Στα πρώτα χρόνια του, ασχολήθηκε με τον μαρξισμό. Το 1960 ήταν με τη Νεολαία της ΕΔΑ και στο περιοδικό της Πανσπουδαστικής, ενώ το 1963 έκοψε τους δεσμούς του με την Αριστερά. Όταν ήταν για σπουδές στο Παρίσι γνώρισε τον Κορνήλιο Καστοριάδη ο οποίος και τον επηρέασε. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το όνομά του συνδέθηκε με την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και το ρεύμα της νεοορθοδοξίας.
Όταν γίνεται αναφορά στη νεορθοδοξία, το όνομά του συχνά αναφέρεται μαζί με το όνομα του καθηγητή φιλοσοφίας Χρήστου Γιανναρά. Ενώ και οι δυο χαρακτηρίζονταν νεορδόδοξοι, είναι σαφές ότι έχουν διαφορετικές αποτιμήσεις για το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στο παρελθόν της Ελλάδας, αλλά αναφέρονται ως κοινές απόψεις τους (μαζί με το όνομα του Ζήσιμου Λορεντζάτου), ότι θεωρούν την μοντέρνα ελληνική ιστορία σαν μια αέναη σύγκρουση ανατολής και δύσης, ενός αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση.
Από τη δεκαετία του 1990 ο Ράμφος έχει μεταβάλει τη στάση του υιοθετώντας "εκσυγχρονιστικές" θέσεις και θεωρώντας την ορθόδοξη παράδοση της Ελλάδας ανασταλτική της προόδου.
Όταν γίνεται αναφορά στη νεορθοδοξία, το όνομά του συχνά αναφέρεται μαζί με το όνομα του καθηγητή φιλοσοφίας Χρήστου Γιανναρά. Ενώ και οι δυο χαρακτηρίζονταν νεορδόδοξοι, είναι σαφές ότι έχουν διαφορετικές αποτιμήσεις για το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στο παρελθόν της Ελλάδας, αλλά αναφέρονται ως κοινές απόψεις τους (μαζί με το όνομα του Ζήσιμου Λορεντζάτου), ότι θεωρούν την μοντέρνα ελληνική ιστορία σαν μια αέναη σύγκρουση ανατολής και δύσης, ενός αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση.
Από τη δεκαετία του 1990 ο Ράμφος έχει μεταβάλει τη στάση του υιοθετώντας "εκσυγχρονιστικές" θέσεις και θεωρώντας την ορθόδοξη παράδοση της Ελλάδας ανασταλτική της προόδου.
