Η Ένχελ δεν κρύβει τις συγγραφικές της προθέσεις - από την 1η ιστορία, δείχνει διατεθειμένη να πραγματευτεί με τον πιο, ίσως, ευθύ, σαρκαστικό και σκληρό τρόπο τα σύγχρονα προβλήματα διαβίωσης και μετανάστευσης των Λατινογενών συμπατριωτών της στην Αμερική, τα οποία διαποτίζει και με έντονο μαύρο χιούμορ.
Υπάρχει, όμως, μεγάλη ομοιότητα στις ιστορίες, αρκετά στοιχεία που επαναλαμβάνονται, και κανένα στοιχείο μέτρου στην περιγραφή της καθημερινής παρακμιακής ζωής των ηρώων. Οι τελευταίες ιστορίες φέρνουν κάποια 'ισορροπία' και 'σώζουν τα προσχήματα', ωστόσο δεν υπάρχει περίπτωση να μην μείνει η αίσθηση του 'παρωχημένου' και της επιτηδευμένης υπερβολής στο τέλος της ανάγνωσης.
Πολύ καλή η πρόθεση της Ένχελ, αφού βραβεύτηκε η συγκεκριμένη συλλογή ιστοριών/ημερολόγιο/νουβέλα, αλλά 'προδίδεται' από την έντονη συναισθηματική υπερχείλιση της συγγραφέα.
Υπάρχει, όμως, μεγάλη ομοιότητα στις ιστορίες, αρκετά στοιχεία που επαναλαμβάνονται, και κανένα στοιχείο μέτρου στην περιγραφή της καθημερινής παρακμιακής ζωής των ηρώων. Οι τελευταίες ιστορίες φέρνουν κάποια 'ισορροπία' και 'σώζουν τα προσχήματα', ωστόσο δεν υπάρχει περίπτωση να μην μείνει η αίσθηση του 'παρωχημένου' και της επιτηδευμένης υπερβολής στο τέλος της ανάγνωσης.
Πολύ καλή η πρόθεση της Ένχελ, αφού βραβεύτηκε η συγκεκριμένη συλλογή ιστοριών/ημερολόγιο/νουβέλα, αλλά 'προδίδεται' από την έντονη συναισθηματική υπερχείλιση της συγγραφέα.
