Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Παραλαβή από θυρίδα που σε εξυπηρετεί, όλο το 24ωρο και χωρίς αναμονή.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης παραλαβής, το δέμα επιστρέφεται στη θυρίδα που τοποθετήθηκε από τον πωλητή.
Για αποστολές προς Κύπρο, το μέγιστο βάρος ανά αποστολή είναι 6 κιλά. Στην περίπτωση που το βάρος ξεπερνάει το όριο, θα δημιουργηθούν περισσότερα από ένα δέματα.
Σταθερό κόστος αποστολής ανά δέμα.
Τα δωρεάν μεταφορικά γιά άνω των 60 ευρώ αφορούν μία αποστολή (θυρίδα).
ΕΛΤΑ Courier
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές από 60 € εντός Ελλάδας.
Αφορούν μία αποστολή έως 2000 γραμμάρια. Το επιπλέον κιλό χρεώνεται ο αγοραστής.
Χέρι με χέρι
Συνάντηση στον σταθμό Μετρό Σεπολίων κατά προτίμηση Σαββατοκύριακο.
«...Αυτό που θα διαβάσει ο αναγνώστης στον "Ξένο", είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που, δίχως τίποτα το ηρωικό στη συμπεριφορά του, δέχεται να πεθάνει για την αλήθεια. Ένιωσα εξάλλου την ανάγκη να πω, κι ας μοιάζει παράδοξο, πως προσπάθησα ν' αποδώσω με τον ήρωά μου τον μόνο Χριστό που μας αξίζει. Είναι φανερό λοιπόν, μετά τις εξηγήσεις μου, ότι το είπα χωρίς πρόσθεση βλασφημίας, απλώς και μόνο με την κάπως ειρωνική τρυφερότητα που δικαιούται να νιώθει ένας καλλιτέχνης για τα πρόσωπα που δημιουργεί». (Αλμπέρ Καμύ - 1954, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Γεννήθηκε το Φεβρουάριο 1902 στο Αίγιο και πέθανε το 1992. Ήταν πρώτος εξάδελφος του καταξιωμένου πιανίστα και συνθέτη Λώρη Μαργαρίτη.
Διετέλεσε υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας Αιγίου. Αποχώρησε το 1953 με το βαθμό του τμηματάρχη και με ισόβια τιμητική σύνταξη από το κράτος.
Ήταν από τους συνιδρυτές της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τιμήθηκε με το το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄ και τον Σταυρό της Αξίας Α΄ τάξεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Από την Ακαδημία Αθηνών βραβεύτηκε το 1977.
Με δωρεά προς το κράτος τού αρχείου τού προπάππου του Λέοντος Μεσσηνέζη και του Ανδρέα Λόντου, Αιγιωτών προκρίτων και αγωνιστών του 1821, ιδρύθηκε το Τοπικό Ιστορικό Αρχείο Αιγίου. Επίσης, υπήρξε συνιδρυτής της περίφημης «Χορωδίας Αιγίου 1933»
Με ξεχωριστή ικανοποίηση παρουσιάζουμε στη σειρά των Απάντων του Καζαντζάκη, τις "Επιστολές προς τη Γαλάτεια".
Τις επιστολές αυτές τις είχε απευθύνει ο Νίκος Καζαντζάκης στην πρώτη σύζυγό του, από το 1920 ως το 1923, εποχή που η ατμόσφαιρα της Ευρώπης, ηλεκτρισμένη, ξεπετούσε αστραπές δεξιά κι αριστερά κ' έκανε να δονείται κάθε αληθινά πνευματικός άνθρωπος.
Με την έκδοση αυτή δεν παρέχουμε μόνο μια πνευματική χαρά στους πολυπληθείς αναγνώστες του αγαπημένου συγγραφέα. Τα κείμενα τούτα, πιο πολύ ίσως από οποιαδήποτε άλλα, είναι αποκαλυπτικά ντοκουμέντα τόσο του Ανθρώπου όσο και του Έργου του, γιατί φανερώνουν, πέρα από τον προσωπικό χαρακτήρα της καθημερινής έγνοιας του, την αγωνιώδη σκέψη του και την άγρυπνη συνείδησή του. Ο εκδότης ακόμη εκτελεί, κατά κάποιον τρόπο, και μια παλαιότερη επιθυμία του ίδιου του Νίκου Καζαντζάκη: Να δημοσιεύσει μια σειρά βιβλία σε τύπο επιστολών, με τον τίτλο "Γράμματα στη γυναίκα μου" (βλέπε επιστολή 1 Μαΐου 1923).
Ο ίδιος μας είχε ομολογήσει ότι μέσα στις επιστολές αυτές, που βλέπουν σήμερα (ένα χρόνο μετά το θάνατό του...) το φως της δημοσιότητας, υπάρχουν μερικές από τις ωραιότερες σελίδες που είχε γράψει.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι τα εμπόδια δεν ήσαν λίγα για ένα τέτοιο εγχείρημα. Χρειάστηκε, όπως και στην εμφάνιση των άλλων έργων της σειράς Καζαντζάκη, θάρρος και επιμονή, για να υπερνικηθούν ενδοιασμοί, αντιρρήσεις, και δυσκολίες κάθε λογής.
Διαβάζοντας κανείς τις "Επιστολές προς τη Γαλάτεια" το βλέπει καθαρά πως ο άνθρωπος που τις έγραψε δεν έχει να κρύψει τίποτα γιατί μέσα σ' αυτές δεν εκφράζει τίποτα που να μη μπορούσε να το διακηρύξει δημόσια, αν χρειαζόταν. Κι όταν μιλάει για πρόσωπα γνωστά, με τούτον ή εκείνο τον τρόπο, κι όταν αναφέρεται στο ελληνικό κοινό εκείνης της εποχής, δεν σκανδαλοθηρεί αλλά εποπτεύει κακοφανισμένος και πικραμένος συχνά, ενθουσιασμένος κάποτε, πάντα όμως υπεύθυνα, σαν αληθινός πνευματικός άνθρωπος.
Επειδή θεωρήσαμε απαραίτητα ορισμένα κατατοπιστικά σχόλια για τον αναγνώστη, όπως γίνεται με κάθε επιστολογραφία, αναθέσαμε την υπεύθυνη αυτή δουλειά στον ποιητή και κριτικό κ. Άρη Δικταίο, συντοπίτη και φίλο τόσο της Γαλάτειας όσο και του Νίκου Καζαντζάκη. (Αθήνα, Οχτώβρης 1958, Ο εκδότης, από τον πρόλογο της έκδοσης)
"Ο στοχασμός και ό λόγος" έρχεται, κατά κάποιον τρόπο, να συνεχίσει τις "Ομιλίες της γυμνής ψυχής", τη σειρά τα δοκίμια τα τυπωμένα στα 1946. Τα εφτά χρόνια πού πέρασαν από τότε σημαδεύτηκαν, ανάμεσα στ' άλλα, και σε κάποια γραψίματα, πού αμεσότερα εκφράζουν το περπάτημα μέσα στον εσωτερικό χώρο. Όσα βρίσκονται πιο σιμά, χρονολογικά θέλω να πω, προς τις "Ομιλίες της γυμνής ψυχής", δένονται μαζί τους στενότερα κατά το ήθος. Όσα πάλι πλησιάζουν την παρούσα στιγμή επισημαίνουν τη μεταλλαγή. Ο αναγνώστης, πού θα θελήσει να σκύψει στα κείμενα τούτα με προσοχή, θα το νιώσει... ( Από παρουσίαση του βιβλίου )
"Ο δρόμος για την Ελευσίνα" αποτελεί προϊόν συνεργασίας τριών ερευνητών. Αφετηρία υπήρξαν οι ενορατικές απόψεις του R. Gordon Wasson περί του πραγματικού χαρακτήρα της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής τελετής των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Η συνεργασία του με τον παγκοσμίου φήμης χημικό Albert Hofmann και τον Carl Ruck, καθηγητή Κλασικών Σπουδών με ειδίκευση στην εθνοβοτανολογία, παρείχε θεωρητική θεμελίωση σε αυτό που ο Wasson θεωρεί ως την ουσία των Μυστηρίων. Οι τρεις συγγραφείς παρουσιάζουν τα ευρήματά τους και τα στοιχεία τους, χρησιμοποιώντας τις γνώσεις τους και από τα τρία επιστημονικά πεδία, με τρόπο πειστικό και συναρπαστικό. (Απόσπασμα από έκδοση του βιβλίου)
Οι παλαιοί οδηγοί της Ελευσίνος, το βιβλιάριον του αειμνήστου Φίλιου (Ελευσίς 1905), και του Κουρουνιώτη (Οδηγός της Ελευσίνος 1912) εξηντλήθησαν προ πολλού, ούτω δεν υπάρχει σήμερον κανέν μικρόν βιβλίον, όπου να είνε δυνατόν ο επισκεπτόμενος την Ελευσίνα, έχον τούτο ανά χείρας να κατατοπίζεται εύκολα και να αναγνωρίζει και να εξηγή τα ερείπια χωρίς να κοπιάση προηγουμένως υπερβολικά αναδιφών τα μεγάλα και σοφά περί Ελευσίνος συγγράμματα.
Ο μικρός οδηγός μας έχει τον σκοπόν να θεραπεύση αυτήν την έλλειψιν. Περιλαμβάνονται εις αυτόν και αι σπουδαιότεραι των ανακαλύψεων των τελευταίων ανασκαφών.
Εφρόντισα προς τούτοις να γράψω τον Οδηγόν κατά τοιούτον τρόπον, ώστε και ο ευρισκόμενος μακράν της Ελευσίνος αναγινώσκων αυτόν να δύναται να σχηματίση μίαν εικόνα του αρχαίου τόπου και των σωζόμενων ερειπίων. Εις τούτο βοηθούσι και αι πολυάριθμοι εικόνες, που συνοδεύουν το κείμενον. (Από τον πρόλογο έκδοσης)
Οι καλοί Γερμανοί, όταν πεθαίνουν, γίνονται Εβραίοι, ή άλλες διωγμένες μειονότητες. Οι κακοί ξαναγεννιώνται σωστοί Γερμανοί.
Ο Μαρκούζε είναι ένα σοκ και σαν σοκ πρέπει να αντιμετωπίζεται. Σοκ είναι η σκέψη του, γιατί έχει το στήριγμά της έξω από την κοινή λογική και την ορθοδοξία, έχει το εννοιολογικό της υπόβαθρο έξω από την ατροφική ευσέβεια απέναντι στο κατεστημένο, έχει τα κίνητρά της έξω από το Σύστημα. Σοκ είναι το ύφος του γιατί, συνεπές προς τη σκέψη του, περιέχει μια ριζική αντίδραση στα καλούπια της στρωτής σύνταξης, της απρόσκοπτης ανάγνωσης, που κοιμίζει το μυαλό με την ύπουλη διαβεβαίωση πώς όλα έχουν καλά. Αυτά πρέπει να τα συνειδητοποιήσει αμέσως ο αναγνώστης.
Ο Μαρκούζε γράφει για το μέλλον. Άρα για τους νέους. Τους οραματίζεται παιδιά των λουλουδιών. Τους θέλει γεμάτους ερωτισμό τόσο απόλυτο, που η χυδαιότητα να είναι αδιανόητη. Γιατί σήμερα, και πάντα, ο ερωτισμός στάθηκε ελλιπής. Στάθηκε σακάτης. Τέτοιος είναι ο ερωτισμός που γεννά την εκμετάλλευση ανθρώπων από ανθρώπους, της γυναίκας απ' τον άνδρα, της φύσης (του σώματος) από τις σκοτεινότερες δυνάμεις του νου... (Από τον πρόλογο μεταφραστή)
Ο Ρόντερικ Χάντσον, νέος, ταλαντούχος και ωραίος, βαλτώνει στην επαρχιώτικη ανία και στην έλλειψη μέσων να προωθήσει το ταλέντο του. Ο Ρόλαντ Μάλλετ, πλούσιος, παλλόμενος από ευαισθησία και με οξύτατη όραση, γίνεται ο Μαικήνας του. Ο μεγάλος καλλιτεχνικός εγωκεντρισμός του Ρόντερικ δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τα φιλικά αισθήματα του Ρόλαντ. Ή παρουσία της γυναίκας κάνει εντονότερο τον εγωκεντρισμό του Ρόντερικ και ιδανικότερη τη φιλία του Ρόλαντ. Ο Χένρυ Τζέημς παρουσιάζει με άφταστη τέχνη το ψυχικό πορτραίτο των δύο φίλων για να δώσει με το τραγικό φινάλε και τον δραματικό ψυχισμό του καλλιτέχνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Χέγκελ είναι μια φιγούρα ζωτικής σημασίας στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας. Χωρίς τον Χέγκελ η σύγχρονη σκέψη θα ήταν αδιανόητη και ακατανόητη. Η τεράστια επιρροή του διείσδυσε και εξακολουθεί να διεισδύει σε πολυάριθμους κλάδους: στους βασικούς τομείς αυτής καθαυτής της φιλοσοφίας, στην πολιτική και κοινωνική θεωρία, στην αισθητική, στη φιλοσοφία της ιστορίας, αλλά βεβαίως και στη θεολογία και στη φιλοσοφία της θρησκείας, που αποτελούν και το βασικό θέμα αυτού του βιβλίου. Οι φιλόσοφοι που ασχολήθηκαν με όλους τους παραπάνω τομείς εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να υιοθετούν στοιχεία της σκέψης του Χέγκελ. Είναι καταδικασμένοι να βρίσκουν τον Χέγκελ να τους περιμένει υπομονετικά στο τέλος οποιουδήποτε δρόμου και αν ακολουθούν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο βιβλίου)
Η εξαιρετική επιτυχία που σημείωσε το "ΝΕΟ ΛΕΞΙΚΟ" μας της Δημοτικής, χωρίς κανενός είδους διαφήμιση και προβολή, μας έδειξε ότι στη σύνταξη του ακολουθήσαμε σωστό δρόμο, ότι λύσαμε τα ποικίλα ορθογραφικά προβλήματα, που παρουσιάζει η γλώσσα μας κατά τη γραφή της, με κριτήρια επιστημονικά και γενικά αποδεκτά. Απόδειξη, ότι το λεξικό μας όχι μόνο έγινε μ' ενθουσιασμό δεκτό από τους φιλολόγους μας αλλά και συνιστάται ανεπιφύλακτα από το "Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών" του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Ίδρυμα Μ. Τριανταφυλλίδη) ως το καλύτερο...
Το σεξ είναι στη ρίζα της ζωής, και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε να σεβόμαστε τη ζωή αν δεν μάθουμε να καταλαβαίνουμε το σεξ
Χάβελοκ Έλλις, 1859-1939
Ποιος θα είναι ο σκοπός ενός βιβλίου με την επιγραφή "Εισαγωγή στη Φιλοσοφία" το καταλαβαίνει κανείς εύκολα. Θα μας βοηθήσει να κάνουμε την πρώτη γνωριμία με τη φιλοσοφία, να μάθουμε το περιεχόμενό της, τα προβλήματά της και τα μέσα που μεταχειρίζεται για να τα λύσει.
Φυσικά, δεν είναι διαφορετικό το έργο μιας Εισαγωγής στα Μαθηματικά, στην Ιστορία, στη Βοτανική ή στα Παιδαγωγικά. Με τη διαφορά πως από τα παλιά χρόνια ένιωσαν επιτακτικά την ανάγκη μιας πραγματείας που να χρησιμεύει για πρώτος οδηγός στα κατατόπια της φιλοσοφίας. Εισαγωγές στη φιλοσοφία είτε σε φιλοσοφικά ζητήματα έχουμε από την αρχαιότητα. Το 18ο αιώνα είναι πολύ συνηθισμένος ο τίτλος αυτός, και στα χρόνια μας κυκλοφορούν πολλά βιβλία με το όνομα αυτό στην παγκόσμια βιβλιαγορά. Επίσης βλέπουμε πολύ συχνά μαθήματα με αυτόν τον τίτλο στα πανεπιστημιακά προγράμματα.
Τι είναι εκείνο που κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη της εισαγωγής στη φιλοσοφία; Στην ερώτηση αυτή συνηθίζουν να απαντούν: γιατί η φιλοσοφία είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, κάτι πολύπλοκο και ακαθόριστο και χρειάζεται οδηγό στα πρώτα βήματα.
Αυτό μπορεί να είναι σωστό, χρειάζεται όμως εξήγηση- Αν την πάρουμε στην αρχική της μορφή, η φιλοσοφία είναι κάτι πολύ απλό, κάτι πολύ κοντά στον άνθρωπο. Αναβλύζει από την ανθρώπινη φύση και πάει να θεραπεύσει μιαν από τις πιο απλές, πιο επιτακτικές ανάγκες του ανθρώπου. Η φιλοσοφία στην αρχική αυτή μορφή είναι κάτι απαραίτητο στη ζωή μας, μια ανάγκη φυσιολογική μπορούμε να πούμε. Γεννήθηκε από τον αγώνα του ανθρώπου να βάλει τάξη στον κόσμο όπου ζει, να καταλάβει τη φύση και τη δύναμη αυτών που τον τριγυρίζουν, για ν' αποχτήσει σταθερή βάση στη ζωή και στη δράση του. [...] (Από την εισαγωγή έκδοσης)
Τούτο το βιβλίο δεν αντιστοράει μονάχα το βίο του Καραϊσκάκη, μα και τους αγώνες ενός λαού από τα χρόνια της σκλαβιάς ίσαμε τη λευτεριά του.
Πασχίζει να δώσει μερικά από τα πιο σημαντικά συμβάντα εκείνων των καιρών και να σκιαγραφήσει τα πιο σπουδαία πρόσωπα που πήραν μέρος σ' αυτά.
Γυρεύει να ζωντανέψει μια εποχή. Αν το πετυχαίνει ή όχι, ο αναγνώστης θα κρίνει.
Το 1898, μερικές εβδομάδες πριν την τελική του κατάρρευση, ο Φρ. Νίτσε (1844-1900) συνέθεσε την αυτοβιογραφία του, το "Ίδε ο Άνθρωπος". Ένα έργο που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα και παράλληλα περίεργα αυτοβιογραφικά έργα που εγράφησαν ποτέ.
Σε αυτή την ιδιαίτερη δουλειά του, ο φιλόσοφος εξερευνά το έργο του και την ανάπτυξή του, εξετάζοντας τους προσωπικούς του «ήρωες» (Σοπενάουερ, Σωκράτη, Βάγκνερ, κ.ά.) και παράλληλα αυτοσαρκαστικό έργο, που παραθέτει την οριστική έκφραση των αξιών του φιλοσόφου, και μπορεί από κάθε άποψη να θεωρηθεί η διαθήκη του Νίτσε. (Από την παρουσίαση σε οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο ήρωας του βιβλίου Γιόζεφ Κ. στον οποίο ο συγγραφέας δεν χαρίζει ούτε το ...επώνυμό του, είναι ένας απελπιστικά καθημερινός πολίτης, μια περίπτωση ασήμαντη δίχως κανένα απολύτως ενδιαφέρον -ένας άνθρωπος ανίκανος για οτιδήποτε. Μια μέρα, ωστόσο, εμφανίζονται στην πόρτα του δύο άγνωστοι και του ανακοινώνουν ότι ήρθαν να τον οδηγήσουν στον ανακριτή. Από εκείνη τη στιγμή, όλα θα ανατραπούν στην ακύμαντη ζωή του... Δίχως να του απαγγείλουν κάποια σαφή και συγκεκριμένη κατηγορία, οι εκπρόσωποι της εξουσίας τον κατηγορούν γενικώς, έτσι που ο ασήμαντος τραπεζοϋπάλληλος αρχίζει να νιώθει ένοχος για μια κατηγορία που δεν γνωρίζει! Μάταια προστρέχει στην βοήθεια ενός δικηγόρου, ενός ζωγράφου και ενός ιερέα που συμβολίζουν αντίστοιχα την επιστήμη, την τέχνη και τη θρησκεία. Ο δύστυχος Γιόζεφ Κ. αρχίζει να πιστεύει ότι είναι ένοχος δίχως κατηγορητήριο. "Η Δίκη" του Κάφκα είναι ένα συντριπτικό και μεγαλοφυές κατηγορώ στην τυφλή και απάνθρωπη δύναμη της εξουσίας. (Από την παρουσίαση σε οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Κλαίνε οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι. Κλαίνε από έρωτα, κλαίνε από χαρά, με μιαν ηδονή που άμα ξεσπάσει κυριαρχεί και κυριεύει όλα τα νεύρα. Όλος ο κόσμος φωνάζει, χοροπηδάει, γελάει, γονατίζει, κλαίει με λυγμούς, αλληλοαγκαλιάζεται - κι όλα αυτά ταυτόχρονα. Ο «αιώνιος σύζυγος» ενώ στρατολογεί ο ίδιος τους εραστές της γυναίκας του, όταν εκείνοι κλαίνε, κλαίει κι αυτός μαζί τους και επικαλείται όπως κι αυτοί τις ευχάριστες αναμνήσεις τους. Ταυτόχρονα στριφογυρίζει παραμονεύοντας στο μισοσκόταδο μ’ ένα ανοιχτό ξυράφι και σκοτώνει την κόρη του αντίζηλού του που και αυτός ο ίδιος τη λατρεύει.
Ο Ντοστογιέφσκυ ήξερε πως οι ήρωές του δεν μοιάζουν με τους ανθρώπους που είχε συναντήσει στις "πολιτισμένες" χώρες. Όλοι αυτοί που σπρώχνουν τη δίψα τους για μια θρησκευτική πίστη μέχρι τη φρενίτιδα, μέχρι το σημείο να θυσιαστούν για τον μηδενισμό ή και τον αθεϊσμό ακόμα, σαν να προσφέρουν τον εαυτό τους θυσία σε αιμοδιψή είδωλα, δεν μοιάζουν καθόλου με τους ανθρώπους της Δύσης. (Έλι Φορ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Το 1991, στο σύντομο κείμενό μου για τον Ιωάννη Τραυλό που δημοσιεύτηκε στο Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, αφιερωμένο στη μνήμη του, έγραφα ότι είναι δύσκολο για μας που δουλέψαμε μαζί του "να τον δούμε ως ιστορική φυσιογνωμία για να αποτιμήσουμε την προσφορά του στην αρχαιολογική επιστήμη".
Περνώντας τα χρόνια -κλείνουν το 2020 τριάντα πέντε χρόνια από τον θάνατό του- θεώρησα ότι το έργο του αποτελεί πλέον κομμάτι της αρχιτεκτονικής και αρχαιολογικής ιστορίας του τόπου μας και αξίζει να καταγραφεί, να μελετηθεί και να γίνει γνωστό στους νεώτερους.
Έχοντας δουλέψει κοντά του για είκοσι συνεχή χρόνια, είχα την τύχη να παρακολουθήσω και να γνωρίσω σημαντικές φάσεις της ζωής και του έργου του. Μεθοδικός καθώς ήταν ο ίδιος, κρατούσε σημειώσεις, έγγραφα και ό,τι άλλο αφορούσε τις εργασίες και τις επιστημονικές του δραστηριότητες, υλικό πλούσιο που μου είχε εμπιστευθεί την ταξινόμηση και την καταγραφή του. Από το 1929, φοιτητής ακόμα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, έλαβε μέρος στις ανασκαφές της Αρχαιολογικής Εταιρείας στο ιερό της Ελευσίνας. Για πενήντα πέντε χρόνια, ως τον θάνατό του το 1985, έλαβε μέρος σε ανασκαφές σ' ολόκληρη την Ελλάδα και προσέφερε πολλά και σε διαφορετικούς τομείς τόσο στην αρχαιολογία όσο και στην αρχιτεκτονική. [...] (Από τον πρόλογο της Αγγελικής Κόκκου)
Ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα και ανθρωπιά. Μέσα από τα καθημερινά δρώμενα γίνεται φανερό πως η κοινωνία και οι συνθήκες της ζωής ευθύνονται για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τη συμπεριφορά των ανθρώπων.
...Το δράμα δύναται να υπάρξη & στην πιό ασάλευτη & στην πιό αθόρυβη ζωή' γιατί & τη ζωή εκείνη μπορεί να την ταράξη κάποιος αγώνας τόσο πιό τραγικός όσο πιό βαθειά μέσα στην ψυχή ξετυλίγεται κι όσο πιό κρυμμένος από τα μάτια του κόσμου βρίσκεται... [ Παλαμάς Κωστής - 1902 ]
Όποιος έχει προσέξει αυτό το νηφάλιο & μαύρο πουλί, το κοράκι, ίσως θα έχη παρατηρήσει ότι όταν πετάει προς την φωλιά του το δειλινό, μαζί με τους νηφάλιους & μαύρους ομοίους του, δύο κοράκια θα ξεφύγουν ξαφνικά από τα υπόλοιπα, θα ξαναγυρίσουν προς τα πίσω για λίγο, και εκεί, θα ζυγιαστούν & θα κοντοσταθούν΄ μεταφέροντας στους κοινούς ανθρώπους την ιδέα, ότι έχει κάποια σημασία για το κοινωνικό σύνολο το γεγονός ότι αυτό το καλλιτεχνικό ζευγάρι υποκρίνεται ότι έχει διακόψει σχέσεις μαζί του...
