Ο Εμανουέλε Γκράτσι διετέλεσε πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα κατά την κρίσιμη περίοδο 1939-1940. Ο άνθρωπος λοιπόν που επέδωσε το τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου 1940, αναλύει πλήρως σε αυτό το βιβλίο, το τι συνέβη τότε, δίνοντας μας μία σαφή εικόνα της ελληνικής και της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής. Ο συγγραφέας δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έγραψε αυτό το βιβλίο ως απολογητής της ελληνικής πολιτικής(φαίνεται άλλωστε αυτό σε σημεία όπως οι επικρίσεις του για τον τότε πρέσβη της Ελλάδος στην Ιταλία, Ιωάννη Πολίτη και τις πληροφορίες που αυτός μετέδιδε στην Ελλάδα, καθώς και οι επικρίσεις του για κάποιο από τα περιεχόμενα της ελληνικής Λευκής Βίβλου), απλώς επιθυμούσε να γράψει την αλήθεια. Η αλήθεια όπως προκύπτει από τα γεγονότα, ήταν σαφώς υπέρ της Ελλάδος και από εκεί προκύπτει το αρκετά φιλελληνικό ύφος γραφής του Γκράτσι εν τέλει. Σημαντικό επίσης το γεγονός ότι ο Γκράτσι εδώ δεν γράφει μόνο τις αναμνήσεις του από αυτά τα γεγονότα, άλλα κάνει και χρήση αρκετών διπλωματικών εγγράφων, κάτι που καθιστά το βιβλίο, περισσότερο μια ιστορική-διπλωματική μελέτη, παρά απομνημονεύματα! Στα κορυφαία σημεία του βιβλίου συμπεριλαμβάνονται, ο αντίλογος-αποδόμηση που κάνει ο Γκράτσι στα "επιχειρήμάτα" που χρησιμοποίησε ο Άξονας για να καταδείξει την παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας από την κυβέρνηση Μεταξά και συγκεκριμένα αναφέρομαι, στο ζήτημα της μη ανανέωσης του ελληνοιταλικού συμφώνου φιλίας του 1928, στα έγγραφα της Σαριτέ, τις δήθεν βάσεις που είχαν οι Άγγλοι στην Ελλάδα κατά την έναρξη του πολέμου και την ναύλωση ελληνικών εμπορικών πλοίων από την Αγγλία εκείνη την εποχή! Καλό θα ήταν να τα διαβάσουν αυτά κάποιοι γερμανόψυχοι Ελληνόφωνοι που αναπαράγουν ακόμα και σήμερα, την φιλοαξονική προπαγάνδα.
Ο Εμανουέλε Γκράτσι διετέλεσε πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα κατά την κρίσιμη περίοδο 1939-1940. Ο άνθρωπος λοιπόν που επέδωσε το τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου 1940, αναλύει πλήρως σε αυτό το βιβλίο, το τι συνέβη τότε, δίνοντας μας μία σαφή εικόνα της ελληνικής και της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής. Ο συγγραφέας δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έγραψε αυτό το βιβλίο ως απολογητής της ελληνικής πολιτικής(φαίνεται άλλωστε αυτό σε σημεία όπως οι επικρίσεις του για τον τότε πρέσβη της Ελλάδος στην Ιταλία, Ιωάννη Πολίτη και τις πληροφορίες που αυτός μετέδιδε στην Ελλάδα, καθώς και οι επικρίσεις του για κάποιο από τα περιεχόμενα της ελληνικής Λευκής Βίβλου), απλώς επιθυμούσε να γράψει την αλήθεια. Η αλήθεια όπως προκύπτει από τα γεγονότα, ήταν σαφώς υπέρ της Ελλάδος και από εκεί προκύπτει το αρκετά φιλελληνικό ύφος γραφής του Γκράτσι εν τέλει. Σημαντικό επίσης το γεγονός ότι ο Γκράτσι εδώ δεν γράφει μόνο τις αναμνήσεις του από αυτά τα γεγονότα, άλλα κάνει και χρήση αρκετών διπλωματικών εγγράφων, κάτι που καθιστά το βιβλίο, περισσότερο μια ιστορική-διπλωματική μελέτη, παρά απομνημονεύματα! Στα κορυφαία σημεία του βιβλίου συμπεριλαμβάνονται, ο αντίλογος-αποδόμηση που κάνει ο Γκράτσι στα "επιχειρήμάτα" που χρησιμοποίησε ο Άξονας για να καταδείξει την παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας από την κυβέρνηση Μεταξά και συγκεκριμένα αναφέρομαι, στο ζήτημα της μη ανανέωσης του ελληνοιταλικού συμφώνου φιλίας του 1928, στα έγγραφα της Σαριτέ, τις δήθεν βάσεις που είχαν οι Άγγλοι στην Ελλάδα κατά την έναρξη του πολέμου και την ναύλωση ελληνικών εμπορικών πλοίων από την Αγγλία εκείνη την εποχή! Καλό θα ήταν να τα διαβάσουν αυτά κάποιοι γερμανόψυχοι Ελληνόφωνοι που αναπαράγουν ακόμα και σήμερα, την φιλοαξονική προπαγάνδα.
