τους, και που βαθιά επηρέασε τους γειτονικούς λαούς.
Το οδοιπορικό αυτό που ο αναγνώστης κρατάει στα χέρια του είναι ο απολογισμός αυτού του μεγάλου και δύσκολου ταξιδιού, το οποίο τον οδήγησε ως τον μακρινό και μυστηριώδη Καύκασο και του αποκάλυψε το μυστικό των Αρμενίων, οι οποίοι παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο αυτοκρατορίες, τη ρωσική και την οθωμανική, ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενες θρησκείες και ιδεολογίες, κατάφεραν να επιβιώσουν, και επιβιώνουν ως σήμερα, αφήνοντας έντονα παλαιά και νωπά ίχνη στο πέρασμα των αιώνων. Η ευρυμάθεια του συγγραφέα, το ανήσυχο πνεύμα του, το λεπτό του χιούμορ, ο πλούτος των ιστορικών, πολιτικών, πολιτιστικών και γεωγραφικών του πληροφοριών, μετατρέπουν το οδοιπορικό αυτό, από ένα απλό αφήγημα σε ένα συναρπαστικό, σύγχρονο και επίκαιρο ανάγνωσμα.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από τον καθένα μας. Όχι γιατί απέσπασε τα εγκώμια του διεθνούς Τύπου, αλλά -κυρίως- γιατί, όπως παρατηρεί ο Noel Malcolm στην «Sunday Telegraph», «...είναι ένα βιβλίο υπέροχα γραμμένο, με αρκετά γεγονότα και σχόλια, που μας μεταφέρει τα απρόβλεπτα ενός πραγματικού ταξιδιού». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Όταν ο Μπουγκαινβίλ αποπλέει από τη Νάντη τον Νοέμβριο του 1766 έχουν περάσει 274 χρόνια από την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο. Οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί θαλασσοπόροι, σκαπανείς της μεγάλης ιστορικής περιπέτειας των ανακαλύψεων, έχουν προηγηθεί κατά πολύ.
Ωστόσο το ταξίδι του δεν παύει να είναι ένα τόλμημα μια και τα πλοία του δεν διαφέρουν και πολύ από τις καραβέλες του Γενουάτη θαλασσοπόρου. Η άμεση εξάρτηση από τους ανέμους, τα θαλάσσια ρεύματα, τις τρικυμίες και την έλλειψη πληροφοριών για λιμάνια και αγκυροβόλια, καθιστά ακόμη το ταξίδι γύρω από τη γη ένα επικίνδυνο εγχείρημα. Ατλαντικός, Ν. Αμερική, Παταγονία, Ειρηνικός, Ταϊτή...
Ο Μπουγκαινβίλ γνήσιο τέκνο του Διαφωτισμού, αντιμετωπίζει τους ιθαγενείς που συναντάει στη ρότα του, με διαλεκτικό τρόπο και ανοχή στη διαφορετικότητά τους.
"Ο έρωτας είναι το μόνο πάθος τους, ο μεγάλος αριθμός γυναικών, η μοναδική πολυτέλεια των πλουσίων... Στην Ταϊτή οι γυναίκες συμμετέχουν σε μια γλυκιά οκνηρία και η σοβαρότερη ενασχόληση τους είναι πώς ν' αρέσουν... οφείλουν στους συζύγους τους πλήρη υποταγή και πληρώνουν με το αίμα τους την απιστία που θα διαπράξουν χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου τους... η ζήλια εδώ είναι ένα αίσθημα τόσο άγνωστο ώστε ο σύζυγος είναι κατά κανόνα ο πρώτος που παροτρύνει τη γυναίκα του να δοθεί σ' έναν εραστή. Οι ανύπαντρες κοπέλες δεν έχουν καμιά έγνοια από αυτή την άποψη. Τα πάντα τις ωθούν ν' ακολουθήσουν τη φυσική κλίση τους και το νόμο των αισθήσεων τους και έχουν σ' αυτό και τη δημόσια επιδοκιμασία... Ο αέρας που αναπνέουν, τα τραγούδια, οι χοροί που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από λάγνες κινήσεις, όλα τους θυμίζουν ανά πάσα στιγμή τις ηδονές του έρωτα..."
Το Ταξίδι γύρω από τον κόσμο γραμμένο από έναν λόγιο με διεισδυτική ματιά και συνέπεια, γεμάτο παντός είδους πληροφορίες, αποτελεί έναν μπούσουλα για τους ναυτικούς, ένα ηθογραφικό και λαογραφικό οδηγό για τους λάτρεις του είδους, ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα για τους ρέκτες της περιπέτειας και των ταξιδιών. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
"Κάθε ζωή έχει μια αλυσίδα από τυχαίες διασταυρώσεις, ζωές που για λίγο περπατάνε πλάι σε άλλες ζωές επειδή αυτός ο κόσμος είναι μικρός και μας αναγκάζει να ανασαίνουμε δίπλα δίπλα".
Ο Ορέστης, η Φανή, ο Δημήτρης, ο Άκος, ο Φώτης και η Άννα ζουν στην ευθραυστότητα της νεότητας και τη ρευστότητα ενός κόσμου που δεν ευημερεί· προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα στην απαράβατη τάξη του κόσμου με μοναδική βεβαιότητα τη βαρύτητα και το θάνατο. Οι προσωπικές τους ιστορίες συνδέονται σαν θραύσματα για να κατασκευάσουν ένα παζλ σε αποχρώσεις του θρίλερ.
Μια ιστορία που αναπτύσσεται σαν σπείρα με κέντρο της την Άννα και τη μυστηριώδη εξαφάνισή της. Οι χρονικές εναλλαγές αποτυπώνονται στις σελίδες σαν ένα παιχνίδι μεταξύ μνήμης και λήθης, σαν ένας ανοιχτός διάλογος με την απώλεια, καθώς οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται σε μια περίεργη διαδρομή χωρίς αρχή και τέλος.
Σε ένα ολόκληρο σύμπαν που εμπερικλείει τον μικρόκοσμο όλων συνωστίζονται πρόσωπα, στιγμές, καταγραφές, ενδοσκοπήσεις, ευρήματα αλλά και δύσκολα ερωτήματα. Τελικά, μια αναπνοή λιγότερη, ένα βήμα ή ο έρωτας αλλάζουν το βάρος του κόσμου; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"...Έτσι, αντί να δημιουργήσουμε, όπως πασχίζουμε, μία διαπρεπή μηχανορράφο, δημιουργούμε μια εύκολη γυναίκα. Και δεν γνωρίζω ανιαρότερο πράγμα από την ανόητη ευκολία των γυναικών να παραδίδονται δίχως να γνωρίζουν πώς και γιατί, μόνο και μόνο επειδή είναι ανίκανες να αντισταθούν στην πρώτη τυχούσα επίθεση. Οι γυναίκες αυτές είναι αποκλειστικά και μόνο μηχανές ηδονής.
...Όχι, δεν θα χαρεί τις απολαύσεις της αμαρτίας και τις τιμές της αρετής. Δεν μου αρκεί να την κατέχω· επιθυμώ να μου παραδοθεί με τη θέλησή της. Δεν με ενδιαφέρει να την πλησιάσω αλλά να επιτύχω την ομολογία του έρωτά της.
...Θα διαπιστώσετε ότι δεν απομακρύνθηκα ούτε κατά κεραίαν από τις αρχές της ερωτικής τέχνης, από τις αρχές της πολεμικής τέχνης δηλαδή.
...Θα έχετε δίκιο να με κοροϊδέψετε. Κοροϊδέψτε με λοιπόν κι ας μιλήσουμε για άλλα πράγματα. Για άλλα πράγματα, Για τα ίδια δηλαδή, το ίδιο πράγμα, τις γυναίκες. Τις γυναίκες προς κατάκτησιν ή τις γυναίκες προς απώλεια ή και τα δύο μαζί.
...Συντάσσω μία κατήχηση της ερωτικής κραιπάλης προς χρήσιν της μαθήτριάς μου. Αυτό το κορίτσι είναι πραγματικά σαγηνευτικό! Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην αφελή της γλυκύτητα και την ωμότητα της γλώσσας εντυπωσιάζει."
Οι Επικίνδυνες σχέσεις του Σοντερλό ντε Λακλό (1741-1803) πρωτοεκδόθηκαν στο Παρίσι το 1782. Η κοινωνία αντιμετώπισε το γεγονός ως σκάνδαλο. Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σε μερικές μέρες καθώς και οι επόμενες εκδόσεις. Ένα αντίτυπο, χωρίς τίτλο στο εξώφυλλο, βρέθηκε αργότερα στα προσωπικά υπάρχοντα της Μαρίας Αντουανέττας. Η κυκλοφορία τους επιτράπηκε επί Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και των διαφόρων επαναστατικών κυβερνήσεων που ακολούθησαν. Απαγορεύτηκε με την κατηγορία του "επικίνδυνου" το 1825, επί βασιλείας του Καρόλου Ι΄, μαζί με τα έργα του Βολταίρου, του Ρουσσώ, του Μοντεσκιέ και του Μπωμαρσαί. Η απαγόρευση ίσχυσε ουσιαστικά σε όλον τον 19ο αιώνα. Δεν είναι παράξενο που μόνον ο Μπωντλαίρ, ο "καταραμένος ποιητής", υποστήριξε δημόσια το έργο.
Ο Λακλό είναι ένας καταδότης των ονείρων. Αποκάλυψε τα όνειρα της εποχής του, δίδοντάς τους ζωή, εισάγοντάς τα στον ευρύ χώρο των συλλογικών ονείρων, στον χώρο όπου τα προνομιούχα πρόσωπα, που έστω και για μία στιγμή μπόρεσαν να κατευθύνουν τη μοίρα τους, δίδουν τροφή στα όνειρα των κοινών θνητών.
Οι Επικίνδυνες σχέσεις χαρακτηρίστηκαν ως "έργο εξοργιστικής ανηθικότητας", "βιβλίο άξιο θαυμασμού και κατάρας", ο δε συγγραφέας τους θεωρήθηκε ότι "επειδή σκιαγραφούσε τέρατα, έπρεπε να είναι τέρας ο ίδιος". Στον 20ό αιώνα το βιβλίο απέκτησε μεγάλη κριτική εκτίμηση και δημοτικότητα, αν και η ιδέα του "κινδύνου" και του σκανδάλου παρέμεινε. Έχουν γυριστεί τρεις κινηματογραφικές ταινίες -του Roger Vadim το 1959, του Stephen Frears και του Milos Forman το 1988-1989-, ενώ ο Ανατολικογερμανός συγγραφέας Heiner Muller έγραψε το Κουαρτέτο, θεατρικό έργο με βάση τις Επικίνδυνες σχέσεις.
Ο τόμος συνοδεύεται από εκτενή εισαγωγή του Αντρέ Μαλρώ, εργοβιογραφία του συγγραφέα, ένα σχεδίασμα μελέτης του Μπωντλαίρ και ένα δοκίμιο του Τσβέταν Τοντόροφ. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
"Ο τόμος αυτός που ανθολογεί, μεταφράζει και υπομνηματίζει επτά νουβέλες και τρία ανέκδοτα από το σύνολο του ηροδοτείου έργου, έχει τη δική του ιστορία. Σχεδιάστηκε πριν από τη δικτατορία για τις εκδόσεις "Γαλαξίας". Στο μεταξύ, καθώς περνούν τα χρόνια, πολλά έχουν αλλάξει. Έμεινε ωστόσο, φοβάμαι, αναγνωρίσιμος ο φανατισμός του αρχικού σχεδίου και στο τελικό, σημερινό αυτό αποτέλεσμα.
Έτσι η εισαγωγή και οι μεταφράσεις από το πρώτο βιβλίο του Ηροδότου στηρίζονται κατά βάση στην έκδοση "Ηροδότου Ιστορίαι, 'Κλειώ', Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Δ.Ν. Μαρωνίτη, Γκοβόστης, Αθήνα 1996". Το περίεργο όμως είναι ότι η παλιά εκείνη έκδοση, για πολλούς λόγους, έχει κατά κάποιο τρόπο αποξενωθεί από το συγγραφέα της. Ο τόμος αυτός προσπαθεί να διορθώσει την αποξένωση για την οποία μίλησα μ' ό,τι καινούργιο περιέχει και με τις βελτιώσεις που έγιναν στο παλαιότερο υλικό.
Οι τέσσερις νουβέλες και τα δύο ανέκδοτα από τα βιβλία ΙΙ-ΙΧ μεταφράστηκαν για πρώτη φορά. Όσο για τα τρία δοκίμια, που επιβάλλονται στη μετάφραση, είναι γραμμένα σε αρκετή ή μεγάλη χρονική απόσταση από την έκδοση Γκοβόστη. [...]
Ξαναγυρίζοντας ύστερα από δεπκαπέντε και πάνω χρόνια στον Ηρόδοτο (...), ένα μόνο θα ήθελα να υποσημειώσω. Γενικότερα ο λόγος του Ηρόδοτου και ειδικότερα οι νουβέλες του με εδίδαξαν τη σχέση που, σπάνια και σε κορυφαίες στιγμές της λογοτεχνίας, δημιουργείται ανάμεσα στην τέχνη και στη φύση, (...) δηλώνει τον τρόπο που η κάθε λογής πραγματικότητα αποκαλύπτει την αληθινή φύση της με την απογύμνωση που της επιβάλλει η έντεχνη έκφραση.
Ίχνη αυτής της διδαχής ελπίζω να βρει ο αναγνώστης και στον τόμο αυτόν, ο οποίος αναλαμβάνει να μεταφράσει και να αναγνωρίσει το λόγο του Ηρόδοτου, μέσα από τις νουβέλες και τα ανέκδοτά του." (Από τον Πρόλογο του Δ.Ν. Μαρωνίτη)
Η ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ "ερωτικός", "ερωτισμός", με τη σημασία που εννοούμε σήμερα, τοποθετείται μάλλον στα τέλη του 19ου αιώνα, από το 1881 και μετά, την εποχή που η απελευθέρωση των εκφραστικών μέσων, ο πλούτος και η διάδοσή τους μας οδήγησαν στην ανάγκη ταξινόμησης της λογοτεχνικής παραγωγής. Το "ερωτικός" καταχωρίστηκε τότε ανάμεσα στα συνώνυμα "χυδαίος", "ακόλαστος", "άσεμνος", "απρεπής", "πορνογραφικός", κλπ. Θα πρέπει να προστεθεί ο χαρακτηρισμός "υβριστής των χρηστών ηθών", που δεν είναι σημερινός, αλλά χρονολογείται από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εποχή κατά την οποία η κοινωνία, στέρεα δομημένη, αρχίζει να εναντιώνεται σε οτιδήποτε απειλεί τα θεμέλιά της. Aυτός ο προσδιορισμός, που παραμερίστηκε ελαφρώς κατά τον Μεσαίωνα, θα αναβιώσει με ένταση όταν η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση αλλά και η "καθολική Αναγέννηση", τον 17ο αιώνα, θα επικεντρωθούν στη σημασία των ηθών και μάλιστα των χρηστών. Επομένως, παρότι η διατύπωση "ερωτική λογοτεχνία" είναι σύγχρονη, το ζήτημα είναι πολύ παλαιότερο, αν και η ακριβής χρονολόγηση παρουσιάζει δυσκολίες. Αυτό ακριβώς θα διαπιστώσουμε επιχειρώντας να διατρέξουμε την ιστορία της. Ο περίφημος Γάλλος εκδότης, μελετητής και ανθολόγος ΖΑΝ - ΖΑΝ ΠΩΒΕΡ μας προκαλεί να περιπλανηθούμε στους κήπους της ερωτικής λογοτεχνίας από τις απαρχές της στα κείμενα της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου στον αρχαίο - ελληνικό και ρωμαϊκό έρωτα, στην ύστερη αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα, στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Ινδία και τις αραβικές χώρες, στον ερωτισμό της εποχής της ανάπτυξης της τυπογραφίας, στον 18ο αιώνα και την ιδιαιτερότητα της γαλλικής ελευθεριότητας (libertinage), στην περίπτωση Σάντ, στον ερωτισμό του 19ου και του 20ου αιώνα, στη σεξουαλική επανάσταση αλλά και στην εξέλιξη της λογοκρισίας ανά τους αιώνες, φτάνοντας μέχρι την ερωτογραφία των ημερών μας. Μια συνοπτική διαδρομή από τον εκδότη που πρώτος εξέδωσε στη Γαλλία με τη σφραγίδα του επίσημα τα έργα του Μαρκήσιου ντε Σάντ το 1947, που επί 150 χρόνια ήταν απαγορευμένα και κυκλοφορούσαν παράνομα. Ο Πωβέρ είναι εμβληματική φιγούρα της έκδοσης ερωτογραφικών κειμένων πάνω από μισό αιώνα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
