Ο συγγραφέας της παρούσης σειράς (7τομη στην αρχική εκδοσή, 3τομη από τις εκδόσεις Polaris, 12τομη ως ένθετο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία") ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που αν και δεν ανήκε στους πρωταγωνιστές της περιόδου για την οποία γράφει, εντούτοις ήταν σε άμεση επαφή με όλους τους πρωταγωνιστές, με την ιδιότητα του δημοσιογράφου σε σημαντικές εφημερίδες, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις υπήρξε και ο ίδιος άμεσα εμπλεκόμενος (πχ στην Εθνική Αντίσταση της περιόδου 1941-1944). Ήταν άλλωστε και γιος του βενιζελικής προελεύσεως στρατιωτικού και μετέπειτα πολιτευτή και συγγραφέα Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, ο οποίος είχε ενεργή συμμετοχή στα μεγάλα γεγονότα των αρχών του 20ου αιώνα (Μακεδονικός Άγων, Κίνημα στο Γουδί, Κίνημα Εθνικής Αμύνης και συμμετοχή στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Η οπτική του συγγραφέα στα γεγονότα, θα λέγαμε ότι αποτυπώνει τις θέσεις ενός ανθρώπου που ανήκει στην μετριοπαθή Αριστερά (πχ δικαίωση και υπεράσπιση σε μεγάλο βαθμό της δράσης του ΕΑΜ επί Κατοχής, καταδίκη ωστόσο της πολιτικής που ακολούθησε το ΚΚΕ και ο ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο). Η γραφή του παραστατική, τεκμηριωμένη και όσο το δυνατόν αντικειμενική. Προβαίνει σε κρίσεις, θετικές η αρνητικές προσπαθώντας όμως πάντα να μην αδικήσει αυτούς που κρίνει. Πχ αν και αποτιμά αρνητικά, εντούτοις αναγνωρίζει πατριωτικά κίνητρα στις προθέσεις του Τσολάκογλου για σχηματισμό κυβέρνησης το 1941, όπως και στις προθέσεις των ιδρυτών των Ταγμάτων Ασφαλείας (θέλει θάρρος να τα παραδεχτεί αυτά κάποιος που υπήρξε μέλος του ΕΑΜ επί Κατοχής, χωρίς να αποκηρύξει στην συνέχεια αυτή την συμμετοχή του). Επίσης, για την περίοδο της 21ης Απριλίου, παρόλο που είναι σαφώς αντίθετος με το τότε καθεστώς (συμμετείχε άλλωστε σε αντιστασιακή οργάνωση), δεν παρασύρεται εύκολα από την κλασική μεταπολιτευτική ρητορική στις κρίσεις του και είναι σαφώς πιο ψύχραιμος, αναλυτικός και αντικειμενικός. Η μεθοδολογία που ακολούθησε ως προς την συγγραφή του έργου του, ήταν η συστηματική μελέτη της βιβλιογραφίας που είχε τότε στην διάθεση του, εκτενής χρήση όλων των εφημερίδων διαχρονικά, οι μαρτυρίες που συγκέντρωσε από πρωταγωνιστές, καθώς και η δική του βιωματική σχέση με τα γεγονότα. Το έργο δημοσιεύθηκε αρχικά σε συνέχειες εφημερίδος, οπότε, στην τελική μορφή του, ο συγγραφέας ενσωμάτωσε και πληροφορίες από επιστολές που έστελναν οι αναγνώστες που τον διάβαζαν και συμπλήρωναν σημεία της αφήγησης του, όπου θεώρησε ότι τεκμηρίωναν σωστά. Εν τέλει αν και παλαιά αφήγηση (1975), παραμένει επίκαιρη και αρκετά αντικειμενική, όντας από τις σοβαρότερες ιστοριογραφικές προσπάθειες από τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς(και καμία σχέση με προπαγανδιστικές προχειρολογίες όπως τα αντίστοιχα βιβλία του Τάσου Βουρνά).
Ο συγγραφέας της παρούσης σειράς (7τομη στην αρχική εκδοσή, 3τομη από τις εκδόσεις Polaris, 12τομη ως ένθετο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία") ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που αν και δεν ανήκε στους πρωταγωνιστές της περιόδου για την οποία γράφει, εντούτοις ήταν σε άμεση επαφή με όλους τους πρωταγωνιστές, με την ιδιότητα του δημοσιογράφου σε σημαντικές εφημερίδες, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις υπήρξε και ο ίδιος άμεσα εμπλεκόμενος (πχ στην Εθνική Αντίσταση της περιόδου 1941-1944). Ήταν άλλωστε και γιος του βενιζελικής προελεύσεως στρατιωτικού και μετέπειτα πολιτευτή και συγγραφέα Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, ο οποίος είχε ενεργή συμμετοχή στα μεγάλα γεγονότα των αρχών του 20ου αιώνα (Μακεδονικός Άγων, Κίνημα στο Γουδί, Κίνημα Εθνικής Αμύνης και συμμετοχή στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Η οπτική του συγγραφέα στα γεγονότα, θα λέγαμε ότι αποτυπώνει τις θέσεις ενός ανθρώπου που ανήκει στην μετριοπαθή Αριστερά (πχ δικαίωση και υπεράσπιση σε μεγάλο βαθμό της δράσης του ΕΑΜ επί Κατοχής, καταδίκη ωστόσο της πολιτικής που ακολούθησε το ΚΚΕ και ο ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο). Η γραφή του παραστατική, τεκμηριωμένη και όσο το δυνατόν αντικειμενική. Προβαίνει σε κρίσεις, θετικές η αρνητικές προσπαθώντας όμως πάντα να μην αδικήσει αυτούς που κρίνει. Πχ αν και αποτιμά αρνητικά, εντούτοις αναγνωρίζει πατριωτικά κίνητρα στις προθέσεις του Τσολάκογλου για σχηματισμό κυβέρνησης το 1941, όπως και στις προθέσεις των ιδρυτών των Ταγμάτων Ασφαλείας (θέλει θάρρος να τα παραδεχτεί αυτά κάποιος που υπήρξε μέλος του ΕΑΜ επί Κατοχής, χωρίς να αποκηρύξει στην συνέχεια αυτή την συμμετοχή του). Επίσης, για την περίοδο της 21ης Απριλίου, παρόλο που είναι σαφώς αντίθετος με το τότε καθεστώς (συμμετείχε άλλωστε σε αντιστασιακή οργάνωση), δεν παρασύρεται εύκολα από την κλασική μεταπολιτευτική ρητορική στις κρίσεις του και είναι σαφώς πιο ψύχραιμος, αναλυτικός και αντικειμενικός. Η μεθοδολογία που ακολούθησε ως προς την συγγραφή του έργου του, ήταν η συστηματική μελέτη της βιβλιογραφίας που είχε τότε στην διάθεση του, εκτενής χρήση όλων των εφημερίδων διαχρονικά, οι μαρτυρίες που συγκέντρωσε από πρωταγωνιστές, καθώς και η δική του βιωματική σχέση με τα γεγονότα. Το έργο δημοσιεύθηκε αρχικά σε συνέχειες εφημερίδος, οπότε, στην τελική μορφή του, ο συγγραφέας ενσωμάτωσε και πληροφορίες από επιστολές που έστελναν οι αναγνώστες που τον διάβαζαν και συμπλήρωναν σημεία της αφήγησης του, όπου θεώρησε ότι τεκμηρίωναν σωστά. Εν τέλει αν και παλαιά αφήγηση (1975), παραμένει επίκαιρη και αρκετά αντικειμενική, όντας από τις σοβαρότερες ιστοριογραφικές προσπάθειες από τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς(και καμία σχέση με προπαγανδιστικές προχειρολογίες όπως τα αντίστοιχα βιβλία του Τάσου Βουρνά).
