Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας με τρία παιδιά που την εγκαταλείπει ο άντρας της και προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Τίποτα πρωτότυπο. Μια πολύ συνηθισμένη ιστορία. Ωραία γραμμένο με αισιόδοξο τρόπο. Ένα κλασσικό βιβλίο που θα διαβάσετε στην παραλία και θα ξεχάσετε μόλις τελειώσει.
Δεν ξέρω τί ακριβώς θέλει να προσφέρει αυτό το βιβλίο. Περνάει πάνω από το μισό να αφηγείται μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τεσσάρων αδελφών ( σε άσχετες χρονολογίες και χωρίς αρχή και τέλος) και καταλήγει σε κάποιο δείπνο με τη γιαγιά. Έχει αχρειαστα πολλές βωμολοχίες που με ενόχλησαν. Έχει δυσάρεστα θέματα συνεχώς. Δεν μπόρεσα να το τελειώσω δυστυχώς. Δεν ξέρω τί σκεφτόμουν και το πήρα.
Πολύ στενάχωρο βιβλίο. Δε θα το σύστηνα, εκτός αν ζείτε μια τόσο καλή φάση στη ζωή σας που μπορείτε να χωρέσετε λίγο (αρκετό) δράμα σε αυτή. Ένας ηλικιωμένος άντρας θυμάται όλη του τη ζωή και τους ανθρώπους που αγάπησε, και δεν έχει τίποτα ευχάριστο η ιστορία. Από τη μια στενάχωρη ιστορία στην άλλη. Σκέφτηκα να το παρατήσω αλλά δε μου αρέσει να αφήνω βιβλία στη μέση. Ένα μελόδραμα που απλά σε κάνει να σε πιάνει κατάθλιψη. Ωραία η αφήγηση αλλά θα προτιμούσα να μην το έχω διαβάσει.
Όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο σκεφτόμουν ότι είναι μια πολύ απλή ιστορία και δεν έχει πολύ ενδιαφέρον. Όσο όμως το προχωρούσα, άρχισα να νιώθω τα συναισθήματα να φουντώνουν. Είναι ένα βιβλίο νοσταλγίας που δείχνει πώς η αγάπη και η συντροφικότητα είναι αυτά που μένουν στο τέλος.
Η Άνν Τάιλερ γράφει πάντα ψυχογραφήματα ανθρώπων με πολύ μεγάλη ευαισθησία και ικανότητα. Οι άνθρωποι στις ιστορίες της δεν είναι ήρωες, ούτε δυνατοί , ούτε τέλειοι. Αντιθέτως, είναι αδύναμοι και ατελείς, και αυτό τους κάνει ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Το ωραιότερο βιβλίο της από όσα έχω διαβάσει, μιλάει για μια γυναίκα που ζει μια βαρετή και επαναλαμβανόμενη ζωή και μια μέρα τα βροντάει όλα και φεύγει. Το ταξίδι στη νέα της ζωή και ο τρόπος που τα αντιμετωπίζει όλα, περιγράφονται στο βιβλίο. Μην το χάσετε.
Όπως όλα της Maeve Binchy, και αυτό το βιβλίο της επικεντρώνεται αποκλειστικά στον άνθρωπο και τις σχέσεις του με τους άλλους. Πώς μπορούν άνθρωποι με διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικά βιώματα, διαφορετικές απόψεις, να ενωθούν σε κάτι τόσο απλό όσο τα μαθήματα ιταλικών, και πώς όλοι τελικά μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον όχι μόνο ιταλικά (ίσως το τελευταίο που έχει σημασία) αλλά και πολύτιμα μαθήματα ζωής. Για να μην μπερδευτείτε, το βιβλίο αυτό είχε κυκλοφορήσει και με τίτλο Νυχτερινά μαθήματα, είναι το ίδιο βιβλίο.
H Marian Keyes καταφέρνει να γράφει για πολύ σοβαρά θέματα μέσα από αστείες και ευκολοδιάβαστες διηγήσεις και διαλόγους. Σε αυτό το βιβλίο ασχολείται με τη βία κατά των γυναικών και τον αλκοολισμό. Οι ηρωίδες ζουν η καθεμία τη δική της ζωή και το δικό της δράμα. Όταν θα ενωθούν όμως θα είναι ανίκητες.
Μια πολλά υποσχόμενη ιστορία για τέσσερεις γυναίκες στο χωριό Άβαλον που έχουν η καθεμία τη δική της ιστορία, ιδιοσυγκρασία και αντιμετώπιση των πραγμάτων, και τελικά κάπως κάπου ενώνονται και καταφέρνουν να βοηθήσουν η μία την άλλη. Το βιβλίο ήταν πολύ ευχάριστο μέχρι τα τρία τέταρτα θα έλεγα. Από κει και πέρα θεωρώ ότι το τέλος ήταν πολύ βεβιασμένο, χωρίς να έχει δοθεί η κατάλληλη κάθαρση και το κατάλληλο φινάλε. Ίσως και κάπως αναμενόμενο. Θα ήθελα να έχει εντρυφήσει περισσότερο στους χαρακτήρες, θεωρώ ότι παρουσιάζονται αρκετά επιφανειακά. Δε θα το πρότεινα.
Ένα ευχάριστο βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, ίσως περισσότερο παραλίας θα έλεγα. Σε μια πολυκατοικία με τέσσερα διαμερίσματα περιγράφονται οι ζωές των ανθρώπων τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν τους. Οι ζωές τους κάποιες φορές μπλέκονται. Η αφήγηση είναι ευχάριστη και χαρούμενη ακόμα κι όταν κάποια πράγματα είναι δυσάρεστα. Ένα βιβλίο που το διαβάζεις και αμέσως το ξεχνάς αλλά σου μένει ότι πέρασες ευχάριστα διαβάζοντάς το.
Η αλήθεια είναι οτι πέρασα όλο το καλοκαίρι να διαβάζω όλη τη σειρά και όταν έφτασα πλέον στην ισρορία του Πα Σαλτ, είχα κάπως κουραστεί. Πιστεύω οτι ο Χάρυ θα μπορούσε να κάνει λίγο πιο μικρό το βιβλίο, το τράβηξε σε λεπτομέρειες λίγο παραπάνω, ήδη ήταν ένα μπέρδεμα, οπότε όταν τελείωσε ανακουφίστηκα. Πάντως δε νομίζω οτι θα διάβαζα ποτέ ξανά όλη τη σειρά, ίσως τα δωρίσω τα βιβλία. Δε μετανιώνω όμως που τα διάβασα, κάποια από αυτά μού άρεσαν πολύ, απλά όλα μαζί ήταν κουραστικά.
Είναι ένα βιβλίο λίγο καλύτερο από άρλεκιν, αφοσιωμένο πλήρως σε μια ρομαντική ιστορία του 1813 στην Αγγλία με δούκες και δούκισσες. Είναι καλό για να ξεφύγει το μυαλό από την καθημερινότητα αλλά όταν το τελειώνεις δε σου μένει τίποτα και το ξεχνάς αμέσως.
Με κάθε βιβλίο που διαβάζω της Freeman αναρωτιέμαι πόση έμπνευση έχει και βρίσκει αυτές τις τόσο πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες ιστορίες αλλά και πώς καταφέρνει να τις διηγείται με τόση απλότητα, ζεστασιά αλλά και σοφία. Όλα τα βιβλία της έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά.
Πολύ κουραστικό βιβλίο. Καλύπτει χρονικά μια περίοδο 50+ χρόνων μιας οικογένειας στην Αυστραλία από την αρχή του 1900 και μετά. Πολλά πρόσωπα, μπλεγμένα, πολλές περιγραφές τοπίων και κτηρίων, μπερδεμένα. Εκεί που περνάει πολλές σελίδες με αναλυτική περιγραφή ενός περιστατικού, ξαφνικά περνάνε μήνες και χρόνια χωρίς να γίνεται αντιληπτό πόσα. Τα συναισθήματα που θέλει να περάσει του κάθε ήρωα τελικά μένουν επιφανειακά γιατί είναι πολλοί οι ήρωες και δεν μπορούμε να εμβαθύνουμε σε κανέναν. Πραγματικά ταλαιπωρήθηκα να το τελειώσω, έτυχε να περνάω και σελίδες με περιγραφές μαχών και πολέμων.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία ανακατεμένη και με ιστορικά στοιχεία. Απλή και κατανοητή η γραφή χωρίς εκτεταμένες και ανούσιες περιγραφές. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερη η εμβάθυνση των χαρακτήρων. Αξίζει να διαβαστεί.
Δεν ξέρω τί είναι αυτό το βιβλίο πάντως είναι γεμάτο με πληροφορίες για την Αίγυπτο και τις μούμιες. Δεν ξέρω γιατί το αγόρασα. Λέει ότι είναι best seller κι ότι ασχολείται με τις αμβλώσεις. Δε βγάζει νόημα. Αν ήθελα να μάθω για τις μούμιες, θα αγόραζα βιβλίο για τις μούμιες.
