ο κουαρτέτο είναι από τα βιβλία με την υψηλότερη λογοτεχνικότητα που έχω διαβάσει ποτέ μου (αν υπάρχει τέτοιος όρος). Απίστευτη ομορφιά στον λόγο και τη σκέψη, ένα πραγματικό διαμάντι όσο αφορά αυτό το κομμάτι. Μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει πάμπολλες αξιοσημείωτες φράσεις-προτάσεις-παραγράφους. Το πέμπτο αστέρι λείπει γιατί από ένα σημείο και μετά, η σχεδόν πλήρης απουσία πλοκής αρχίζει να κουράζει. Και δεν κουράζει γιατί δεν γίνεται τίποτα (αυτό συμβαίνει σε πολλά κορυφαία έργα). Προσωπικά όμως θεώρησα πως από ένα σημείο και πέρα δεν είχε να δώσει τίποτα παραπάνω από αυτό τον διαρκή γλωσσικό πλούτο με τις απίτευτες παρομοιώσεις και μεταφορές να γεμίζουν σελίδες χωρίς να φωτίζουν ουσιαστικά τους ήρωες παραιτέρω. Πολύ σημαντικό βέβαια το τέχνασμα της αλλαγής οπτικής γωνίας των χαρακτήρων σε κάθε βιβλίο που δίνει ένα καινούργιο ενδιαφέρον και φυσικά...δύναμη στον αναγνώστη να ολοκληρώσει την τετραλογία.
ο κουαρτέτο είναι από τα βιβλία με την υψηλότερη λογοτεχνικότητα που έχω διαβάσει ποτέ μου (αν υπάρχει τέτοιος όρος). Απίστευτη ομορφιά στον λόγο και τη σκέψη, ένα πραγματικό διαμάντι όσο αφορά αυτό το κομμάτι. Μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει πάμπολλες αξιοσημείωτες φράσεις-προτάσεις-παραγράφους. Το πέμπτο αστέρι λείπει γιατί από ένα σημείο και μετά, η σχεδόν πλήρης απουσία πλοκής αρχίζει να κουράζει. Και δεν κουράζει γιατί δεν γίνεται τίποτα (αυτό συμβαίνει σε πολλά κορυφαία έργα). Προσωπικά όμως θεώρησα πως από ένα σημείο και πέρα δεν είχε να δώσει τίποτα παραπάνω από αυτό τον διαρκή γλωσσικό πλούτο με τις απίτευτες παρομοιώσεις και μεταφορές να γεμίζουν σελίδες χωρίς να φωτίζουν ουσιαστικά τους ήρωες παραιτέρω. Πολύ σημαντικό βέβαια το τέχνασμα της αλλαγής οπτικής γωνίας των χαρακτήρων σε κάθε βιβλίο που δίνει ένα καινούργιο ενδιαφέρον και φυσικά...δύναμη στον αναγνώστη να ολοκληρώσει την τετραλογία.
