Μιας και βρέθηκε στα χέρια μου, είπα να το διαβάσω διότι με κέρδισε η περίληψη για τον καταστροφικό σεισμό της Χίου το 1881. Τελικά ο σεισμός αποδείχθηκε απλώς ένα δόλωμα για να τσιμπήσει ο αναγνώστης, αφού ξεμπερδεύει μέσα σε δύο σελίδες και μετά εξαφανίζεται, απλά για να εμφανιστεί σαν μια απλή αναφορά στο τέλος του βιβλίου. Περίμενα να διαβάσω κυρίως για τον σεισμό μέσα από τα μάτια των ηρώων, τις καταστροφές, να σταθεί εκεί, να δω το μετέπειτα, τις αποφάσεις της πολιτείας και της κυβέρνησης για τους πληγέντες την αγωνία επιβίωσης. Αντ' αυτού, πρωταγωνιστούν οι κλειστές κοινωνίες και οι επιλογές των ηρώων σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο. Ουδεμία σχέση ο σεισμός.
Οι διάλογοι; Ούτε Ο Λουντέμης δε μιλούσε έτσι! Κάθε κουβέντα είναι τόσο βαριά, λογοτεχνική και ποιητική, που ένιωθα ότι ο καθένας τους είχε καταπιεί βιβλίο ποίησης. Στην αρχή μου άρεσαν πολύ, μετά όμως με κούρασαν τρομερά μαζί με τις μακροσκελείς περιγραφές που έπιαναν ολόκληρες σελίδες. Δεν είναι δυνατόν να καταλαμβάνει μια ολόκληρη παράγραφο για να αναφέρει σχεδόν όλα τα είδη λουλουδιών και να τα περιγράψει (μια από τις πολλές κουραστικές περιγραφές). Αν έχετε αϋπνίες, είναι ό,τι πρέπει για να κοιμηθείτε! Η πλοκή βασίζεται στην ασταμάτητη κατάρα της Ευτέρπης. Αν είναι δυνατόν ρε παιδιά. Πεθαίνει ο ένας μετά τον άλλον. Σκέτη κατάθλιψη. Καμία απολύτως δικαιοσύνη ή μια χαραμάδα φωτός, αφήνοντάς μου την αίσθηση ότι διάβασα ένα βιβλίο που αυτοσκοπός του ήταν απλώς να με στείλει στον ψυχίατρο.
Ο τίτλος και το εξώφυλλο κατά τη γνώμη μου άσχετα. Άντε, βλέπουμε μια γυναίκα (υποθέτω η Φραγκώ) στο εξώφυλλο. Τι ακριβώς βλέπω μετά; Ένα παράθυρο; Το υπόλοιπο σπίτι που είναι; Ή μήπως μας δείχνει ο,τι έμεινε από τον σεισμό; Δεν έχω καταλάβει.
Τέλος, γενικότερα ο έρωτας σε αυτά τα μυθιστορήματα χτυπάει πάντα με την πρώτη ματιά σαν κεραυνός εν αιθρία. Τελείως μηχανικό, μηδέν δεύτερες σκέψεις, μηδέν φόβος. Απλά βλέπονται και τσάκ ανάβουν τα λαμπάκια. Σουρεάλ. Η πραγματικότητα απέχει πολύ. Οι διάλογοι και εδώ, κουραστικοί.
Δε θα το πρότεινα σε καμία περίπτωση. Είχε μια εξαιρετική ιδέα και ένα τραγικό συμβάν που θα μπορούσε, αν το είχε "χειριστεί" σωστά, να γίνει ένα τρομερό μυθιστόρημα. Αντ' αυτού, διάβασα κυριολεκτικά ένα τουρκικό σιριαλ. 😂😂😂
Οι διάλογοι; Ούτε Ο Λουντέμης δε μιλούσε έτσι! Κάθε κουβέντα είναι τόσο βαριά, λογοτεχνική και ποιητική, που ένιωθα ότι ο καθένας τους είχε καταπιεί βιβλίο ποίησης. Στην αρχή μου άρεσαν πολύ, μετά όμως με κούρασαν τρομερά μαζί με τις μακροσκελείς περιγραφές που έπιαναν ολόκληρες σελίδες. Δεν είναι δυνατόν να καταλαμβάνει μια ολόκληρη παράγραφο για να αναφέρει σχεδόν όλα τα είδη λουλουδιών και να τα περιγράψει (μια από τις πολλές κουραστικές περιγραφές). Αν έχετε αϋπνίες, είναι ό,τι πρέπει για να κοιμηθείτε! Η πλοκή βασίζεται στην ασταμάτητη κατάρα της Ευτέρπης. Αν είναι δυνατόν ρε παιδιά. Πεθαίνει ο ένας μετά τον άλλον. Σκέτη κατάθλιψη. Καμία απολύτως δικαιοσύνη ή μια χαραμάδα φωτός, αφήνοντάς μου την αίσθηση ότι διάβασα ένα βιβλίο που αυτοσκοπός του ήταν απλώς να με στείλει στον ψυχίατρο.
Ο τίτλος και το εξώφυλλο κατά τη γνώμη μου άσχετα. Άντε, βλέπουμε μια γυναίκα (υποθέτω η Φραγκώ) στο εξώφυλλο. Τι ακριβώς βλέπω μετά; Ένα παράθυρο; Το υπόλοιπο σπίτι που είναι; Ή μήπως μας δείχνει ο,τι έμεινε από τον σεισμό; Δεν έχω καταλάβει.
Τέλος, γενικότερα ο έρωτας σε αυτά τα μυθιστορήματα χτυπάει πάντα με την πρώτη ματιά σαν κεραυνός εν αιθρία. Τελείως μηχανικό, μηδέν δεύτερες σκέψεις, μηδέν φόβος. Απλά βλέπονται και τσάκ ανάβουν τα λαμπάκια. Σουρεάλ. Η πραγματικότητα απέχει πολύ. Οι διάλογοι και εδώ, κουραστικοί.
Δε θα το πρότεινα σε καμία περίπτωση. Είχε μια εξαιρετική ιδέα και ένα τραγικό συμβάν που θα μπορούσε, αν το είχε "χειριστεί" σωστά, να γίνει ένα τρομερό μυθιστόρημα. Αντ' αυτού, διάβασα κυριολεκτικά ένα τουρκικό σιριαλ. 😂😂😂
