Το μεγαλύτερο μείον είναι οι διάλογοι. Πάρα πολλοί σε σημείο που πιάνουν τα 4/5α του βιβλίου. Και μεγάλοι, και κουραστικά επαναλαμβανόμενοι. Κάθε τι που γίνεται, πρέπει να το πούνε ξανά και ξανά, λες και είναι δύσκολο να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει. Για παράδειγμα, σε μια σελίδα ο διάλογος είναι έτσι:
Αυτό είναι ένα αστέρι.
Ένα αστέρι;
Ναι, είναι ένα αστέρι. Αν και τώρα που το ξαναβλέπω είναι μια πέτρα.
Μια πέτρα;
Ναι, μια πέτρα.
Τότε την κρατάω.
Γιατί να την κρατήσεις;
Ε, τι να την κάνω αν δεν την κρατήσω;
Η πρόζα είναι τόσο απλοϊκή που κουράζεσαι μόνο που συναντάς την ίδια λέξη 5 φορές σε μια σελίδα. Δε δικαιολογείται καν αυτό με το ότι το βιβλίο είναι για μικρά παιδιά, οπότε πρέπει να είναι όλα απλά και επαναλαμβανόμενα για να εμπεδώνουνε τις λέξεις. Δεν είναι για προσχολικές ηλικίες αλλά για εφήβους, που σίγουρα θα βαρεθούνε γρήγορα.
Συγχρόνως με αυτό, οι περιγραφές δε δένουνε με τον διάλογο. Όταν κάποιος περιγράφει ένα γεγονός, χρησιμοποιεί πρόζα και λεξιλόγιο που παραείναι ξερά και δε κολλάνε με το πώς μιλάει σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Είναι ξεκάθαρα ο συγγραφέας που μιλάει και δε χρησιμοποιεί την φωνή του χαρακτήρα.
Αν τώρα θέλετε να παραβλέψετε αυτή τη μέγα αδυναμία και να νοιαστείτε μόνο για το μαγικό κομμάτι, εντάξει, το βιβλίο είναι γεμάτο με τέρατα της μυθολογίας και με σκηνές δράσης και περιπέτειας. Αυτά σίγουρα θα τραβήξουνε το ενδιαφέρον του εφηβικού κοινού, αλλά μόνο για το ένα πέμπτο των σελίδων επειδή τα υπόλοιπα είναι επαναλαμβανόμενοι διάλογοι και ξερές περιγραφές.
Αν θέλετε να νοιαστείτε μόνο για την γενική ιδέα του βιβλίου, πάλι θα σας αρέσει γιατί έχει ένα σωρό καλές ιδέες και ηθικά διδάγματα. Εν μέρει είναι μεταφυσικό όπου ανακατεύονται διαστάσεις, χαρακτήρες σε βιβλία αλλάζουν θέση με χαρακτήρες από τον δικό μας κόσμο, γίνεται προοικονομία στα βασικά γεγονότα, υπάρχουν συμβολισμοί για κοινωνικά προβλήματα, γίνονται αναφορές σε ένα σωρό άλλα βιβλία και ιστορικά πρόσωπα, και γενικώς υπάρχουν πολλά πολύ-επίπεδα στοιχεία που μικρά παιδιά δε θα τα καταλάβουν με την πρώτη.
Από την άλλη η πλοκή είναι αρκετά απλή και βολική, σχεδόν σαν παραμύθι. Ουδέποτε σου δίνει την εντύπωση ότι οι καλοί θα χάσουνε σε μια ιστορία όπου οι κακοί περιγράφουνε αναλυτικά τα σχέδιά τους δίχως λόγο, και όπου ο βασιλιάς στέλνει σε μια άκρως επικίνδυνη αποστολή δυο άβγαλτα παιδάκια που μόλις γνώρισε, αντί για ολάκερο τον στρατό του. Επίσης το τέλος είναι προκαθορισμένο από την αρχή (με την προοικονομία) και οι κεντρικοί χαρακτήρες απλά βιώνουνε τα πάντα με μοιρολατρικό τρόπο. Ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να το κρύψει αυτό κάνοντας κάποιους να έχουν αμνησία και άλλους να μην αποκαλύπτουν τι θα γίνει στη συνέχεια μιας ιστορίας που έχουνε ήδη διαβάσει, αλλά δε βοηθάει πολύ στο να χτίσει αγωνία. Και ναι, το τέλος είναι παραμυθένια βολικό, παρόλα τα διάφορα βίαια γεγονότα που συμβαίνουν κατά καιρούς.
Όσο αφορά τους χαρακτήρες, είναι όλοι τους πάρα πολύ απλοί σε προσωπικότητα, και συχνά θα αποκαλύπτουνε αμέσως τα μυστικά τους για να γίνεται ξεκάθαρος ο ρόλος τους. Οι περισσότεροι είναι χάρτινοι γιατί αντιπροσωπεύουνε μια ιδέα ή ένα συναίσθημα, που ναι μεν κολλάει σε ιστορία για παιδιά αλλά δε τους κάνει αξιομνημόνευτους. Περισσότερο αφελείς τους κάνει, ή καρτουνίστικες προσωποποιήσεις, και αυτό συχνά δε δένει με τις πολύ-επίπεδες ιδέες που εξερευνεί η ιστορία.
Οπότε συνολικά το βιβλίο πάσχει από κρίση προσωπικότητας, δηλαδή ο συγγραφέας δεν ήξερε τι ήθελε να γράψει. Δε γίνεται να θες να είναι κάτι και απλό για να το ακολουθούνε παιδιά, και συγχρόνως τόσο περίπλοκο που μόνο οι ενήλικες θα το καταλάβουν. Εκτός κι αν φυσικά πας για μεικτό κοινό, οπότε δε θα κερδίσεις κανέναν τους πλήρως. Χάνει και τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους αναγνώστες με τον αφελή τρόπο που μιλάνε οι χαρακτήρες ενώ συζητάνε για το νόημα της ζωής.
Αυτό είναι ένα αστέρι.
Ένα αστέρι;
Ναι, είναι ένα αστέρι. Αν και τώρα που το ξαναβλέπω είναι μια πέτρα.
Μια πέτρα;
Ναι, μια πέτρα.
Τότε την κρατάω.
Γιατί να την κρατήσεις;
Ε, τι να την κάνω αν δεν την κρατήσω;
Η πρόζα είναι τόσο απλοϊκή που κουράζεσαι μόνο που συναντάς την ίδια λέξη 5 φορές σε μια σελίδα. Δε δικαιολογείται καν αυτό με το ότι το βιβλίο είναι για μικρά παιδιά, οπότε πρέπει να είναι όλα απλά και επαναλαμβανόμενα για να εμπεδώνουνε τις λέξεις. Δεν είναι για προσχολικές ηλικίες αλλά για εφήβους, που σίγουρα θα βαρεθούνε γρήγορα.
Συγχρόνως με αυτό, οι περιγραφές δε δένουνε με τον διάλογο. Όταν κάποιος περιγράφει ένα γεγονός, χρησιμοποιεί πρόζα και λεξιλόγιο που παραείναι ξερά και δε κολλάνε με το πώς μιλάει σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Είναι ξεκάθαρα ο συγγραφέας που μιλάει και δε χρησιμοποιεί την φωνή του χαρακτήρα.
Αν τώρα θέλετε να παραβλέψετε αυτή τη μέγα αδυναμία και να νοιαστείτε μόνο για το μαγικό κομμάτι, εντάξει, το βιβλίο είναι γεμάτο με τέρατα της μυθολογίας και με σκηνές δράσης και περιπέτειας. Αυτά σίγουρα θα τραβήξουνε το ενδιαφέρον του εφηβικού κοινού, αλλά μόνο για το ένα πέμπτο των σελίδων επειδή τα υπόλοιπα είναι επαναλαμβανόμενοι διάλογοι και ξερές περιγραφές.
Αν θέλετε να νοιαστείτε μόνο για την γενική ιδέα του βιβλίου, πάλι θα σας αρέσει γιατί έχει ένα σωρό καλές ιδέες και ηθικά διδάγματα. Εν μέρει είναι μεταφυσικό όπου ανακατεύονται διαστάσεις, χαρακτήρες σε βιβλία αλλάζουν θέση με χαρακτήρες από τον δικό μας κόσμο, γίνεται προοικονομία στα βασικά γεγονότα, υπάρχουν συμβολισμοί για κοινωνικά προβλήματα, γίνονται αναφορές σε ένα σωρό άλλα βιβλία και ιστορικά πρόσωπα, και γενικώς υπάρχουν πολλά πολύ-επίπεδα στοιχεία που μικρά παιδιά δε θα τα καταλάβουν με την πρώτη.
Από την άλλη η πλοκή είναι αρκετά απλή και βολική, σχεδόν σαν παραμύθι. Ουδέποτε σου δίνει την εντύπωση ότι οι καλοί θα χάσουνε σε μια ιστορία όπου οι κακοί περιγράφουνε αναλυτικά τα σχέδιά τους δίχως λόγο, και όπου ο βασιλιάς στέλνει σε μια άκρως επικίνδυνη αποστολή δυο άβγαλτα παιδάκια που μόλις γνώρισε, αντί για ολάκερο τον στρατό του. Επίσης το τέλος είναι προκαθορισμένο από την αρχή (με την προοικονομία) και οι κεντρικοί χαρακτήρες απλά βιώνουνε τα πάντα με μοιρολατρικό τρόπο. Ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να το κρύψει αυτό κάνοντας κάποιους να έχουν αμνησία και άλλους να μην αποκαλύπτουν τι θα γίνει στη συνέχεια μιας ιστορίας που έχουνε ήδη διαβάσει, αλλά δε βοηθάει πολύ στο να χτίσει αγωνία. Και ναι, το τέλος είναι παραμυθένια βολικό, παρόλα τα διάφορα βίαια γεγονότα που συμβαίνουν κατά καιρούς.
Όσο αφορά τους χαρακτήρες, είναι όλοι τους πάρα πολύ απλοί σε προσωπικότητα, και συχνά θα αποκαλύπτουνε αμέσως τα μυστικά τους για να γίνεται ξεκάθαρος ο ρόλος τους. Οι περισσότεροι είναι χάρτινοι γιατί αντιπροσωπεύουνε μια ιδέα ή ένα συναίσθημα, που ναι μεν κολλάει σε ιστορία για παιδιά αλλά δε τους κάνει αξιομνημόνευτους. Περισσότερο αφελείς τους κάνει, ή καρτουνίστικες προσωποποιήσεις, και αυτό συχνά δε δένει με τις πολύ-επίπεδες ιδέες που εξερευνεί η ιστορία.
Οπότε συνολικά το βιβλίο πάσχει από κρίση προσωπικότητας, δηλαδή ο συγγραφέας δεν ήξερε τι ήθελε να γράψει. Δε γίνεται να θες να είναι κάτι και απλό για να το ακολουθούνε παιδιά, και συγχρόνως τόσο περίπλοκο που μόνο οι ενήλικες θα το καταλάβουν. Εκτός κι αν φυσικά πας για μεικτό κοινό, οπότε δε θα κερδίσεις κανέναν τους πλήρως. Χάνει και τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους αναγνώστες με τον αφελή τρόπο που μιλάνε οι χαρακτήρες ενώ συζητάνε για το νόημα της ζωής.
Το συγκεκριμένο βιβλίο απλά το αγάπησα. Θέλω να πω, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα κλασικό έργο όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων ή ο Πίτερ Παν, με μυθολογικά και παραμυθένια στοιχεία. Δεν θέλω να πω ξένου συγγραφέα, γιατί έτσι υποτιμάμε τους Έλληνες συγγραφείς και τον συγγραφέα του εν λόγω βιβλίου.
Το οποίο είχε τα πάντα: φαντασία, δράση, συναισθήματα, ανατροπές, ακόμα και ένα μικρό romance. Έναν πολύ προσεκτικά πλασμένο κόσμο με δυνατούς χαρακτήρες. Παρότι η Φαίδρα είναι η πρωταγωνίστρια, που διακατέχεται από δυναμισμό και ευαισθησία, λάτρεψα τη σχέση μεταξύ της Στέφης και της μάγισσας, όπως γέλασα με τα αστεία του πιο ξένοιαστου Άρη. Για κάποιους χαρακτήρες θα ήθελα να μάθω περισσότερα, μιας και η ιστορία με τον γρήγορο ρυθμό της ένιωσα ότι τους δίνει έναν δευτερεύοντα ρόλο.
Το τέλος με συγκίνησε και με άφησε να αναπολώ κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού, που νομίζω είναι και το μεγαλύτερο κατόρθωμα του συγγραφέα.
Το συστήνω λοιπόν ανεπιφύλακτα σε μικρούς, αλλά και μεγάλους, που κρύβουν ακόμα ένα παιδί μέσα τους.
Το οποίο είχε τα πάντα: φαντασία, δράση, συναισθήματα, ανατροπές, ακόμα και ένα μικρό romance. Έναν πολύ προσεκτικά πλασμένο κόσμο με δυνατούς χαρακτήρες. Παρότι η Φαίδρα είναι η πρωταγωνίστρια, που διακατέχεται από δυναμισμό και ευαισθησία, λάτρεψα τη σχέση μεταξύ της Στέφης και της μάγισσας, όπως γέλασα με τα αστεία του πιο ξένοιαστου Άρη. Για κάποιους χαρακτήρες θα ήθελα να μάθω περισσότερα, μιας και η ιστορία με τον γρήγορο ρυθμό της ένιωσα ότι τους δίνει έναν δευτερεύοντα ρόλο.
Το τέλος με συγκίνησε και με άφησε να αναπολώ κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού, που νομίζω είναι και το μεγαλύτερο κατόρθωμα του συγγραφέα.
Το συστήνω λοιπόν ανεπιφύλακτα σε μικρούς, αλλά και μεγάλους, που κρύβουν ακόμα ένα παιδί μέσα τους.
Ένα όμορφο βιβλίο φαντασίας που μιλάει για το τίμημα των ευχών και των επιθυμιών μας. Παρότι καταπιάνεται με αξίες που έχουμε συναντήσει πολλάκις (αγάπη, φιλία, οικογένεια) με έκανε να αισθανθώ πάλι παιδί και είχε τη δική του διαφορετική οπτική.
Τρία παιδιά, η Φαίδρα, ο Άρης και η Στέφη βρίσκουν ένα μαγικό βιβλίο που υπόσχεται να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία τους. Εκεί ξεκινάει μία περιπέτεια με δράκους, μάγισσες και πλάσματα από την ελληνική μυθολογία που θέλουν τη Μάυρη Πέτρα, το αντικείμενο που πραγματοποιεί τις ευχές. Μου άρεσε το εύρημα του συγγραφέα να προχωράει η ιστορία του άλλες φορές σύμφωνα με το μαγικό βιβλίο που είχαν διαβάσει τα παιδιά και άλλες φορές όχι, γεννώντας την αμφιβολία κυρίως στη Φαίδρα, που είναι η βασική πρωταγωνίστρια. Μου άρεσε επίσης που παρότι εκπαιδεύονται σε κάποια πράγματα, δεν γίνονται ξαφνικά οι ήρωες που θα κατατροπώσουν κάθε εχθρό με το ξίφος ή το θάρρος του, αλλά παραμένουν παιδιά, και απ' όσο παρατήρησα δεν σκοτώνουν ποτέ. Κλασική αδυναμία στα βιβλία του είδους, που εδώ δεν συναντάμε.
Οι μάχες και οι περιγραφές καλογραμμένες, με μετέφεραν στον φαντασικό κόσμο του συγγραφέα, που είναι πολύ καλά δομημένος. Αναφέρεται το παρελθόν των ηρώων, το κίνητρο τους και η προσωπικότητα τους και οι πράξεις τους έτσι είναι αρκετά πειστικές. Όμορφες τοποθεσίες - μεγάλα λουλούδια, λίμνες με καπέλα και βασίλεια που δεν ξημερώνει ποτέ - εικόνες που σου μένουν. Το τέλος γεμάτο ανατροπές, με κάθε ήρωα να παίζει τον δικό του ρόλο.
Εκτίμησα τα μηνύματα του χωρίς να σου κουνάει το δάκτυλο και όλο το ταξίδι που με γέμισε πολλά αθώα συναισθήματα, γ' αυτό θα δώσω και κάτι παραπάνω. Εν ολίγοις, αξίζει να το διαβάσετε, ακόμα και αν δεν είστε φαν του young adult.
Τρία παιδιά, η Φαίδρα, ο Άρης και η Στέφη βρίσκουν ένα μαγικό βιβλίο που υπόσχεται να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία τους. Εκεί ξεκινάει μία περιπέτεια με δράκους, μάγισσες και πλάσματα από την ελληνική μυθολογία που θέλουν τη Μάυρη Πέτρα, το αντικείμενο που πραγματοποιεί τις ευχές. Μου άρεσε το εύρημα του συγγραφέα να προχωράει η ιστορία του άλλες φορές σύμφωνα με το μαγικό βιβλίο που είχαν διαβάσει τα παιδιά και άλλες φορές όχι, γεννώντας την αμφιβολία κυρίως στη Φαίδρα, που είναι η βασική πρωταγωνίστρια. Μου άρεσε επίσης που παρότι εκπαιδεύονται σε κάποια πράγματα, δεν γίνονται ξαφνικά οι ήρωες που θα κατατροπώσουν κάθε εχθρό με το ξίφος ή το θάρρος του, αλλά παραμένουν παιδιά, και απ' όσο παρατήρησα δεν σκοτώνουν ποτέ. Κλασική αδυναμία στα βιβλία του είδους, που εδώ δεν συναντάμε.
Οι μάχες και οι περιγραφές καλογραμμένες, με μετέφεραν στον φαντασικό κόσμο του συγγραφέα, που είναι πολύ καλά δομημένος. Αναφέρεται το παρελθόν των ηρώων, το κίνητρο τους και η προσωπικότητα τους και οι πράξεις τους έτσι είναι αρκετά πειστικές. Όμορφες τοποθεσίες - μεγάλα λουλούδια, λίμνες με καπέλα και βασίλεια που δεν ξημερώνει ποτέ - εικόνες που σου μένουν. Το τέλος γεμάτο ανατροπές, με κάθε ήρωα να παίζει τον δικό του ρόλο.
Εκτίμησα τα μηνύματα του χωρίς να σου κουνάει το δάκτυλο και όλο το ταξίδι που με γέμισε πολλά αθώα συναισθήματα, γ' αυτό θα δώσω και κάτι παραπάνω. Εν ολίγοις, αξίζει να το διαβάσετε, ακόμα και αν δεν είστε φαν του young adult.
