Το βλέμμα του αποχαιρετισμού

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα του ΜακΝτόναλντ με τον ντιτέκτιβ Λου Άρτσερ μπορεί να θεωρείται από τα 'κλασικά' της 'νουάρ' της αστυνομικής λογοτεχνίας, ωστόσο, αυτά που εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη είναι τα έντονα δραματουργικά στοιχεία και οι 'εσωτερικές' συγκρούσεις των ηρώων που έχουν τις ρίζες τους σε μυστικά και αναπάντητα ερωτήματα του παρελθόντος.

Πέρα από αυτά, να αναφέρω ότι υπάρχουν κάποιες ομοιότητες στην ιστορία με 'Το ρίγος' του ίδιου συγγραφέα, αν και, ευτυχώς, αυτό φαίνεται σε κάποιες συγκεκριμένες λεπτομέρειες και όχι στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Πάντως, στα θετικά του μυθιστορήματος, είναι το γεγονός ότι ο ΜακΝτόναλντ καταφέρνει να προσδώσει στους χαρακτήρες των ηρώων του ψυχολογικό βάθος, τέτοιο ώστε να μπορεί να θεωρηθεί 'Το βλέμμα του αποχαιρετισμού' ως το πιο ψυχογραφικό μυθιστόρημά του με αρκετά στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ.

Επιπρόσθετα, το 1ο μέρος του βιβλίου είναι αρκετά 'χαοτικό' χωρίς ιδιαίτερη δομή στη πλοκή και με πλήθος πληροφοριών, τις οποίες προσπαθεί ο αναγνώστης να αποκρυπτογραφήσει, ενώ, από τη μέση και μετά υπάρχει μεγαλύτερη οργάνωση στην ανάπτυξη της ιστορίας και πιο συγκεκριμένος ρυθμός στη πλοκή.

Από τα πιο 'ιδιαίτερα' μυθιστορήματα του ΜακΝτόναλντ, αν και άνισο στη δομή και στον ρυθμό της πλοκής.