Το Μακρύ Ζεϊμπέκικο του Νίκου Κοεμτζή είναι μια ωμή εξομολόγηση, ένα ξέσπασμα ψυχής που δεν ζητά συγχώρεση αλλά κατανόηση. Ο Κοεμτζής δεν γράφει σαν συγγραφέας· γράφει σαν άνθρωπος που έζησε στο περιθώριο, μέσα στη βία, την αδικία, και την απελπισία. Το βιβλίο σε ταρακουνά γιατί μιλά με καθαρή φωνή, με έναν υπόγειο ρυθμό που μοιάζει πράγματι με ζεϊμπέκικο: μοναχικό, βαρύ, αληθινό.
Το Μακρύ Ζεϊμπέκικο του Νίκου Κοεμτζή είναι μια ωμή εξομολόγηση, ένα ξέσπασμα ψυχής που δεν ζητά συγχώρεση αλλά κατανόηση. Ο Κοεμτζής δεν γράφει σαν συγγραφέας· γράφει σαν άνθρωπος που έζησε στο περιθώριο, μέσα στη βία, την αδικία, και την απελπισία. Το βιβλίο σε ταρακουνά γιατί μιλά με καθαρή φωνή, με έναν υπόγειο ρυθμό που μοιάζει πράγματι με ζεϊμπέκικο: μοναχικό, βαρύ, αληθινό.
