Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι κανένας από τους δύο κύριους χαρακτήρες δεν μου ήταν συμπαθής, στα πρώτα δύο κεφάλαια σκεφτόμουν αν έπρεπε να το αφήσω, ωστόσο το πάλεψα και μπράβο μου για αυτό. Η συγγραφέας ξεκινά με μία γενική στερεοτυπική σκιαγράφηση των χαρακτήρων της, μέχρι που επιτέλους αυτά τα δύο άτομα παίρνουν πραγματική και ρεαλιστική μορφή. Δε μπόρεσα να συμπαθήσω τους χαρακτήρες αλλά μπόρεσα να τους συμπονέσω, τις προσπάθειες τους για αγάπη, την προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της γέννησής τους και τις απογοητεύσεις τους για την αδυναμία τους να το κάνουν πραγματικά. Όσο αφορά τον τρόπο γραφής θα πω ότι δεν είμαι φαν, συνδιασμος ποίησης και πεζογραφίας που ίσως κάποιοι τον εκτιμήσουν περισσότερο.
Η αφήγηση του Φόρστερ εξαιρετική, ιδιαίτερα όσο αφορά τα τοπία(βέβαια δε συγκρίνεται με Τολστόι). Η Μάργκαρετ που για εμένα ήταν και η μοναδική πρωταγωνίστρια, ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρον και καλό γραμμένες γυναίκες που έχω διαβάσει. Ώριμη, με ορθολογική σκέψη και χωρίς αυτό να την κάνει ασυναίσθητη. Η ροή στην αρχή του βιβλίου ήταν αρκετά αργή ωστόσο μετά από ένα συμβάν το βιβλίο αποκτά πιο γρήγορο ρυθμό και γίνεται πιο ευχάριστο. Αρκετά καλή ανάλυση της ανώτερης τάξης και της μεσαίας,ωστόσο η καταγραφή της εργατικής τάξης ήταν μέτρια ως κακή. Θα το πρότεινα σε όσους είναι εξοικειωμένοι με κλασσική αγγλική ρομαντική λογοτεχνία ή όσους έχουν ένα ενδιαφέρον προς αυτή.
Το συγκεκριμένο βιβίο έχει πάρει τόση δημοσιότητα και για αυτό που είναι δεν καταλαβαίνω το γιατί. Το βιβλίο υποτίθεται ότι θέλει να δείξει την γυναικεία καταπίεση , την σεξουαλική εκμετάλλευση, την πατρική και συζυγική κυριαρχία κτλπ κτλπ, ωστόσο η ιστορία είναι τόσο εξιδανικευμένη που αποτυγχάνει πλήρως σε αυτό. Ακόμα και γυναίκες που βιώνουν όλα αυτά αμφιβάλλω αν μπορούν να βρουν τον εαυτό τους σε αυτό το βιβλίο, εφόσον μιλάμε για μία πρωταγωνίστρια η οποία πάσχει από μία σοβαρή νευροψυχική ασθένεια, μιλάμε δηλαδή για κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο για μία γυναίκα η οποία μετά από ένα σημείο και μετά δε ξεχωρίζει τη πραγματικότητα. Η γραφή της ήταν όμορφη, ωραίες περιγραφές, φυσικά και δεν έλλειψαν οι περιγραφές από περίεγα γεγονότα που δεν βγάζουν νόημα και χωρίς καμία λογική το οποίο έιναι κάτι που βλέπεις συχνά σε συγγραφείς απο την Ανατολική Ασία.
Το χειρότερο της βιβλίο. Είμαι φαν της αλλής σειράς που έχει γραψεί ωστοσό το συγκεκριμένο με έκανε να αμφιβάλλω ακόμα και για αυτό. Μου αρέσει ο τρόπος γραφής της και ήταν καλός και σε αυτό, ωστόσο η πλοκή δε βγάζει νόημα, δεν υπάρχει λογική σε αυτό το μυθιστόρημα.
Ένα οκ θρίλερ με ενδιαφέρον αρχή, δεν σε κρατάει σε αγωνία διότι γίνεται κουραστικό μετά από ένα σημείο κατά την δική μου άποψη, ωστόσο η περιέργεια που σου δημιουργεί σε ωθεί να θες να μάθεις τι θα γίνει εν τέλει. Δεν μπορώ να πω ότι είναι από τα καλύτερα θρίλερ που έχω διαβάσει. Για καλοκαίρι ότι πρέπει πάντως
Όμορφα γραμμένο βιβλίο που απεικονίζει την Ελληνική κοινωνία του 19αιώνα ως ένα βαθμό. Ο πεζός λόγος του Βιζυηνού απλός, λιτός και λακονικός, χωρίς φλυαρίες.
Η ταινία ήταν καλύτερη . Το πρώτο μέρος του βιβλίου ήταν κουραστικό, το δεύτερο που είχε στιγμιότυπα από τον Β παγκόσμιο ήταν κάπως ενδιφέρον και το τριτό εκνευρισστικό. Ο επίλογος αδιάφορος. Ο πεζός λόγος του McEwan ήταν όμορφος αλλά όχι κάτι συγκλονιστικό. Κατ'εμέ η πλοκή του βιβίου ήταν αδιάφορη. Μέτριο.
