Βλέποντας, ο Φίλιπ, την οικογένειά του να διαλύεται και τη ζωή του να αλλάζει άρδην, αποφασίζει να καταταγεί στο στρατό εν όψει του πολέμου στο Βιετνάμ. Μια φωτιά που ξεσπάει στο δάσος, κατά την εκπαίδευση του, γίνεται η αφορμή να συνδεθεί με δύο νεαρούς. Οι τρεις άντρες, φυλάσσοντας μια αποθήκη πυρομαχικών, οδηγούνται σε μία ανόητη πράξη, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή τους, γεγονός που ενισχύει τη φιλία τους. Αυτή η φιλία όμως επρόκειτο να κλονιστεί λόγω των ξαφνικών κλοπών στο στρατόπεδο.
Πότε διαπράττεται το αδίκημα; Πόσο σημαντική είναι η αφετηρία του που φωλιάζει στη σκέψη και στην οργάνωσή του; Η νουβέλα του συγγραφέα Τομπάιας Γουλφ, «Ο κλέφτης του στρατοπέδου» (εκδόσεις Πόλις) που τιμήθηκε με το βραβείο PEN/Faulkner (1985), δεν εστιάζει στο πεδίο μάχης, αλλά στο στρατόπεδο και στην εκπαίδευση των στρατιωτών. Στους λόγους και τα κίνητρα που οδήγησαν τους τρεις νεαρούς, στην πιθανότητα να εμπλακούν στο έγκλημα του πολέμου. (Ένας λόγος και ένα κίνητρο, είναι ακόμα και όταν δεν έχεις λόγο ή κίνητρο). «Μου ήταν αδύνατον να εξηγήσω γιατί μου άρεσε ο στρατός αφού ούτε εγώ ο ίδιος ήξερα».
Ο φόβος, η πλήξη και η μοναξιά, παραμονεύουν στην ψυχή τους. Χωρίς να έχουν έρθει ακόμα αντιμέτωποι με τον εχθρό, έχουν προλάβει να οπλίσουν το μυαλό τους, εθελοντές και οι τρεις, βιώνοντας μια πρόωρη εσωτερική αποτυχία. Ποιος λόγος τους οδήγησε εκεί, τι ψάχνουν, τι αναζητούν; Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνονται, με μια νηφαλιότητα στη γραφή, τα συναισθήματα των ηρώων. Απώλειες, ψέματα, επιθυμίες, ενοχές, μυστικά, βασανίζουν το μυαλό τους.
Χαμένες ψυχές, εριστικές ψυχές, εναλλάσουν τους ρόλους μεταξύ θύματος και θύτη. Ήδη στη σκακιέρα πιόνια, πριν καν συνειδητοποιήσουν ότι, αν σταθούν τυχεροί και δεν χάσουν τη ζωή τους, σίγουρα θα καταδικάσουν σε ισόβια κάθειρξη την ψυχή τους…
Kάνοντας συχνά αναδρομές στο παρελθόν, ο Φίλιπ σκεφτόταν, πώς θα ήταν αν εκείνη τη μέρα στην αποθήκη, μία σπίθα είχε πεταχτεί από τη φωτιά... «Θα ήταν στ’ αλήθεια κάτι ξεχωριστό».
Πότε διαπράττεται το αδίκημα; Πόσο σημαντική είναι η αφετηρία του που φωλιάζει στη σκέψη και στην οργάνωσή του; Η νουβέλα του συγγραφέα Τομπάιας Γουλφ, «Ο κλέφτης του στρατοπέδου» (εκδόσεις Πόλις) που τιμήθηκε με το βραβείο PEN/Faulkner (1985), δεν εστιάζει στο πεδίο μάχης, αλλά στο στρατόπεδο και στην εκπαίδευση των στρατιωτών. Στους λόγους και τα κίνητρα που οδήγησαν τους τρεις νεαρούς, στην πιθανότητα να εμπλακούν στο έγκλημα του πολέμου. (Ένας λόγος και ένα κίνητρο, είναι ακόμα και όταν δεν έχεις λόγο ή κίνητρο). «Μου ήταν αδύνατον να εξηγήσω γιατί μου άρεσε ο στρατός αφού ούτε εγώ ο ίδιος ήξερα».
Ο φόβος, η πλήξη και η μοναξιά, παραμονεύουν στην ψυχή τους. Χωρίς να έχουν έρθει ακόμα αντιμέτωποι με τον εχθρό, έχουν προλάβει να οπλίσουν το μυαλό τους, εθελοντές και οι τρεις, βιώνοντας μια πρόωρη εσωτερική αποτυχία. Ποιος λόγος τους οδήγησε εκεί, τι ψάχνουν, τι αναζητούν; Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνονται, με μια νηφαλιότητα στη γραφή, τα συναισθήματα των ηρώων. Απώλειες, ψέματα, επιθυμίες, ενοχές, μυστικά, βασανίζουν το μυαλό τους.
Χαμένες ψυχές, εριστικές ψυχές, εναλλάσουν τους ρόλους μεταξύ θύματος και θύτη. Ήδη στη σκακιέρα πιόνια, πριν καν συνειδητοποιήσουν ότι, αν σταθούν τυχεροί και δεν χάσουν τη ζωή τους, σίγουρα θα καταδικάσουν σε ισόβια κάθειρξη την ψυχή τους…
Kάνοντας συχνά αναδρομές στο παρελθόν, ο Φίλιπ σκεφτόταν, πώς θα ήταν αν εκείνη τη μέρα στην αποθήκη, μία σπίθα είχε πεταχτεί από τη φωτιά... «Θα ήταν στ’ αλήθεια κάτι ξεχωριστό».
