Δε ξερω πως ήταν η σειρά αλλα το βιβλίο πολυ ωραίο. Το τέλος συγκινητικό!
Το "Μαύρο Ρόδο" της Ελένης Καπλάνη είναι το κλασικό παράδειγμα βιβλίου, που διαβάζεται γρήγορα αλλά ξεχνιέται ακόμα γρηγορότερα.
Μια ιστορία γεμάτη από κουρασμένα κλισέ. Η δόκιμη μοναχή Ελισάβετ είναι ένας χαρακτήρας γραμμένος με υπερβολική αγιοποίηση, χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις. Από τη μία θέλει να αφιερωθεί στον Θεό, από την άλλη ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τον Πέτρο. Η σύγκρουση πίστης και έρωτα, που θα μπορούσε να είναι συγκλονιστική, παρουσιάζεται ρηχά, σχεδόν εφηβικά. Οι διάλογοι μελοδραματικοί, οι περιγραφές φλύαρες και η πλοκή προβλέψιμη από το τρίτο κεφάλαιο.
Το βιβλίο πατάει πολύ στο εύκολο δίπολο "αθώο κορίτσι του μοναστηριού εναντίον σκληρού έξω κόσμου" χωρίς να χτίζει πραγματική ψυχολογία. Όλοι οι χαρακτήρες του είναι ή άσπροι ή μαύροι. Δεν υπάρχει γκρίζο.
Και μετά ήρθε η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά και απέδειξε τι μπορεί να κάνει μια σωστή διασκευή. Είναι σαφώς καλύτερη. Γιατί πήρε ένα πολύ μέτριο υλικό και το βελτίωσε αισθητά!
Μια ιστορία γεμάτη από κουρασμένα κλισέ. Η δόκιμη μοναχή Ελισάβετ είναι ένας χαρακτήρας γραμμένος με υπερβολική αγιοποίηση, χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις. Από τη μία θέλει να αφιερωθεί στον Θεό, από την άλλη ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τον Πέτρο. Η σύγκρουση πίστης και έρωτα, που θα μπορούσε να είναι συγκλονιστική, παρουσιάζεται ρηχά, σχεδόν εφηβικά. Οι διάλογοι μελοδραματικοί, οι περιγραφές φλύαρες και η πλοκή προβλέψιμη από το τρίτο κεφάλαιο.
Το βιβλίο πατάει πολύ στο εύκολο δίπολο "αθώο κορίτσι του μοναστηριού εναντίον σκληρού έξω κόσμου" χωρίς να χτίζει πραγματική ψυχολογία. Όλοι οι χαρακτήρες του είναι ή άσπροι ή μαύροι. Δεν υπάρχει γκρίζο.
Και μετά ήρθε η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά και απέδειξε τι μπορεί να κάνει μια σωστή διασκευή. Είναι σαφώς καλύτερη. Γιατί πήρε ένα πολύ μέτριο υλικό και το βελτίωσε αισθητά!
