Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, ως Υιό Του, σύμφωνα με την εικόνα Του και την ομοίωσή Του. Τον έβαλε να ζήσει στον γήινο και συμπαντικό παράδεισο, τον οποίο είχε προηγουμένως δημιουργήσει με Αγάπη, Τέλειο και με τον Λόγο Του. Όμως ο άνθρωπος επέλεξε να δοκιμάσει τον καρπό του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού. Με τον τρόπο αυτό, απέρριψε την εμπιστοσύνη του προς τον Θεό και αποφάσισε να ζήσει μόνος του (όπως λένε τα 2χρονα μωρά, "Μόνος μου, μόνος μου..!") διαχωρισμένος από την Αγάπη Του, ανάμεσα στο καλό και το κακό, σε έναν κόσμο που από τότε απελπισμένα και αποτυχημένα δημιουργεί μόνος του και όπου παραμένει εγκλωβισμένος σαν σε έναν σκοτεινό εφιάλτη διαρκείας. Και βιώνει καθημερινές μικρές και μεγάλες θλίψεις από τις οποίες δεν ξέρει πώς να ξεφύγει. Ωστόσο, ο Θεός παραμένει δίπλα του, μέσα του και περιμένει στοργικά το παιδί Του να αναζητήσει την Αλήθεια, το θεσπέσιο μυστικό της Ύπαρξης.
Ίσως το πιο όμορφο, απλά γραμμένο, βαθιά φιλοσοφικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει και δει σε ταινία.
