Σπάνια ένα ιστορικό μυθιστόρημα καταφέρνει να είναι τόσο σκληρό και τόσο ανθρώπινο ταυτόχρονα. Σαν την ίδια την ζωή... Πόλεμος, αγάπη, απώλεια και μια ξεχασμένη σελίδα της ιστορίας των Ελλήνων στην Κορέα.
Το “Εκεί που ανθίζουν τα χρυσάνθεμα” με διέλυσε συναισθηματικά με τον καλύτερο τρόπο...Το προτείνω σε όλους σας!!! Και θα με θυμηθείτε
