Ο Πέτρος Χάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902. Το πραγματικό όνομα του όνομα ήταν Ιωάννης Μαρμαριάδης, γιος του Νικολάου Μαρμαριάδη με καταγωγή από το χωριό Καμηλάρι της Κάτω Μεσσαράς στην Κρήτη. Στην Αθήνα τέλειωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1924. Από τα τέλη του 1919 έγινε συνεργάτης του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων» στην αρχή με το ψευδώνυμο «Κυανόλευκο λάβαρο» και κατόπιν με το ψευδώνυμο «Πέτρος Χάρης» το οποίο και κράτησε για τα υπόλοιπα χρόνια. Αμέσως μετά άρχισε να συνεργάζεται με αθηναϊκές εφημερίδες και το περιοδικό «Νουμάς» ως συντάκτης και φιλολογικός συνεργάτης. Το 1924 ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» μαζί με τον Ιωάννη Μ. Παναγιωτόπουλο και Αθανάσιο Κυριαζή το οποίο όμως δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η έκδοση της πρώτης του συλλογής διηγημάτων με τίτλο «Η τελευταία νύχτα της γης». Τα πρώτα του έργα εντάσσονται στο κλίμα του συμβολισμού, όπως αυτός εκφράστηκε στην Ελλάδα μέσω του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από δοκιμιακό ύφος με χαμηλούς τόνους και επιμελημένη φόρμα. Το λογοτεχνικό είδος το οποίο καλλιεργεί είναι κυρίως το διήγημα, ενώ έγραψε επίσης ταξιδιωτικά κείμενα και δύο μυθιστορήματα, τις «Ημέρες Οργής» το 1979 και τον «Ανεμοστρόβιλο» το 1992. Εργάστηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (Γραμματέας και στη συνέχεια Γενικός Γραμματέας με βαθμό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου), από όπου αποχώρησε το 1964 με το βαθμό του Επίτιμου Γενικού Γραμματέα. Το 1930 εκλέχθηκε μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκών Εφημερίδων, (Ε.Σ.Α.Ε.) και τον Ιανουάριο του 1933 ανέλαβε από κοινού με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο τη διεύθυνση του δεκαπενθήμερου περιοδικού «Νέα Εστία» έως το Δεκέμβριο του 1934. Τον Ιανουάριο του 1935 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αποχώρησε και ο Πέτρος Χάρης ανέλαβε την θέση του διευθυντή όπου και παρέμεινε έως το Δεκέμβριο του 1987. Το 1946, υπό τη διεύθυνσή του, η «Νέα Εστία» τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 1947 διατέλεσε μέλος της επιτροπής επάθλου Παλαμά και από το 1951 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου και μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός στην κριτική επιτροπή των λογοτεχνικών και θεατρικών Κρατικών Βραβείων καθώς και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη. Το 1969 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών και διατέλεσε πρόεδρος της «Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών κριτικών», αντιπρόεδρος στην «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών» από την οποία αποχώρησε ιδρύοντας την «Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών». Είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1977 εκλέχτηκε πρόεδρός της. Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Πολιτείες και θάλασσες«, το παράσημο του ταξιάρχη του τάγματος του Γεωργίου Α’, το χρυσό σταυρό της Αγιορείτικης Χιλιετηρίδας και τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου.
Ο Πέτρος Χάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902. Το πραγματικό όνομα του όνομα ήταν Ιωάννης Μαρμαριάδης, γιος του Νικολάου Μαρμαριάδη με καταγωγή από το χωριό Καμηλάρι της Κάτω Μεσσαράς στην Κρήτη. Στην Αθήνα τέλειωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1924. Από τα τέλη του 1919 έγινε συνεργάτης του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων» στην αρχή με το ψευδώνυμο «Κυανόλευκο λάβαρο» και κατόπιν με το ψευδώνυμο «Πέτρος Χάρης» το οποίο και κράτησε για τα υπόλοιπα χρόνια. Αμέσως μετά άρχισε να συνεργάζεται με αθηναϊκές εφημερίδες και το περιοδικό «Νουμάς» ως συντάκτης και φιλολογικός συνεργάτης. Το 1924 ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» μαζί με τον Ιωάννη Μ. Παναγιωτόπουλο και Αθανάσιο Κυριαζή το οποίο όμως δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η έκδοση της πρώτης του συλλογής διηγημάτων με τίτλο «Η τελευταία νύχτα της γης». Τα πρώτα του έργα εντάσσονται στο κλίμα του συμβολισμού, όπως αυτός εκφράστηκε στην Ελλάδα μέσω του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από δοκιμιακό ύφος με χαμηλούς τόνους και επιμελημένη φόρμα. Το λογοτεχνικό είδος το οποίο καλλιεργεί είναι κυρίως το διήγημα, ενώ έγραψε επίσης ταξιδιωτικά κείμενα και δύο μυθιστορήματα, τις «Ημέρες Οργής» το 1979 και τον «Ανεμοστρόβιλο» το 1992. Εργάστηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (Γραμματέας και στη συνέχεια Γενικός Γραμματέας με βαθμό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου), από όπου αποχώρησε το 1964 με το βαθμό του Επίτιμου Γενικού Γραμματέα. Το 1930 εκλέχθηκε μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκών Εφημερίδων, (Ε.Σ.Α.Ε.) και τον Ιανουάριο του 1933 ανέλαβε από κοινού με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο τη διεύθυνση του δεκαπενθήμερου περιοδικού «Νέα Εστία» έως το Δεκέμβριο του 1934. Τον Ιανουάριο του 1935 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αποχώρησε και ο Πέτρος Χάρης ανέλαβε την θέση του διευθυντή όπου και παρέμεινε έως το Δεκέμβριο του 1987. Το 1946, υπό τη διεύθυνσή του, η «Νέα Εστία» τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 1947 διατέλεσε μέλος της επιτροπής επάθλου Παλαμά και από το 1951 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου και μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός στην κριτική επιτροπή των λογοτεχνικών και θεατρικών Κρατικών Βραβείων καθώς και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη. Το 1969 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών και διατέλεσε πρόεδρος της «Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών κριτικών», αντιπρόεδρος στην «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών» από την οποία αποχώρησε ιδρύοντας την «Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών». Είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1977 εκλέχτηκε πρόεδρός της. Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Πολιτείες και θάλασσες«, το παράσημο του ταξιάρχη του τάγματος του Γεωργίου Α’, το χρυσό σταυρό της Αγιορείτικης Χιλιετηρίδας και τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου.
