Είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα γεμάτο λαογραφικά στοιχεία για τις Καλυθιές δοσμένα με ένα ιδιαίτερο προσωπικό πεζό λόγο και ύφος ποιητικό. Υμνεί την πατρίδα και τη σεμνή προσφορά των απλών ανθρώπων.
Σαν μικρός Ιάσονας( ήρωας του έργου) αγκαλιάζει την καλυθενή φύση και εκδηλώνει ύψιστα πατριωτικά αισθήματα.
Διαβάζοντάς το θα ζήσετε μοναδικές ιστορικές στιγμές, θα γνωρίσετε πρόσωπα που σημάδεψαν την καλυθενή ιστορία και γεγονότα της ιστορίας της Ρόδου.
Μια ιστορία πλούσια σε ιστορικά στοιχεία και ζωντανές εικόνες, μας ταξιδεύει στην αστική ζωή της Οδησσού, πάνω στο γύρισμα δυο πολυτάραχων αιώνων.
Ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, ο ανατρεπτικός χαρακτήρας της εποχής είναι γνωστός και λίγο-πολύ αναμενόμενος από τον αναγνώστη, όπως και η βεβαιότητα ότι θα συμπαρασύρει μαζί του και τις ζωές των ηρώων. Τελικά ο Ν. Θέμελης μας χάρισε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, που ζωντανεύει και διασώζει απ’ τη λήθη του χρόνου μια «εποχή μεγάλων ανατροπών», μεταδίνοντας μας τη συγκίνηση του βιώματος των ανθρώπων που έζησαν τότε, κάτι που δεν μπορεί να μας προσφέρει η επιστήμη της ιστοριογραφίας με την αντικειμενική βέβαια ματιά της αλλά και τον ψυχρό ορθολογισμό της.
Πάντα υπέρμαχος του ορθού λόγου, του Διαφωτισμού, της ευρωπαϊκής ιδέας, της δημοκρατίας, της κριτικής, ο συγγραφέας αναζητά τις ρίζες του διασκορπισμένου ελληνικού στοιχείου στα Bαλκάνια, αλλά αφήνει χώρο για όνειρο και παραμύθι. Tο ιστορικό μυθιστόρημα γίνεται ρομάντσο, αλλά πάντα στο βάθος η θέση του Θέμελη είναι πολιτική. Mια πολιτική όμως προοδευτική, που μιλάει για μια Eλλάδα εξωστρεφή, που ταξιδεύει, που μετέχει στα κινήματα.
Είναι μια ωραία βιογραφία του Wellington για όποιον ενδιαφέρεται για τους Ναπολεόντιους πολέμους. Το βιβλίο είναι προσιτό και ευκολοδιάβαστο. Ο Δούκας του Wellington ήταν ένας λαμπρός στρατιωτικός. Είναι κρίμα που η προσωπική του ζωή δεν ήταν ευτυχισμένη. Ένα βιβλίο που μας έχει δώσει ένα πλούτο έρευνας για άλλους ιστορικούς και συγγραφείς της περιόδου.
Πολύς λόγος γινόταν πάντοτε, και γίνεται ακόμα, στη χώρα μας, για τα ηθικά και τα πνευματικά θέματα, που έχουν μεγάλη ιστορία σε τούτο τον τόπο. Οι αρετές των προγόνων μας, το πνεύμα τους και ο πολιτισμός τους, έχουν την πρώτη θέση στα λόγια που λέγονται στα παιδιά και στους νέους, και, γενικότερα, σε όλους τους Έλληνες. Η ουσία όμως των πραγμάτων αυτών, δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ όπως έπρεπε από την Πολιτεία. Δεν αντιμετωπίστηκε, δηλαδή, η συνέχιση του παλιού μας πολιτισμού με το δημιουργικό ανέβασμα του μορφωτικού, πνευματικού και ηθικού επιπέδου μας. Έτσι, οι νέοι μας, όχι μόνον αυτοί που τελειώνουν το δημοτικό αλλά και αυτοί που τελειώνουν το γυμνάσιο, κι εκείνοι ακόμα που κάνουν ανώτερες σπουδές, δε γνωρίζουν τίποτα ή έχουν εννοήσει ελάχιστα, από τις διάφορες εκδηλώσεις με τις οποίες παρουσιάζεται ο πολιτισμός ενός έθνους. [...] (Από την έκδοση)Η Ανθολογία καλύπτει μια περίοδο χιλίων και πλέον ετών. Από τα ακριτικά τραγούδια, στον 9ο αιώνα ως τη σύγχρονη εποχή. Με εισηγητικό σημείωμα, αναλυτικό για τον κάθε κύκλο της ποίησής μας και με βιογραφικά στοιχεία των ανθολογούμενων ποιητών.
Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο με οδηγεί πάντα στο σωστό δρόμο για να πετύχω τα όνειρα που έχω βάλει στόχο στη ζωή μου. Εμείς όλοι προσπαθούμε να πετύχουμε ό,τι οι άλλοι περιμένουν από εμάς όπως λόγου χάρη μια καριέρα, που τη μισούμε γιατί είναι κάτι που το κάνει ο καθένας. Γνωρίζοντας την προσωπικότητα μου, νιώθοντας μία βαθύτερη πνευματική σύνδεση με οτιδήποτε και οποιονδήποτε υπάρχει γύρω μου, νιώθοντας το Θεό μέσα μου και χωρίς να φοβάμαι ότι θα αποτύχω αντιμετωπίζοντας διάφορες προκλήσεις είναι μερικά από τα εφόδια που αυτό το βιβλίο μου έχει δώσει. Αυτό το υπέροχο βιβλίο είναι ένας πολύτιμος θησαυρός.
Σύγχρονο και τρυφερό βιβλίο.Μια ιστορία φιλίας που δείχνει την παντοτινή αγάπη αλλά και το μαρτύριο που ζουν οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες από την κοινωνία.
Ένα βιβλίο ύμνος στον έρωτα δίχως όρια, ένα βιβλίο για την αγάπη, τον πόνο και την αγωνία της βιολογικής μάνας αλλά και την μάνα της καρδιάς. Η πίστη, η τόλμη, το πάθος και πολλά μαρτύρια, αλλά και μια υπόσχεση μας ταξιδεύουν. Εκεί που νομίζεις ότι έρχεται επιτέλους η λύτρωση, άλλο ένα πρόβλημα ζητάει λύση...
Εξαιρετικα γραμμένο, συγκινητικό και χιουμοριστικο στο βαθμό που πρέπει. Με πολύ ωραίο τρόπο χειρίζεται το θέμα των ναρκωτικών στις εφηβικές ηλικίες και με πάρα πολύ πετυχημένο τρόπο συνθέτει την ψυχοσύνθεση της 13χρονης Κωνσταντίνας και την εμπειρία της στον κόσμο των ουσιών.
Ο Οδηγός Επιβίωσης είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο ιδέες – και συνάμα ένα θρίλερ μυστηρίου – στο πνεύμα του Χαρούκι Μουρακάμι και του Πωλ Ώστερ. Με ταλέντο και κέφι ο Γιώργος Ζαρκαδάκης δημιουργεί έναν παράδοξο κόσμο γεμάτο σασπένς, καθώς και μια συναρπαστική περιήγηση στη μυστηριώδη φύση της ταυτότητας και της συνείδησης.
Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τα κοινά δάκρυα των ανθρώπων μπροστά στον πόνο, την απώλεια και την προσφυγιά. Μα κι ένα βαθιά αισιόδοξο μυθιστόρημα για την ελπίδα, τη φιλία και την ακατάλυτη δύναμη της αγάπης.
Μια έρευνα-καταγγελία με φιλοσοφική χροιά από τη Χρυσηίδα-Χρύσα Δημουλίδου που θα μας εκπλήξει, θα προβληματίσει, θα ταρακουνήσει και πιθανόν θα σοκάρει. Το πιο πιθανό όμως είναι να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε...
Μια πολυ ομορφη και γλυκια ιστορια για τον ερωτα την φιλια και την αγαπη..
Πως μια τυχαια συναντηση μπορει να δημιουργησει δεσμους και σχεσεις ζωης,πως μια φιλια μπορει να καταληξει σε κατι παραπανω και πως μια ζωη ξαφνικα μπορει να χανεται απο μερα σε μερα..
Συγκινητικο,ρεαλιστικο και ανθρωπινο η Λενα Μαντα μας αγγιζει κατευθειαν στην καρδια με το "Βαλς με δωδεκα θεους"!
Ο Κάλβιν Κλόουσον εξερευνά την εντυπωσιακή ιστορία των αριθμών ως μια πορεία συνυφασμένη με την περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Αναρωτιέται πόσο παλιά είναι η αρίθμηση και πώς αποτυπώθηκε την πρώτη φορά. Περιγράφει τις ράβδους με εγκοπές, τα σκοινιά με κόμπους και τις πήλινες μάρκες που χρησιμοποιούσαν οι αγρότες για το μέτρημα. Αναφέρεται στις πρώτες καταγραφές αριθμών από τους κατοίκους της Μεσοποταμίας και τους Αιγυπτίους, και παρουσιάζει το ινδοαραβικό σύστημα αρίθμησης. Ξεκινά από τους φυσικούς αριθμούς και φτάνει μέχρι την έννοια του απείρου. Περιγράφει τις σημαντικότερες εξελίξεις στον τομέα των μαθηματικών και αναλύει τη σχέση τους με άλλες επιστήμες. Διερωτάται, τέλος, πόσο μπορεί να προχωρήσει η ανθρώπινη ευφυΐα ανακαλύπτοντας νέα, πιο εξελιγμένα μαθηματικά.
Σ' αυτό το συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο των αριθμών, που διαβάζεται σαν μυθιστόρημα, δε χρειάζεται να είναι κανείς επαγγελματίας μαθηματικός για να αναρωτηθεί: μπορούν οι αριθμοί να υπάρξουν ανεξάρτητα από τους ανθρώπους;
Ένα γκρεμισμένο κάστρο κοντά σε μια μικρή πόλη είναι, ό,τι χρειάζεται για να ταξιδέψει η φαντασία των παιδιών. Και τα παιδιά παίζοντας εκεί γίνονται θεοί -αρχαίοι θεοί του Ολύμπου.
Από τα αγαπημένα και πιο γνωστά αστυνομικά μυθιστορήματα της Ελληνικής Νεανικής Λογοτεχνίας.
Η Τζώρτζογλου καταπιάνεται με ένα από τα 'φλέγοντα' θέματα των αρχών της δεκαετίας του '80 στην Αθήνα, την αύξηση της εγκληματικότητας και των κλοπών, και εντυπωσιάζει με το σασπένς, τη περιπέτεια και την αγωνία που υπάρχει σε όλο το βιβλίο. Οι κεντρικοί ήρωες είναι δύο αδέλφια, τα οποία μπλέκονται σε μια υπόθεση ληστείας κοσμημάτων, ενώ η δράση εκτυλίσσεται από την Αθήνα και την Κηφισιά μέχρι τα Μετέωρα. Οι αναγνώστες δεν θα θέλουν να το αφήσουν από τα χέρια τους - μπορεί να διαβαστεί καί από μεγάλους.
Δραματικό μυθιστόρημα με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, που απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά και νέους. Με γλώσσα απλή και καθημερινή και με αφορμή γεγονότα που αναφέρονται στον αμερικανο-ιρακινό πόλεμο του 2003, η Ζωρζ Σαρή καταφέρνει να δημιουργήσει μια πραγματικά συγκινητική ιστορία. Χάρη στην χειμαρρώδη γραφή, τους ολοζώντανους χαρακτήρες με τις πολυκύμαντες σχέσεις τους, τα γλαφυρά συναισθήματα και τους προβληματισμούς τους, το ενδιαφέρον μας μένει αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα. Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε 29 πολύ μικρά κεφάλαια (έκτασης 2-8 σελίδων) που δεν κουράζουν, παρά την απουσία εικονογράφησης. Προτείνουμε το βιβλίο περισσότερο σε παιδιά της Στ' Δημοτικού ή του γυμνασίου, ενώ πιο πιθανό είναι να αρέσει στα κορίτσια, που θα ταυτιστούν ευκολότερα με τις δύο βασικές πρωταγωνίστριες.
Διασκεδαστικό, χιουμοριστικό, σατιρικό μυθιστόρημα καταστάσεων. Ο ίδιος ο σ. ομολογεί κάπου ότι η γραφή του ήταν ¨ εξαιρετικά εύκολη υπόθεση¨ και πώς να μην είναι όταν η σύγχρονη σχιζοφρενική ελληνική πραγματικότητα σου παρέχει τόσες άφθονες αφορμές και εμπνεύσεις να γράψεις λογοτεχνία, παρόλο που εδώ ο σ. απλώς κάνει ¨λογοτεχνία¨. Πράγματι το κείμενο δεν έχει και μεγάλη σχέση με την τέχνη του λόγου, η αφήγηση ρέει μεν αβίαστα, οι διάλογοι είναι αρκετά πετυχημένοι, όμως οι χαρακτήρες είναι καρτουνίστικοι, δίχως ψυχικό βάθος και ειδικό βάρος, τόσο οι δευτερεύοντες όσο και οι κεντρικοί και η γλώσσα επαρκώς διεκπεραιωτική της πλοκής. Το βάρος δίνεται αποκλειστικά στην υπόθεση που παραπέμπει ευθέως σε κωμωδίες καταστάσεων του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Το κείμενο αποκαλύπτει, σταδιακά, ένα πανόραμα των σύγχρονων ελληνικών κοινωνικών και κρατικών κακοδαιμονιών, με ελαφριά διάθεση, όπου όλα χτίζονται αρχικώς από μια παραγνώριση και έπειτα ακολουθεί μια ολόκληρη σειρά, περισσότερο ή λιγότερο, ευφυϊών παρεξηγήσεων που σε κάνουν ορισμένες φορές να γελάς αυθόρμητα και άλλες να κουνάς θλιμμένος το κεφάλι σου. Αληθινός κλαυσίγελος!
Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα πετυχημένο, στο είδος του, μυθιστόρημα, μια παρωδία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, που εκπληρώνει τις προθέσεις του σ. και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που καλλιεργεί το οπισθόφυλλο…
Ένα αναγνωστικό σκίρτημα για παιδιά προσχολικής ηλικίας από την έμπειρη συγγραφέα. Χαρακτηριστικό είναι η καλλιέργεια της αίσθησης ότι το καλό υπερισχύει του κακού πάντοτε και ότι οι δυσκολίες συμβαίνουν για ν' αναδείξουν την αξία των πραγμάτων. Είναι τα χελιδόνια που μαθαίνουν τη σημασία που έχει ο χειμώνας στον κύκλο των εποχών δίνοντας ερεθίσματα στα παιδιά ν' αντιληφθούν πρωταρχικές έννοιες της ζωής.
Σε μια ανοιχτή πεδιάδα μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς την τίγρη.
Το δέρμα της, όμως, είναι κατάλληλο για να την κρύβει να τη διακρίνει κανείς. Εκεί γλιστράει κρυφά με τ' αθόρυβα πόδια της. Οι ρίγες στο δέρμα της ανακατεύονται με τις σκιές των φύλλων, γιατί το χρώμα του εδάφους είναι ανοιχτό καφετί και κίτρινες βούλες από φως τρεμοπαίζουν ανάμεσα στους μίσχους των φυτών. Με γρήγορα πηδήματα η τίγρη φτάνει τη λεία της και τη σκοτώνει. Πολλές φορές η λεία αυτή είναι ένα αγριογούρουνο, αλλά μερικές φορές είναι και μια χελώνα, ένας βάτραχος ή ένα ψάρι, που πιάνει η τίγρη ενεδρεύοντας κοντά στο νερό. [...] (Από την έκδοση)
Περιεχόμενα
ΖΩΑ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ
ΖΩΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
ΖΩΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ
"Η δημιουργία του κόσμου":
Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη. Αρχικά, η γη ήταν σκοτεινή. Έτσι ο Θεός δημιούργησε το φως.
"Ας γίνει το φως" είπε. Και έγινε το φως. Την πρώτη μέρα ο Θεός δημιούργησε το φως και το σκοτάδι.
Τη δεύτερη μέρα ο Θεός χώρισε τα γαλάζια νερά που βρίσκονταν πάνω στη γη από το γαλάζιο ψηλά στο ουράνιο στερέωμα.
Την Τρίτη ημέρα ο Θεός δημιούργησε την ξηρά. Χώρισε τη στεριά από τα νερά.
Έφτιαξε σπειροειδή ποτάμια και κελαρυστά ρυάκια, μικρές και μεγάλες λίμνες, μικρούς λόφους και γιγάντια βουνά. Όταν τελείωσε και κοίταξε όλα όσα είχε δημιουργήσει, είπε: "Είναι καλό". [...] (Από την έκδοση)
Περιεχόμενα
Η δημιουργία του κόσμου
Αδάμ και Εύα
Η κιβωτός του Νώε
Ο χιτώνας του Ιωσήφ
Μαριάμ και Μωυσής
Μωυσής και Φαραώ
Ρουθ και Νωεμίν
Σαμουήλ
Δαβίδ και Γολιάθ
Το φλεγόμενο καμίνι
Ο Δανιήλ στο λάκκο με τα λιοντάρια
Ο Ιωνάς και η φάλαινα
Η γέννηση του Ιησού
Η βάφτιση του Ιησού
Ψαράδες ανθρώπων
Η σίτιση του πλήθους
Ο Ιησούς περπατά πάνω στο νερό
Ο άδειος τάφος
Στο έργο αυτό ο Γιώργος Γραμματικάκης μοιράζεται το πάθος του για την αστροφυσική και μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι στην επιστημονική κατανόηση του κόσμου μας και την ανάγκη για ορθολογική σκέψη, αποφεύγοντας τον ύφαλο της υπεραπλούστευσης και αντιμετωπίζοντας τον αναγνώστη ως ένα διψασμένο για μάθηση παιδί κι όχι σαν ένα βαριεστημένο γέροντα. Πολύ μπροστά για την εποχή του, κάπου στις αρχές του '90, θεωρείται βιβλίο σταθμός για το είδος του.
Η περιγραφική αφήγηση των γεγονότων από τη Σμύρνη, μέχρι και τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν καταπληκτική και έζησα τα γεγονότα λες και ήμουν εκεί. Η ιστορία της ηρωίδας είναι πλεγμένη με την ιστορία της Ελλάδας. Ένταση, αγωνία, μίσος, συγκίνηση κι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας που ακολουθεί την ηρωίδα μέχρι το τέλος. Ένα καταπληκτικό βιβλίο με την ιδιαίτερη γραφή της Π.Τραυλού.
Η ιστορία ενός μεσήλικα που είναι εγκλωβισμένος σε έναν αδιάφορο γάμο μέχρι που συναντάει ένα καινούργιο ερωτικό ενδιαφέρον, πασπαλισμένη με διάφορες αναφορές για τη μουσική, την πολιτική ιστορία της Ελλάδος και το παρόν και το μέλλον της στην εποχή του εκσυγχρονισμού. Αυτό το τελευταίο έχει ένα ενδιαφέρον καθώς υπάρχει μία περιορισμένη καταγραφή των αντιλήψεων της μορφωμένης μεσαίας τάξης σε μία εποχή που η οικονομική κρίση δεν είχε ακόμα κάνει την εμφάνισή της. Προς το τέλος, λες κ αποφασίζει ο Θέμελης να τα πει όλα σε λίγες σελίδες. Δράση, ανατροπή (έως κ αναπάντητα ερωτήματα μένουν στο τέλος σχετικά με έναν από τους ήρωες), μεστός λόγος που στοχεύει στην καρδιά του ζητήματος που θέλει να πραγματευτεί: ταυτότητα, πορεία, διλήμματα ζωής του ήρωα. Σαν να αποκτά ζωή ο ήρωας του και να σου μιλάει. Κ μιλάει αληθινά.
Το βιβλίο πραγματεύεται ένα θέμα με το οποίο ασχολούνται πολλά βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας. Παρόλα αυτά διαβάζεται πολύ ευχάριστα και δεν παύει να συγκινεί. Μικρασιατική καταστροφή, Έλληνες, Τούρκοι, ξεριζωμός, ανθρώπινα δράματα. Αξίζει να το διαβάσει κανείς.
Η ιστορία μας αρχίζει «το μεγάλο και φοβερό Έτος του Κυρίου μας», το 1918, στην Ουκρανία, που έχει πληγεί από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τυλίγεται στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, μέσα σε μία απίστευτη κατάσταση βίας και χάους. Οι Γερμανοί αποσύρονται από την κατακτημένη Ουκρανία, και χορηγούν ένα καθεστώς αυτονομίας, στήνοντας ένα καθεστώς δικό τους, που άμεσα πρέπει να αντιμετωπίσει, τους Ουκρανούς εθνικιστές και τον κόκκινο στρατό των Μπολσεβίκων, που στο τέλος θα νικήσουν και θα μπορέσουν να επαναφέρουν την Ουκρανία στην ιστορική της θέση, ως τμήμα του ρωσικού έθνους.
Τη χρονιά αυτή ο νεαρός γιατρός Μπουλγκάκωφ επιστρέφει στο Κίεβο. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο συγγραφέας αφού εργάστηκε σε στρατιωτικό ιατρείο για τραυματίες, ως γιατρός στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Κιέβου, το 1916 βρέθηκε να ασκεί το επάγγελμα του γιατρού σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό, αφού δήλωσε ακατάλληλος για να πολεμήσει. Είναι ενάντια σε αυτή την χαοτική κατάσταση και αυτό ακριβώς το επικό χρονικό επιχειρεί να περιγράψει στο έργο του.
Στο κέντρο της επικής αυτής αφήγησης βρίσκεται η οικογένεια Τουρμπίν, η οποία μόλις έχει θάψει τη μητέρα τους και μέσα από την αφήγηση της ζωής των μελών της συγκροτείται σιγά σιγά μια ολοκληρωμένη εικόνα των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών και κοινωνικών, και βασικά εμφύλιων συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία του 1918.
Γεμάτος θυμό ο Μπουλγκάκωφ, μέσα από την αφήγησή του, δείχνει πως η επανάσταση έχει υπογράψει τη ζωή του, δείχνει τους κινδύνους της πραγματικής ζωής του Κιέβου, όπου οι άνθρωποι μπορούν να εκδιωχθούν, να ληστευθούν, ή ακόμη και να σκοτωθούν. Μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το Κίεβο γίνεται ένα καζάνι του πολέμου, τόπος φιλοξενίας συστοιχίας εξουσιών που μπερδεύουν ακόμα και τους ντόπιους: κόκκινοι, λευκοί, κομμουνιστές αντιμπολσεβίκοι, πατριώτες οπαδοί του τσαρισμού και Ουκρανοί εθνικιστές.
Παγιδευμένη στον κατακλυσμό της ιστορικής στιγμής, η οικογένεια Τουρμπίν, επιτομή μιας αξιότιμης οικογένειας με ρίζες στα βιβλία και τον πολιτισμό, είναι εξαιρετικά ανθεκτική στην οποιαδήποτε αλλαγή.
Το βιβλίο αφήνει ένα ανοιχτό συμπέρασμα, το οποίο επιτρέπει στους αναγνώστες να εκτιμήσουν όχι τόσο την ουσία της θέσης του Μπουλγκάκωφ, αλλά την πραγματικότητα των θεμάτων που θίγονται στο μυθιστόρημα και τις αντιφάσεις που αποκαλύφθηκαν σε αυτό. Αυτό το βιβλίο μιλάει για το διαρκές θέμα της ρωσικής ιστορίας, σχετικά με την εξέλιξη κατά τον 20ό αιώνα. Δείχνει πόσο αβοήθητοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι όταν ρίχνονται στη δίνη του πολέμου. Αλλά τουλάχιστον, μπορούν ο ένας μαζί με τον άλλον, με ατομικές πράξεις καλοσύνης να πάρουν μέρος στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Ζωή, 16 ετών, ζει στην Αθήνα της γερμανικής κατοχής. Οι επιτυχίες του ελληνικού στρατού που κρατούσαν ψηλά το ηθικό του ελληνικού πληθυσμού λιγοστεύουν. Οι Γερμανοί αρχίζουν να κυριαρχούν και φέρνουν μαζί τους όλα εκείνα που φοβάται κανείς: πραγματικός αγώνας για επιβίωση με ο,τι σημαίνει αυτό. Η Ζωή προσπαθεί να κατανοήσει τον πόλεμο, τον παραλογισμό και τα επακόλουθά του. Αρρώστιες, πείνα, θάνατοι, ναζί. Δεν είναι κι εύκολο να το καταφέρει.
Στην αρχή είναι παρατηρητής. Κόσμος που πεινά δίνει ό,τι έχει για ένα πιάτο κάκοσμου φαγητού. Μικρές και μεγάλες προσωπικές τραγωδίες που πονούν.
Κι έπειτα έρχεται το καρδιοχτύπι του πρώτου έρωτα με τον Περικλή, η φιλία με την Κούλη (Άλκη Ζέη), η ωρίμανση, η συμμετοχή της στην ελευθέρωση της Ελλάδας με τις δικές της δυνάμεις.
Ναι, με αυτές που διαθέτει, γιατί αυτό μοιάζει να είναι μια μεγάλη, αδίδακτη αξία της ζωής: να μάχεσαι με ο,τι έχεις για να βοηθήσεις εσένα και όποιους άλλους μπορείς. Κι όλα αυτό σε ένα πλαίσιο που δε βοηθά: κόσμος σκληρός, κόσμος των ενηλίκων, αδιαπραγμάτευτος και παράλογος για ένα παιδί, για κάθε παιδί.
Προδοσίες, εκτελέσεις, απώλειες των πιο αγαπημένων, απαισιοδοξία και ύστερα χαμόγελα. Κι όλο παρών εκείνος ο τροχός των συναισθημάτων που γυρίζει διαρκώς πηγαινοφέρνοντας την ελπίδα, όπως το τραγικό τρένο, το Θηρίο, με τις μετακινήσεις του πραγματικές Οδύσσειες, το ψυχικό πρόβλημα της μητέρας της. Στα 20 της η Ζωή θα δει την Ελλάδα ξανά ελεύθερη.Τουλάχιστον από τους Γερμανούς.
Το τρίτο μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαρή ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Αν θέλει κάποιος να δει τι σημαίνει πόλεμος, όχι στη διάσταση των πολεμικών ταινιών που εμφανίζουν τον πόλεμο σαν παιχνιδάκι, αλλά στις πραγματικές του διαστάσεις, στον ουσιαστικό του αντίκτυπο σε μια κοινωνία, ας πάρει το βιβλίο και ας καθίσει να το διαβάσει. Ο πόλεμος πονάει τους πάντες. Ο παραλογισμός πονάει τους πάντες. Στην πείνα πεινούνε όλοι. Μα πιο πολύ, πόλεμος, παραλογισμός και πείνα πλήττουν τα παιδιά. Γιατί απλά τα μάτια τους βλέπουν άλλον κόσμο από εκείνον των πολεμοχαρών ενηλίκων.
Ο Μενέλαος Λουντέμης με τις «Βουρκωμένες Μέρες» ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο, στον κόσμο του μίσους, της αγάπης, της προσμονής. Τα 14 διηγήματα, με ήρωες ανθρώπους του μόχθου, της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση, ανθρώπους καθημερινούς, κυνηγημένους από το παρακράτος, θύματα μιας αχαλίνωτης μισαλλοδοξίας, στέκονται εκεί αντίκρυ μας με μάτια απορημένα σ' ένα ατέλειωτο «γιατί». Με αδρό, πλούσιο, παραστατικό λόγο καταγράφει τις ταλαιπωρίες ενός λαού που υφίσταται τη βία μες στις φυλακές και στις εξορίες, ενός λαού όμως αλύγιστου, περήφανου που ψάχνει για φως κι ελπίδα.
Το Ρολόι Του κόσμου Χτυπάει Μεσάνυχτα" είναι ένα από τα πλέον "χαρακτηριστικά αλλά και πλουσιότερα έργα του Μενέλαου Λουντέμη.
Ένα βιβλίο..."χορταστικό" , πλημμυρισμένο από τα τόσο όμορφα γνωρίσματα της γραφής του Λουντέμη- την απλότητα στη γλώσσα, τον ρομαντισμό, την κοινωνική ευαισθησία και τα άφθονα μηνύματα πολιτικής αφύπνισης με το αίτημα της ειρήνης να κυριαρχεί...
ο ένας χειμώνας με τον Μπωντλαίρ είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το μυθιστορηματικό στοιχείο με την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα,την ποίηση με την ωμή όψη της ζωής και εισχωρώντας στα άδυτα της καθημερινότητας των απόκληρων του δρόμου.............
Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στο λαό-ήρωα τογ Βιετνάμ, που τα πάθη του και οι ηρωισμοί του απόσπασαν το θαυμασμό και την σγάπη ολόκληρης φης ανθρωπότητας.
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Οι ήρωες κοιμούνται ανήσυχα», ο Μενέλαος Λουντέμης εξιστορεί τις μέρες του στην εξορία μετά τον Εμφύλιο. Ευρισκόμενος στην Ικαρία, σακατεμένος από το ξύλο και ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες, μεταφέρεται, κάποια στιγμή, στη Μακρόνησο. Περιγράφει με γλαφυρό ύφος τον καθημερινό αγώνα του ίδιου και των συγκρατούμενών του να επιβιώσουν στο ξερονήσι, τις φιλίες που εξυψώνουν το φρόνημα, αλλά και τις παρεμβάσεις από κομματικά όργανα. Επιχειρώντας μια σύνδεση με το παρελθόν, αναφέρεται στην προσπάθειά του να απομακρύνει από κοντά του γνωστούς και φίλους –ακόμα και τη σύντροφό του, που την υπεραγαπά–, θέλοντας να τους προστατέψει από τον κίνδυνο που ελλοχεύει. 9789601681696
1923. Ένα ορφανό αγόρι, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, θα βρεθεί προσφυγόπουλο στο Βερτεκόπι, στη Δυτική Μακεδονία· εκεί, θα βρει απάγκιο στη φιλία του με τον μικρό Σουκρή, που ως μουσουλμάνος θα αναγκαστεί να ακολουθήσει την αντίστροφη διαδρομή -αν και η ζωή έχει άλλα, σκληρότερα σχέδια για τη μοίρα του. Η περιπλάνηση του μικρού ήρωα σε πόλεις και χωριά της Βόρειας Ελλάδας, στην προσπάθειά του να επιβιώσει, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τις αντοχές του, θα του δείξουν τη σκληρότητα της ζωής, χωρίς ωστόσο θα πλήξουν την αγνή του ευαισθησία που επίμονα αναζητά τον τόπο όπου δεν είναι δυστυχισμένα τα παιδιά...
Η πένα του Λουντέμη, με αφηγηματική δύναμη, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή στην οποία τα σύννεφα, "καλά κουμάσια και του λόγου τους", "μέσα τους έχουνε κρυμμένο το πικρό κεντρί".
Ο Μενέλαος Λουντέμης, στο "Κρασί των δειλών", δίνει ανάγλυφα
μια τοιχογραφία της ζωής στις φυλακές, στις εξορίες, στα
μπουντρούμια της Ασφάλειας, στα Βούρλα, στην Ικαρία, στο
Μακρονήσι. Περιγράφει με τρόπο γλαφυρό τη συμπεριφορά του
"χωροφύλακα" και μας δίνει εικόνες απείρου κάλους γύρω από τις
σχεσεις πολιτικών κρατουμένων και ποινικών. Ανάμεσα στις
διηγήσεις του παραθέτει προσωπικά του βιώματα και περιπέτειές
του στα διάφορα κρατητήρια που σύρθηκε. Ενα βιβλίο σταθμός και
μνήμης για τους αγώνες του λαού μας για ελευθερία.
“Το άγαλμα που κρύωνε”, μια ιστορία στα όρια πραγματικότητας και φαντασίας, πραγματεύεται με τρόπο που να καλλιεργεί όχι μόνο τις ιστορικές γνώσεις αλλά και την ενσυναίσθηση των παιδιών, ένα πολύ επίκαιρο και σημαντικό θέμα: την προσφυγιά. Μέσα από τις περιπέτειες του μικρού μαρμάρινου αγοριού, φωτίζει με ευαισθησία τη νοσταλγία που νιώθουν οι πρόσφυγες για τις πατρίδες που αναγκάστηκαν να χάσουν και τη λαχτάρα τους να επιστρέψουν εκεί, ενώ δεν παραλείπει να τονίσει την αξία της αληθινής φιλίας και την αποδοχή των προσφύγων στα νέα περιβάλλοντα που εκείνοι καλούνται να ζήσουν.
Γλαφυρός λόγος, εξαιρετική τεκμηρίωση και εύστοχη χρήση των πηγών. Ο Νίκος Μπογιόπουλος αποδομεί με άριστο τρόπο το καπιταλιστικό σύστημα και τα "ιδεώδη" του. Ο Νίκος Μπογιόπουλος δεν γράφει για τους οπαδούς της άποψής του, ούτε για την δική του προσωπική αυτοεπιβεβαίωση. Γράφει για τον απλό κόσμο. Γράφει για όλους».
Ένα απίστευτα συγκινητικό και φιλοσοφημένο βιβλίο.Το "Τι σου είναι η αγάπη τελικά" είναι ακόμα ένα μυθιστόρημα που επικεντρώνεται στην ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δύο είναι τα μηνύματα που προσπαθεί να μας περάσει η Παπαδάκη μέσα από τα έργα της. Πρώτον, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Όλοι κρύβουν μέσα τους, σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις, πάθη, κακία, απονιά, αδυναμίες, υστεροβουλία, ματαιοδοξία, φθόνο, αλλά ενίοτε και συμπόνοια, ανθρωπιά και φιλότιμο. Η Παπαδάκη πλέκει την στόφα των ηρώων της με μαεστρία και τους παρουσιάζει μπροστά μας απογυμνωμένους και τρισδιάστατους.
Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι η μοίρα παίζει τα πιο περίεργα παιγνίδια. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ειδικά η ευτυχία και η καλοτυχία. Η Μοίρα ακούει τα σχέδια μας και γελά. Με ένα της χτύπημα καταστρέφει όλα όσα κτίσαμε με κόπο και μας ρίχνει από τον ουρανό στην Κόλαση.
Ένα πολύ καλογραμμένο ιστορικό μυθιστόρημα εμπλουτισμένο με ολοζώντανους χαρακτήρες και ενδιαφέρουσες περιγραφές που σε μεταφέρουν στη Σύμη, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα, σε μια περιδιάβαση στο χρόνο που ξεκινά το 1919 και καταλήγει στο τέλος του 20ου αιώνα.
«Στην Κούλουρη οι ευκάλυπτοι τραγουδούν τους σκοπούς της θάλασσας
κι οι γλάροι κρύβουν στις στέγες των σπιτιών τα μυστικά του έρωτα».
Η κυρία Αλκυόνη Παπαδάκη έχει το προνόμιο και τη χάρη να μπορεί ν’ ακούσει αυτούς τους ήχους και να τους αποκωδικοποιεί.
Είναι αυτή, που όπως αναφέρει το σύντομο βιογραφικό της στο «αυτί» του καινούργιου βιβλίου της «Βαρκάρισσα της Χίμαιρας» κατορθώνει να «επικοινωνεί» με «το επέκεινα» των πραγμάτων. «Μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους, τις πέτρες…».
Και το βιβλίο της φιγουράρει στην κορυφή των «ευπώλητων», των best sellers. Πέρα από κάθε «βαθυστόχαστο» προβληματισμό, ένα είναι το σίγουρο. Πως ο κόσμος της έχει αντιστοιχία με τον κόσμο, των εσώτερο ψυχισμό, των πολλών, και ότι η Αλκυόνη Παπαδάκη γνωρίζει να αρδεύει, να αντλεί στην επιφάνεια αισθήματα τρυφερά και «πόνους παλιούς που μέσα μας κοιμούνται» για να παραφράσω κάπως τον ποιητή.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο τρόπος γραφής της και η αισθητική της θέαση συνολικά, προσιδιάζουν προς την ποίηση. Ολόκληρα σχεδόν, αυτούσια ποιήματα, συναισθηματικές εξάρσεις και ξεσπάσματα μιας τρικυμισμένης ψυχής, εκρήξεις, παρεμβάλλονται στη ροή της αφήγησης.
Η συγγραφέας συμπάσχει στην αφηγούμενη ιστορία. «Μπαίνει» μέσα, καταστρατηγεί την ευθύγραμμη εξέλιξη του χρόνου, χρησιμοποιεί ανάδρομες και προοικονομεί καταστάσεις, ο δε ποιητικός τρόπος της λειτουργεί συνειρμικά στον καμβά του μύθου.
«Μα γίνονται τέτοια οικογενειακά δράματα στο γαλήνιο νησί μας»; Είναι δυνατόν;
Κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων η ζωή υφαίνεται πολύπλοκα. Το χρέος του συγγραφέα είναι αυτό ακριβώς. Να αναδεικνύει την σιωπή, τον κρυμμένο αφανή κόσμο, την αθέατη πλευρά του φεγγαριού. Να βυθοσκοπεί.
«Επανάσταση είναι να’ χεις τα μάτια σου ανοιχτά» διατείνεται η Παπαδάκη. Και κατορθώνει έτσι να διεισδύει στα μεγάλα βάθη, καθώς ο μεγάλος μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός, λέει, λάτρης της Σαλαμίνας και για πολύν καιρό κάτοικός της:
«Πιο βαθιά κι απ’ το πηχτό τ’ αστρόφως κρυμμένος σαν αητός, με περιμένει, εκεί όπου ο θεός αρχίζει το φως, ο πρώτος μου εαυτός».
Στην Σαλαμίνα, λοιπόν, «στ’ ομορφονήσι» για να ανακαλέσω και πάλι αυτόν τον γίγαντα της ποίησής μας, μια οικογένεια , είναι η σμικρογραφία ενός «εύθραυστου κόσμου», «γυάλινου κόσμου» όπως αποδόθηκε στα ελληνικά το περίφημο έργο του T. Williams.
Πιστεύω, πως η κυρία Αλκυόνη Παπαδάκη, αυτόν τον μύθο, ίσως έκλεισε μέσα της και ανέδειξε. Ένας κόσμος παραπλήσιος.
Ο άβουλος Λούλης, η «φρικτή» Ερασμία, τα δύο βασανισμένα αδέρφια, ο Τζώνης, η Νανώ, η Βάγια, ο Αιμίλιος. Όλοι μαζί. Κολασμένοι. Πνιγμένοι στου πηγαδιού τον πάτο. Χωρίς να γνωρίσουν την αγάπη και τον έρωτα. Κάποιον να τους ανασύρει στην επιφάνεια.
Ένας κόσμος μικροαστικός, μίζερος και αδιέξοδος. Κι όλοι να ικετεύουν εναγώνια για μια στάλα χαράς. Σαν αυτή που παίρνει στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου, ο άβουλος πατέρας. Όλοι τους «δειλοί» μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένοντας «το θάμα» που δεν έρχεται.
Να με συμπαθάτε που προσφεύγω, που καταφεύγω, στις «παλιές αγάπες», στον Κώστα Βάρναλη. Είναι που η Βαρκάρισσα της Χίμαιρας», με έθλιψε, με στενοχώρησε και θέλω να έχει μια νότα αισιοδοξίας, το τέλος της μικρής αυτής παρουσίασης.
Η λογοτεχνία ωστόσο αναδεικνύοντας τα καθημερινά αδιέξοδα μας βοηθάει να τα εντάξουμε, να τα κατανοήσουμε και να τα υπερβούμε, εν τέλει. Αποτελεί δε σίγουρα μοναδικό καταφύγιο.
«Μας διώχνουνε τα πράγματα και η ποίηση είναι το μόνο καταφύγιο που φθονούμε», τονίζει ο Κώστας Καρυωτάκης. Κι ίσως έχει δίκιο.
Διεγείρει και διακινεί συναισθηματικά το βιβλίο, αναδεικνύει το σκηνικό του, τη Σαλαμίνα με τη φυσική ομορφιά της και το ιδιαίτερο ύφος της, και προσφέρει πράγματι μια πολύτιμη εμπειρία.
Γι’ αυτή της την προσφορά άξια τιμάται η συγγραφέας από τις χιλιάδες αναγνωστών και άξια κι εμείς την τιμούμε και την ευχαριστούμε.
Μακάρι ο οίστρος της να διαρκεί κι ο κόσμος της να γίνεται περισσότερο ιλαρός.
Εξ’ άλλου, «έχουμε την τέχνη για να μην πεθάνουμε από την αλήθεια» καθώς λέει και ο Φ. Νίτσε.
«Τα όνειρα συνήθως προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Όμως δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα».
Η συναισθηματική φόρτιση που ανασύρουν στη επιφάνεια τα λόγια της Αλκυόνης Παπαδάκη, δεν έχει να κάνει τόσο με την ένταση των συναισθημάτων – που και αυτή βέβαια είναι παρούσα σ’ ολόκληρο το βιβλίο – όσο με το βάθος των συναισθημάτων.
Η Αλκυόνη Παπαδάκη μας θυμίζει με τη μοναδικής ευαισθησίας γραφή της πως ο μόνος τρόπος, ο μόνος δρόμος για ν’ ανταπεξέλθουμε στη σκληρή και πολλές φορές αβάσταχτη πραγματικότητα είναι τα όνειρα.
Τα όνειρά μας, είναι δικά μας. Κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει, κανένας δεν μπορεί να τα ελέγξει. Είναι ο ζωτικός χώρος της απόλυτης αυτονομίας αλλά ταυτόχρονα και η απόλυτη ψευδαίσθηση της ελευθερίας μας.
«Δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι» μας προτρέπει η συγγραφέας και έχει δίκιο.
Θα συμπλήρωνα όμως, ότι συνηθίζοντας να ζούμε μέσα σε συνθήκες «εικονικής πραγματικότητας», για να χρησιμοποιήσω έναν τεχνολογικά επίκαιρο όρο, χαρίζουμε τη ζωή σ’ αυτούς που πραγματικά δεν την αξίζουν. Αξίζει τον κόπο να παραμερίζουμε για να περάσουν οι «δυνατοί», οι «προσαρμοσμένοι», οι «βολεμένοι» ή μήπως οι προσπάθειές μας πρέπει να στοχεύσουν σ’ ένα και μόνο σκοπό:
Να διαμορφώσουμε συνθήκες ονείρου σ’ αυτήν την σκληρή πραγματικότητα που μας καθυποτάσσει καθημερινά και μας πνίγει.
Εδώ σ’ αυτόν τον τόπο, σ’ αυτές τις γειτονιές που μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, ζήσαμε, σ’ αυτόν τον τόπο, δοκιμάσαμε τις αντοχές των ονείρων μας.
Όταν λοιπόν τα όνειρά μας «πάρουν εκδίκηση»
Όταν αναζητήσουμε την πραγματική χαρά της ζωής που δεν είναι άλλη από ένα ζεστό ανθρώπινο χαμόγελο,
Από ένα ζεστό ανθρώπινο χάδι,
Από μια και μόνη στιγμή ερωτικής παραφοράς,
Από ένα και μόνο ερωτικό βλέμμα και νεύμα,
Τότε θα έχουμε βρει την «έξοδο κινδύνου από τα όνειρά μας»
Τότε θα έχουμε επιτέλους σωθεί!
Θα ήθελα να τελειώσω αυτή τη σύντομη εσωτερική μου κατάδυση με μια προτροπή που είμαι σίγουρος ότι βρίσκει απόλυτα ευθυγραμμισμένη και την Αλκυόνη Παπαδάκη.
Η γραφή της Κάλης Καρατζά γοητεύει και σε κρατάει δέσμιο των σελίδων. Καταφέρνει με λίγες λέξεις και με περιεκτικές αφηγήσεις να πλάσει έντονα συναισθήματα αλλά και να σκιαγραφήσει άριστα τους ήρωες της. Οι συνεχείςς μεταφορές στο χωροχρόνο καθηλώνουν τον αναγνώστη ο οποίος ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος εκεί που η πραγματικότητα συναντά τη φαντασία και δημιουργείται ένα μοιραίο γαϊτανάκι ηρώων πραγματικών ή δημιουργημάτων της φαντασίας.
Η αφήγηση εναλλάσετε συνέχεια από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη και διαβάζουμε στην ουσία τις δυο διαφορετικές ιστορίες παράλληλα, με το αποκορύφωμα και των δυο να συμπίπτει. Σε ένα βιβλίο μπλέκονται σε δυο διαφορετικές ιστορίες η απώλεια και η διαχείριση αυτής καθώς και η λύτρωση αλλά και ένα κατασκοπικό θρίλερ μυστηρίου που έχει τις ρίζες του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα παιδιά της Χελιδόνας (1983) επιβάλλουν τον Διονύση Χαριτόπουλο στον χώρο της σύγχρονης πεζογραφίας. Οι αφηγηματικές του ικανότητες στο βιβλίο αυτό έχουν φτάσει σε ζηλευτή ωριμότητα και έχει προωθήσει πολύ τις τεχνικές της αφήγησης. Συμπυκνώνει εδώ μια πλούσια εμπειρία που απόκτησε και από την εκφραστική δοκιμασία, πιστεύω, και από τη μελέτη των παλαιότερων και νεότερων τάσεων και αναζητήσεων. Βλέπει ακόμη τη στενή συνάφεια και αλληλεξάρτηση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών καταστάσεων και από την άποψη αυτή η πεζογραφία θεμελιώνεται σε ένα στέρεο θεωρητικό προβληματισμό.
Μέσα από την ατομική και οικογενειακή περιπέτεια περνάει όλη η πρόσφατη ιστορία του τόπου: ο Πόλεμος, η Κατοχή, η Αντίσταση, ο Εμφύλιος και τα νεότερα χρόνια. Ο δραματικός ιστορικός χρόνος αποτελεί τον βασικό αρμό του μυθιστορήματος. H τυπική αγροτική οικογένεια γίνεται στη σκέψη του αναγνώστη η μικρογραφία της νεοελληνικής κοινωνίας με τα πάθη και τις αντιφάσεις της. Έτσι στην ιστορία των Παιδιών της Χελιδόνας είναι συμπυκνωμένη η νεότερη κοινωνική και πολιτική ιστορία του τόπου.
Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε την εκπληκτική, τη ζωντανή αφήγηση με έναν ελλειπτικό, αλλά καίριο νεοελληνικό λόγο, που έχει τις ρίζες του στην καλύτερη παράδοση του νεοελληνικού ρεαλισμού.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων και διαφορετικών προσωπικοτήτων, μια μικρή κοινότητα με φόβους, μίση, πάθη αλλά και πολύ αλλά πάρα πολύ παράφορου έρωτα, περιστρέφεται γύρω από ένα πυρήνα γυναικών. Χωρίζουν ή προσπαθούν να χωρίσουν εξομολογούνται και εξαπατώνται - το βιβλίο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου είναι μια μικρογραφική αποτύπωση της ίδιας της ζωής.
