Μνήμες της πέτρας και της σιωπής

Μ’ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ…

Μ’ ένα βλέμμα ξεχασμένο
στ’ ουρανού τη δύση,
της ζωής το πεπρωμένο
ποιος θα το νικήσει…

Ένα ΄΄χαίρε΄΄ κυματίζει
στο βρεγμένο ήχο
μιας αφίσας που ανεμίζει
σ’ ένα γκρίζο τοίχο.

Κι ο κουτσός που ζητιανεύει
μόνος στη γωνία
τον καημό σου σημαδεύει
και την αγωνία.
.........
Οι παράδεισοι ανοίγουν
με φτερά αγγέλων
όταν στ’ όνειρό σου σμίγουν
παρελθόν και μέλλον…

Κι η ελπίδα που κομίζει Φως
κι ελευθερία,…
αυγαταίνει και γκρεμίζει
κι άλλη εξορία!

ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΊΜΗΣ.
* από τη συλλογή: Μνήμες της πέτρας και της σιωπής.