Ο Σεμπάστιαν, ο Μαξ και ο Κορνήλιος φτάνουν στο πολυσύχναστο λιμάνι του Ράμαλατ, έτοιμοι για μια νέα περιπέτεια. Αυτή τη φορά θα αναζητήσουν το θρυλικό χαμένο θησαυρό του βασιλιά των πειρατών, του καπετάν Καλινέστρα. Πρώτα όμως πρέπει να περάσουν μέσα από το σκοτεινό και μυστηριώδες δάσος Τζέλτεϊν και να βγουν ζωντανοί από μια αναμέτρηση με τη φοβερή μάγισσα Λεονώρα, που κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό που ασκεί μαγική επίδραση στον Σεμπάστιαν. . . Θα ανακαλύψουν τελικά το χαμένο θησαυρό; Θα ζήσει ο Σεμπάστιαν για να διηγηθεί την ιστορία του; Θα νικήσει κανείς τον Κορνήλιο στη μάχη; Άραγε θα σταματήσει ποτέ ο Μαξ να γκρινιάζει; (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Απ' όλα τα έργα του Στάινμπεκ το "Ανατολικά της Εδέμ" είναι το πιο επικό και το πιο φιλόδοξο. Αφηγείται την ιστορία δύο οικογενειών, των Τρασκ και των Χάμιλτον, στην κοιλάδα Σαλίνας της Καλιφόρνια, αντλώντας έμπνευση και δύναμη από τη βιβλική ιστορία του Κάιν και του Άβελ. Πατώντας με το ένα πόδι στο ρεαλισμό και με το άλλο σε μια μυθική, αρχετυπική σύλληψη του κόσμου ως κονίστρας όπου το καλό αντιμάχεται το κακό, ο Στάινμπεκ πλάθει εδώ μερικούς από τους πλέον αλησμόνητους χαρακτήρες του, όπως αυτόν της Κάθι -που ενσαρκώνει την απόλυτη κακία και την υπερβαίνει, φτάνοντας ως την ψυχρή απανθρωπιά μιας μηχανής-, και στους αντίποδες αυτού του σοφού Κινέζου υπηρέτη, του Λι.
Το 1955 ο Ηλίας Καζάν βασίστηκε στο δεύτερο μισό του βιβλίου για να σκηνοθετήσει την εξίσου θρυλική ομότιτλη ταινία, με πρωταγωνιστές τον Τζέιμς Ντιν στο ρόλο του Κέιλεμπ Τρασκ -ενός Κάιν που στο τέλος αποτινάσσει το βάρος της ενοχής του- και την Τζούλι Χάρις στο ρόλο της Άμπρα Μπέικον, της θαρραλέας και ώριμης κοπέλας που ταλαντεύεται ανάμεσα στους δύο αδελφούς Τρασκ.
Κλασικό πλέον, το "Ανατολικά της Εδέμ" δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται από το 1952 που πρωτοεκδόθηκε μέχρι σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στο βιβλίο αυτό, ο Bellwood ξεδιπλώνει μια εκπληκτική εξιστόρηση των ανθρώπινων μεταναστεύσεων σε παγκόσμια κλίμακα, ξεκινώντας από τις απαρχές του είδους και την έξοδο από την Αφρική και φτάνοντας ως τα τέλη της προϊστορίας, λίγο πριν την αυγή της γραπτής ιστορίας. Το συμπέρασμα είναι ότι η τάση για μετανάστευση μπορεί να θεωρηθεί ειδοποιό γνώρισμα του ανθρώπου - κι ασφαλώς ότι οι αρχαίες μεταναστεύσεις, χιλιετίες πριν και σε αλλεπάλληλα στρώματα, δημιούργησαν τον κόσμο μέσα στον οποίο κινιόμαστε ακόμα σήμερα.
Όμως, τι μπορούμε να γνωρίζουμε για εποχές τόσο απώτερες, που μοιάζουν για πάντα χαμένες στην αχλή του χρόνου; Είναι αλήθεια ότι ορισμένες λεπτομέρειες δεν θα τις μάθουμε ποτέ κι ότι κάποια άλλα ζητήματα θα παραμείνουν πάντα απλές πιθανότητες και εικασίες, από την άλλη όμως είναι εντυπωσιακό το πόσα πολλά πράγματα μπορεί να ανακαλύψει εκεί μια πολυπρισματική ματιά που συνδυάζει διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους - ιδιαίτερα, στην περίπτωσή μας, την αρχαιολογία, τη γενετική και τη συγκριτική γλωσσολογία.
Η αφήγηση του Bellwood καλύπτει ασφαλώς και τις περιπτώσεις εκείνες (π.χ. των Ινουίτ ή των Απάτσι στην Αμερική και των Πολυνήσιων στην Ωκεανία) όπου πραγματοποιήθηκαν μεταναστεύσεις κατά την ιστορική περίοδο, όμως σε πλήρως προϊστορικές συνθήκες, απομονωμένες από τις εξελίξεις στα άλλα μέρη του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
