Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο. Μία αυθεντική διήγηση του Περικλή Βακαλίδη (πριν τη διόρθωση φύλου) για τη ζωή του από πολύ μικρός, στις Φέρρες της Αλεξανδρούπολης όπου γεννήθηκε, ως τα τριάντα του περίπου χρόνια, στην Αθήνα, όταν πλέον έχει καταφέρει να επιβιώσει μακρυά από την οικογένειά του (η οποία δεν αποδέχτηκε ποτέ την ομοφυλοφιλία του), να ανταπεξέλθει στον αλλοτριωμένο κόσμο της νύχτας ως τραβεστί (όπου η κοινωνία ωθεί τα άτομα τα οποία τρομάζει να αφομοιώσει), να δημιουργήσει, να ανθίσει ως άνθρωπος με κριτική σκέψη και με ποιότητα χαρακτήρα, και να ανακαλύψει την "Μπέττυ". Η αγάπη του για τη μελέτη και το σχολείο, το οποίο ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει (ως αποτέλεσμα της αντίδρασης των ανθρώπων στην εκδηλωμένη του Αλήθεια), θαρρώ πως έχει αφήσει το στίγμα της στον τρόπο γραφής του, ο οποίος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλων συγγραφέων της "αστικής" τάξης. Η αγάπη του για την ανάγνωση και τα βιβλία, επίσης. Ένα κράμα προσωπικότητας, που σε αυτή την αφήγηση συνδυάζει την ωμότητα των γεγονότων με τον λυρισμό. Το βιβλίο είναι ως έναν βαθμό και λαογραφικό: γραμμένο το 1979, με ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια ακόμη, στο χωριό, τη δεκαετία του '50, και ιστορίες από την μεταπολιτευτική Αθηναϊκή κοινωνία, με την καθημερινότητα των τραβεστί και των χειρουργημένων γυναικών της Συγγρού και της Βουκουρεστίου. Με πολλές εκφράσεις από τη γλώσσα "της πιάτσας", με αναλυτικά περιστατικά από τη βίαιη συμπεριφορά των αστυνομικών και την αντιμετώπιση της Αστυνομίας κατά τη Χούντα και μετά, με δικαιοσύνη απέναντι στις εξαιρέσεις των σκεπτόμενων ανθρώπων που αναμφίβολα υπήρχαν, με την αποκάλυψη της κρυφής ζωής μεγάλου μέρους πολιτών (κατά τα άλλα, φρόνιμων και με υπόληψη - ενίοτε οικογενειαρχών), οι οποίοι το βράδυ γίνονταν επαναλαμβανόμενα οι πελάτες τους. Κλείνοντας το βιβλίο, το τελευταίο μένει και ως εντυπωσιακή διαπίστωση: το πόσοι άνθρωποι καταπιέζουν καθημερινά τη σεξουαλικότητά τους, είτε από φόβο, είτε γιατί δεν θέλουν να παραδεχτούν τις διαστάσεις της, με αποτέλεσμα να "τιμωρούνται" (σαν μειονότητα και σαν άνθρωποι του περιθωρίου) όσοι τολμούν να υπερασπιστούν τον πραγματικό τους εαυτό. Μία γροθιά στο στομάχι, όμως με το γάντι!
