Το συγκεκριμένο βιβλίο απλά το αγάπησα. Θέλω να πω, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα κλασικό έργο όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων ή ο Πίτερ Παν, με μυθολογικά και παραμυθένια στοιχεία. Δεν θέλω να πω ξένου συγγραφέα, γιατί έτσι υποτιμάμε τους Έλληνες συγγραφείς και τον συγγραφέα του εν λόγω βιβλίου.
Το οποίο είχε τα πάντα: φαντασία, δράση, συναισθήματα, ανατροπές, ακόμα και ένα μικρό romance. Έναν πολύ προσεκτικά πλασμένο κόσμο με δυνατούς χαρακτήρες. Παρότι η Φαίδρα είναι η πρωταγωνίστρια, που διακατέχεται από δυναμισμό και ευαισθησία, λάτρεψα τη σχέση μεταξύ της Στέφης και της μάγισσας, όπως γέλασα με τα αστεία του πιο ξένοιαστου Άρη. Για κάποιους χαρακτήρες θα ήθελα να μάθω περισσότερα, μιας και η ιστορία με τον γρήγορο ρυθμό της ένιωσα ότι τους δίνει έναν δευτερεύοντα ρόλο.
Το τέλος με συγκίνησε και με άφησε να αναπολώ κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού, που νομίζω είναι και το μεγαλύτερο κατόρθωμα του συγγραφέα.
Το συστήνω λοιπόν ανεπιφύλακτα σε μικρούς, αλλά και μεγάλους, που κρύβουν ακόμα ένα παιδί μέσα τους.
