Το βιβλίο αυτό φαντάζει ξεπερασμένο. Η επιχειρηματολογία του βασίζεται σε κλασικές μαρξιστικές παραδοχές και σε μια παρωχημένη διάγνωση της κρίσης του καπιταλισμού, που δίνει έμφαση κυρίως σε ιδεολογικές και ανθρωπολογικές όψεις, παραμελώντας τις πιο πρόσφατες μορφές οικονομικής και τεχνολογικής μετάλλαξης της κοινωνίας. Η περιγραφή του Homo Economicus ως αποκλειστικά θύματος της καταναλωτικής φρενίτιδας δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές δυναμικές, όπου η ψηφιακή οικονομία, η παρακολούθηση δεδομένων και οι αλγοριθμικά δομημένες συμπεριφορές έχουν δημιουργήσει νέα επίπεδα ελέγχου και εκμετάλλευσης, πέρα από την παραδοσιακή κατανάλωση αγαθών. Το βιβλίο παραμένει προσκολλημένο σε μια γραμμική, σχεδόν ρομαντική κριτική του καπιταλισμού, αποτυγχάνοντας να κατανοήσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν το προτείνω σε κανέναν, καθώς υπάρχουν πολύ πιο πλούσια, ενημερωμένα και σημαντικά έργα που προσφέρουν βαθύτερη και πιο σύγχρονη ανάλυση των προβλημάτων που το βιβλίο επιχειρεί να θίξει.
