Το δωμάτιο

Η μόνη περίπτωση βιβλίου που ξέρω όπου η ταινία η οποία βασίστηκε σε αυτό είναι πολύ καλύτερη από το ίδιο το βιβλίο. Η αφήγηση γίνεται μέσα από τα μάτια του 5χρονου Τζακ και υποτίθεται ότι αυτό είναι το δυνατό χαρτί του βιβλίου αυτού. Όμως, αντίθετα, ο τρόπος που αφηγείται ο Τζακ είναι ψεύτικος και πολύ κουραστικός, ενώ παράλληλα περιορίζει πολύ την εμβάθυνση στους χαρακτήρες που θα μπορούσε να είχε πετύχει η συγγραφέας. Παράλληλα, πλοκή μηδέν. Διαβάζεις 50 και 100 σελίδες μέχρι να γίνει το επόμενο οτιδήποτε.
Δεν θα το πρότεινα. Δείτε την ταινία.

Ο πεντάχρονος Τζακ ζει στο «Δωμάτιο» μαζί με τη μαμά του. Εκεί γεννήθηκε, εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα, εκεί τρώει, εκεί κοιμάται, εκεί παίζει, εκεί σκέφτεται, εκεί είναι ο κόσμος του. Εκεί περνάει πολύ όμορφα. Του διαβάζει η μαμά παραμύθια, δημιουργούν λεξόπιτες, κάνουν γυμναστική, λένε τραγουδάκια, φτιάχνουν κατασκευές, μαγειρεύουν, βλέπουν τηλεόραση όπου τίποτα μέσα σ’ αυτό το κουτί δεν είναι αληθινό. Μόνο οι δυο τους είναι αληθινοί, έξω από το Δωμάτιο είναι το «απώτερο διάστημα». «Η θάλασσα και οι παραλίες είναι τηλεόραση, τα δάση είναι τηλεόραση και οι ζούγκλες επίσης και οι έρημοι και οι δρόμοι και οι ουρανοξύστες και τα αυτοκίνητα, τα ζώα είναι τηλεόραση». Εκεί υπάρχει η αγαπημένη του μοκέτα, που ακόμα έχει το αίμα από την στιγμή που έβγαινε από την κοιλίτσα της μαμάς, εκεί υπάρχει το αγαπημένο του Κουτάλι, και το Σετ Ραπτικής, εκεί ζει ο Αυγοφίδης στο Κάτω από το Κρεβάτι, φτιαγμένος από τσόφλια αυγών, εκεί είναι ο κόσμος του και νιώθει όμορφα και ασφαλής μέσα σ’ αυτόν..
Το δωμάτιο δεν έχει παράθυρα, μόνο έναν φεγγίτη πολύ ψηλά. Η πόρτα είναι κλειδωμένη. Την ανοίγει κάποια βράδια ο Σατανίκ που τους φέρνει προμήθειες, τους βγάζει τα σκουπίδια και τους πηγαίνει το κυριακάτικό τους δώρο. Όταν έρχεται ο Σατανίκ στο Δωμάτιο η μαμά του τον κοιμίζει στην ντουλάπα για να τον προφυλάξει απ’ το άγριο βλέμμα του. Μόλις φεύγει τον παίρνει πάλι στο κρεβάτι και πίνει από το γάλα της...

Το Δωμάτιο είναι για τον Τζακ το σπίτι του. Για τη μαμά του, όμως, είναι η φυλακή της όπου είναι κλεισμένη από τα δεκαεννιά της, εφτά χρόνια τώρα.
Στην προσπάθειά της να προστατέψει το γιο της στα 11 τετραγωνικά του δωματίου, έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη ζωή για εκείνον. Μια ζωή που πρέπει να του την πάρει το συντομότερο δυνατό και να του προσφέρει την ελευθερία που ποτέ του, ο γιος της δε γνώρισε...

Η υπόθεση του 73χρονου Φριτζλ στην Αυστρία που κρατούσε φυλακισμένη επί 24 χρόνια την κόρη του κάνοντας μαζί της επτά παιδιά, ήταν η έμπνευση της συγγραφής του μυθιστορήματος της Έμα Ντόναχιου «Το δωμάτιο», εκδόσεις Ψυχογιός. Δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλές παρόμοιες περιπτώσεις όπου κάποιοι διεστραμμένοι άνθρωποι φυλακίζουν και ασκούν ψυχολογική και σωματική βία στα ανυπεράσπιστα θύματά τους και έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία με την συγκεκριμένη θεματολόγια αλλά η ευρηματικότητα της Έμα Ντόναχιου να βάλει στη θέση του αφηγητή ένα μικρό παιδί, απογειώνει κυριολεκτικώς το μυθιστόρημα αφ’ ενός γιατί μέσα από την αθώα ματιά του πεντάχρονου απαλύνει την φρίκη που περικλείει μία τόσο τραγική ιστορία, προσθέτοντας συγχρόνως αυθεντικότητα και δίνοντας στον αναγνώστη πολυεπίπεδες αναγνώσεις και αφετέρου γιατί γλωσσολογικά προσδίδει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον που μετριάζει τον πόνο και συγχρόνως σε κάνει να τον νιώθεις τόσο κοντά σου.

Το «Δωμάτιο» της Έμα Ντόναχιου, όπου δικαίως μπήκε στη βραχεία λίστα των υποψηφιοτήτων για το βραβείο booker, πραγματεύεται βαθιά, οδυνηρά και μοναδικά θέματα όπως τον καταναγκαστικό εγκλεισμό, τη βία σε όλες της τις εκφάνσεις, την έννοια της κατάκτησης της ελευθερίας και τη δύσκολη διαχείρησή της (όταν είσαι σε βαθιά απομόνωση η μοναξιά και η ελευθερία γίνονται λέξεις συνώνυμες), αλλά και την αστείρευτη μητρική αγάπη, την απαράμμιλη φαντασία που κατοικεί στις ψυχές των ανθρώπων και το μεγαλείο του φωτός που κατακτά, τελικά, το σκοτάδι.