Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι κανένας από τους δύο κύριους χαρακτήρες δεν μου ήταν συμπαθής, στα πρώτα δύο κεφάλαια σκεφτόμουν αν έπρεπε να το αφήσω, ωστόσο το πάλεψα και μπράβο μου για αυτό. Η συγγραφέας ξεκινά με μία γενική στερεοτυπική σκιαγράφηση των χαρακτήρων της, μέχρι που επιτέλους αυτά τα δύο άτομα παίρνουν πραγματική και ρεαλιστική μορφή. Δε μπόρεσα να συμπαθήσω τους χαρακτήρες αλλά μπόρεσα να τους συμπονέσω, τις προσπάθειες τους για αγάπη, την προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της γέννησής τους και τις απογοητεύσεις τους για την αδυναμία τους να το κάνουν πραγματικά. Όσο αφορά τον τρόπο γραφής θα πω ότι δεν είμαι φαν, συνδιασμος ποίησης και πεζογραφίας που ίσως κάποιοι τον εκτιμήσουν περισσότερο.
