Στο συγκεριμενο βιβλιο καταγραφεται η ιστορια του θεσμου της βασιλειας στην νεωτερη Ελλαδα, αλλα καθε αλλο παρα με "αντικειμενικοτητα και ψυχραιμη κριση" οπως αναφερει ο εκδοτικος οικος. Στην πραγματικοτητα εχουμε ενα στρατευμενο βιβλιο.Ο ιδιος ο συγγραφεας (αξιολογος επιστημων παντως) μας προιδεαζει απο τον προλογο για το τι επεται στη συνεχεια, ισχυριζομενος οτι εχει χρησιμοποιησει και φιλοβασιλικες πηγες για την συγγραφη του βιβλιου (λες και αυτο αποτελει καποιο ειδικο προσον και οχι στοιχειωδη υποχρεωση του καθε αμεροληπτου ιστορικου συγγραφεα). Πραγματι μεσα στο βιβλιο χρησιμοποιει εκτενως συγγραφεις οπως ο Ζαλοκωστας και ο Πιπινελης (βιογραφοι των βασιλεων Αλεξανδρου και Γεωργιου Β αντιστοιχα) αλλα τους χρησιμοποιει μονο οταν, μεσα στα πλαισια της αντικειμενικοτητας απο την μερια τους, ανεφεραν και καποια αρνητικα των βιογραφουμενων!Τα θετικα τους ομως ο συγγραφεας ποτε δεν τα αναφερει! Απο εκει και περα, γραφει πως την παραμονη του δημοψηφισματος του '35 υπηρξε αρθρογραφια υπερ και κατα της βασιλειας απο τους Πιπινελη και Κανελλοπουλο αντιστοιχα, αλλα παραθετει μονο την επιχειρηματολογια του Κανελλοπουλου! Αλλο μαργαριταρι του βιβλιου, οταν τονιζει με εμφαση πως ολες οι σοβαρες πηγες θεωρουν το δημοψηφισμα του '24 ως αδιαβλητο (προφανως για τον συγγραφεα, η ΙΕΕ της Εκδοτικης Αθηνων, το Εγκυκλοπαιδικο Λεξικο "Ηλιος" και η μαρτυρια του Κανελλοπουλου - τον οποίο θαυμάζει ο συγγραφέας -περι του αντιθετου, μαλλον δεν ανηκουν στις σοβαρες πηγες). Γενικα η οπτικη του βιβλιου δεν ξεφευγει απο την κλασικη μεταπολιτευτικη οπτικη του να τονιζεται η "ξενοδουλεια" των βασιλεων (παραλειποντας την αντιστοιχη του Βενιζελου πχ), να εξιδανικευεται το Γουδι (1909) και να ριχνεται ολο το φταιξιμο των κρισεων των ετων ‘15-22 και ‘65-67 αποκλειστικα στους δυο Κωνσταντινους! Προς τιμην του παντως, ο συγγραφεας φαινεται οτι τα τελευταια χρονια εχει αναθεωρησει καπως τις αποψεις του. Θα μπορούσε όμως να προβεί και σε μια αναθεωρημένη νεότερη έκδοση του βιβλίου του, αν θέλει να είναι ιστορικά έντιμος. Διαβαζοντας καποιος αυτό το βιβλιο και στην συνεχεια το βιβλιο του Κώστα Σταματοπουλου (το οποίο έχει προλογίσει ο Μελετόπουλος), εχει μια ισορροπημενη εικονα του θεματος.
Στο συγκεριμενο βιβλιο καταγραφεται η ιστορια του θεσμου της βασιλειας στην νεωτερη Ελλαδα, αλλα καθε αλλο παρα με "αντικειμενικοτητα και ψυχραιμη κριση" οπως αναφερει ο εκδοτικος οικος. Στην πραγματικοτητα εχουμε ενα στρατευμενο βιβλιο.Ο ιδιος ο συγγραφεας (αξιολογος επιστημων παντως) μας προιδεαζει απο τον προλογο για το τι επεται στη συνεχεια, ισχυριζομενος οτι εχει χρησιμοποιησει και φιλοβασιλικες πηγες για την συγγραφη του βιβλιου (λες και αυτο αποτελει καποιο ειδικο προσον και οχι στοιχειωδη υποχρεωση του καθε αμεροληπτου ιστορικου συγγραφεα). Πραγματι μεσα στο βιβλιο χρησιμοποιει εκτενως συγγραφεις οπως ο Ζαλοκωστας και ο Πιπινελης (βιογραφοι των βασιλεων Αλεξανδρου και Γεωργιου Β αντιστοιχα) αλλα τους χρησιμοποιει μονο οταν, μεσα στα πλαισια της αντικειμενικοτητας απο την μερια τους, ανεφεραν και καποια αρνητικα των βιογραφουμενων!Τα θετικα τους ομως ο συγγραφεας ποτε δεν τα αναφερει! Απο εκει και περα, γραφει πως την παραμονη του δημοψηφισματος του '35 υπηρξε αρθρογραφια υπερ και κατα της βασιλειας απο τους Πιπινελη και Κανελλοπουλο αντιστοιχα, αλλα παραθετει μονο την επιχειρηματολογια του Κανελλοπουλου! Αλλο μαργαριταρι του βιβλιου, οταν τονιζει με εμφαση πως ολες οι σοβαρες πηγες θεωρουν το δημοψηφισμα του '24 ως αδιαβλητο (προφανως για τον συγγραφεα, η ΙΕΕ της Εκδοτικης Αθηνων, το Εγκυκλοπαιδικο Λεξικο "Ηλιος" και η μαρτυρια του Κανελλοπουλου - τον οποίο θαυμάζει ο συγγραφέας -περι του αντιθετου, μαλλον δεν ανηκουν στις σοβαρες πηγες). Γενικα η οπτικη του βιβλιου δεν ξεφευγει απο την κλασικη μεταπολιτευτικη οπτικη του να τονιζεται η "ξενοδουλεια" των βασιλεων (παραλειποντας την αντιστοιχη του Βενιζελου πχ), να εξιδανικευεται το Γουδι (1909) και να ριχνεται ολο το φταιξιμο των κρισεων των ετων ‘15-22 και ‘65-67 αποκλειστικα στους δυο Κωνσταντινους! Προς τιμην του παντως, ο συγγραφεας φαινεται οτι τα τελευταια χρονια εχει αναθεωρησει καπως τις αποψεις του. Θα μπορούσε όμως να προβεί και σε μια αναθεωρημένη νεότερη έκδοση του βιβλίου του, αν θέλει να είναι ιστορικά έντιμος. Διαβαζοντας καποιος αυτό το βιβλιο και στην συνεχεια το βιβλιο του Κώστα Σταματοπουλου (το οποίο έχει προλογίσει ο Μελετόπουλος), εχει μια ισορροπημενη εικονα του θεματος.
