Στις 12 Ιουλίου 1872, από τη Μπανιέρ-ντε-Λυσόν, ο Φλωμπέρ γράφει στη Γεωργία Σάνδη πως διάβασε μόλις τον Πίκγουϊκ, κι ότι πρόκειται ν" αρχίσει ένα καινούργιο βιβλίο, αυτό που δε μπορούσε να ξέρει πως θα "ταν το τελευταίο που θα "βγαινε από την πένα του, το "Μπουβάρ και Πεκυσέ". Για το αριστούργημα του Ντίκενς κάνει αυτή την κρίση: "Έχει μέρη υπέροχα" αλλά τι ελαττωματική σύνθεση !...". Πρέπει να συγκρατήσουμε αυτή την κρίση τη στιγμή που ο Φλωμπέρ καταπιάνεται ο ίδιος σ" ένα βιβλίο που το πλάνο του - που δεν παύει να το μετατρέπει- έχει δώσει αφορμή σε όχι λίγες συζητήσεις. Κι ύστερα, δεν κάνει εντύπωση που ο μεγάλος συγγραφέας ενδιαφέρθηκε για τα πειράματα της λέσχης των πικγουϊκιανών, την ώρα που μέσα στο πνεύμα του ζούσαν κιόλας οι δυο διάσημοι ανθρωπάκοι, που η σιλουέτα, ο χαρακτήρας και το πεπρωμένο τους κρατούν σαν μια αχνή ανταύγεια από τις καρικατούρες του Ντίκενς ;...
Εξαίρετο βιβλίο της παγκόσμιας λογοτεχνίας σε πολυτονική γραφή
Εξαίρετο βιβλίο της παγκόσμιας λογοτεχνίας σε πολυτονική γραφή
